LLYFR Y SALMAU

LLYFR 1

1:1 Gwyn ei fyd y sawl nad yw'n dilyn cyngor y drygionus nac yn ymdroi hyd ffordd pechaduriaid nac yn eistedd ar sedd gwatwarwyr,
1:2 ond sy'n cael ei hyfrydwch yng nghyfraith yr ARGLWYDD ac yn myfyrio yn ei gyfraith ef ddydd a nos.
1:3 Y mae fel pren wedi ei blannu wrth ffrydiau dŵr ac yn rhoi ffrwyth yn ei dymor, a'i ddeilen heb fod yn gwywo. Beth bynnag a wna, fe lwydda.
1:4 Nid felly y bydd y drygionus, ond fel us yn cael ei yrru gan wynt.
1:5 Am hynny, ni saif y drygionus yn y farn na phechaduriaid yng nghynulleidfa'r cyfiawn.
1:6 Y mae'r ARGLWYDD yn gwylio ffordd y cyfiawn, ond y mae ffordd y drygionus yn darfod.

2:1 Pam y mae'r cenhedloedd yn terfysgu a'r bobloedd yn cynllwyn yn ofer?
2:2 Y mae brenhinoedd y ddaear yn barod, a'r llywodraethwyr yn ymgynghori â'i gilydd yn erbyn yr ARGLWYDD a'i eneiniog:
2:3 "Gadewch inni ddryllio eu rhwymau, a thaflu ymaith eu rheffynnau."
2:4 Fe chwardd yr un sy'n eistedd yn y nefoedd; y mae'r Arglwydd yn eu gwatwar.
2:5 Yna fe lefara wrthynt yn ei lid a'u dychryn yn ei ddicter:
2:6 "Yr wyf fi wedi gosod fy mrenin ar Seion, fy mynydd sanctaidd."
2:7 Adroddaf am ddatganiad yr ARGLWYDD. Dywedodd wrthyf, "Fy mab wyt ti, myfi a'th genhedlodd di heddiw;
2:8 gofyn, a rhoddaf iti'r cenhedloedd yn etifeddiaeth, ac eithafoedd daear yn eiddo iti;
2:9 fe'u drylli â gwialen haearn a'u malurio fel llestr pridd."
2:10 Yn awr, frenhinoedd, byddwch ddoeth; farnwyr y ddaear, cymerwch gyngor;
2:11 gwasanaethwch yr ARGLWYDD mewn ofn, mewn cryndod cusanwch ei draed,
2:12 rhag iddo ffromi ac i chwi gael eich difetha; oherwydd fe gyneua ei lid mewn dim. Gwyn eu byd y rhai sy'n llochesu ynddo.

3:1 Salm. I Ddafydd, pan ffodd rhag ei fab Absalom. ARGLWYDD, mor lluosog yw fy ngwrthwynebwyr! Y mae llawer yn codi yn f'erbyn,
3:2 a llawer yn dweud amdanaf, "Ni chaiff waredigaeth yn Nuw." Sela.
3:3 Ond yr wyt ti, ARGLWYDD, yn darian i mi, yn ogoniant i mi ac yn fy nyrchafu.
3:4 Gwaeddaf yn uchel ar yr ARGLWYDD, ac etyb fi o'i fynydd sanctaidd. Sela.
3:5 Yr wyf yn gorwedd ac yn cysgu, ac yna'n deffro am fod yr ARGLWYDD yn fy nghynnal.
3:6 Nid ofnwn pe bai myrddiwn o bobl yn ymosod arnaf o bob tu.
3:7 Cyfod, ARGLWYDD; gwareda fi, O fy Nuw. Byddi'n taro fy holl elynion yn eu hwyneb, ac yn torri dannedd y drygionus.
3:8 I'r ARGLWYDD y perthyn gwaredigaeth; bydded dy fendith ar dy bobl. Sela.

4:1 I'r Cyfarwyddwr: ag offerynnau llinynnol. Salm. I Ddafydd. Ateb fi pan alwaf, O Dduw fy nghyfiawnder! Pan oeddwn mewn cyfyngder, gwaredaist fi; bydd drugarog wrthyf, a gwrando fy ngweddi.
4:2 Bobl, am ba hyd y bydd fy ngogoniant yn warth, ac y byddwch yn caru gwagedd ac yn ceisio celwydd? Sela.
4:3 Deallwch fod yr ARGLWYDD wedi neilltuo'r ffyddlon iddo'i hun; y mae'r ARGLWYDD yn gwrando pan alwaf arno.
4:4 Er i chwi gynddeiriogi, peidiwch â phechu; er i chwi ymson ar eich gwely, byddwch ddistaw. Sela.
4:5 Offrymwch aberthau cywir, ac ymddiriedwch yn yr ARGLWYDD.
4:6 Y mae llawer yn dweud, "Pwy a ddengys i ni ddaioni?" Cyfoded llewyrch dy wyneb arnom, ARGLWYDD.
4:7 Rhoddaist fwy o lawenydd yn fy nghalon na'r eiddo hwy pan oedd llawer o ŷd a gwin.
4:8 Yn awr gorweddaf mewn heddwch a chysgu, oherwydd ti yn unig, ARGLWYDD, sy'n peri imi fyw'n ddiogel.

5:1 I'r Cyfarwyddwr: ar ffliwtiau. Salm. I Ddafydd. Gwrando ar fy ngeiriau, ARGLWYDD, ystyria fy nghwynfan;
5:2 clyw fy nghri am gymorth, fy Mrenin a'm Duw.
5:3 Arnat ti y gweddïaf, ARGLWYDD; yn y bore fe glywi fy llais. Yn y bore paratoaf ar dy gyfer, ac fe ddisgwyliaf.
5:4 Oherwydd nid wyt Dduw sy'n hoffi drygioni, ni chaiff y drwg aros gyda thi,
5:5 ni all y trahaus sefyll o'th flaen. Yr wyt yn casáu'r holl wneuthurwyr drygioni
5:6 ac yn difetha'r rhai sy'n dweud celwydd; ffieiddia'r ARGLWYDD un gwaedlyd a thwyllodrus.
5:7 Ond oherwydd dy gariad mawr, dof fi i'th dŷ, plygaf yn dy deml sanctaidd mewn parch i ti.
5:8 ARGLWYDD, arwain fi yn dy gyfiawnder oherwydd fy ngelynion, gwna dy ffordd yn union o'm blaen.
5:9 Oherwydd nid oes coel ar eu geiriau, y mae dinistr o'u mewn; bedd agored yw eu llwnc, a'u tafod yn llawn gweniaith.
5:10 Dwg gosb arnynt, O Dduw, bydded iddynt syrthio trwy eu cynllwynion; bwrw hwy ymaith yn eu holl bechodau am iddynt wrthryfela yn dy erbyn.
5:11 Ond bydded i bawb sy'n llochesu ynot ti lawenhau, a chanu mewn llawenydd yn wastad; bydd yn amddiffyn dros y rhai sy'n caru dy enw, fel y bydd iddynt orfoleddu ynot ti.
5:12 Oherwydd yr wyt ti, ARGLWYDD, yn bendithio'r cyfiawn, ac y mae dy ffafr yn ei amddiffyn fel tarian.

6:1 I'r Cyfarwyddwr: ag offerynnau llinynnol, ar Seminith. Salm. I Ddafydd. ARGLWYDD, paid â'm ceryddu yn dy ddig, paid â'm cosbi yn dy lid.
6:2 Bydd drugarog wrthyf, O ARGLWYDD, oherwydd yr wyf yn llesg; iachâ fi, ARGLWYDD, oherwydd brawychwyd fy esgyrn,
6:3 y mae fy enaid mewn arswyd mawr. Tithau, ARGLWYDD, am ba hyd?
6:4 Dychwel, ARGLWYDD, gwared fy enaid; achub fi er mwyn dy ffyddlondeb.
6:5 Oherwydd nid oes cofio amdanat ti yn angau; pwy sy'n dy foli di yn Sheol?
6:6 Yr wyf wedi diffygio gan fy nghwynfan; bob nos y mae fy ngwely'n foddfa, trochaf fy ngobennydd â'm dagrau.
6:7 Pylodd fy llygaid gan ofid, a phallu oherwydd fy holl elynion.
6:8 Ewch ymaith oddi wrthyf, holl wneuthurwyr drygioni, oherwydd clywodd yr ARGLWYDD fi'n wylo.
6:9 Gwrandawodd yr ARGLWYDD ar fy neisyfiad, ac y mae'r ARGLWYDD yn derbyn fy ngweddi.
6:10 Bydded cywilydd a dryswch i'm holl elynion; trônt yn ôl a'u cywilyddio'n sydyn.

7:1 Siggaion. I Ddafydd, a ganodd i'r ARGLWYDD ynglŷn â Cus o Benjamin. O ARGLWYDD fy Nuw, ynot ti y llochesaf; gwared fi rhag fy holl erlidwyr, ac arbed fi,
7:2 rhag iddynt fy llarpio fel llew, a'm darnio heb neb i'm gwaredu.
7:3 O ARGLWYDD fy Nuw, os gwneuthum hyn — os oes twyll ar fy nwylo,
7:4 os telais ddrwg am dda i'm cyfaill, ac ysbeilio fy ngwrthwynebwr heb achos —
7:5 bydded i'm gelyn fy erlid a'm dal, bydded iddo sathru fy einioes i'r ddaear, a gosod f'anrhydedd yn y llwch. Sela.
7:6 Saf i fyny, O ARGLWYDD, yn dy ddig; cyfod yn erbyn llid fy ngelynion; deffro, fy Nuw, i drefnu barn.
7:7 Bydded i'r bobloedd ymgynnull o'th amgylch; eistedd dithau'n oruchel uwch eu pennau.
7:8 O ARGLWYDD, sy'n barnu pobloedd, barna fi yn ôl fy nghyfiawnder, O ARGLWYDD, ac yn ôl y cywirdeb sydd ynof.
7:9 Bydded diwedd ar ddrygioni'r drygionus, ond cadarnha di y cyfiawn, ti sy'n profi meddyliau a chalonnau, ti Dduw cyfiawn.
7:10 Duw yw fy nharian, ef sy'n gwaredu'r cywir o galon.
7:11 Duw sydd farnwr cyfiawn, a Duw sy'n dedfrydu bob amser.
7:12 Yn wir, y mae'r drygionus yn hogi ei gleddyf eto, yn plygu ei fwa ac yn ei wneud yn barod;
7:13 y mae'n darparu ei arfau marwol, ac yn gwneud ei saethau'n danllyd.
7:14 Y mae'n feichiog o ddrygioni, yn cenhedlu niwed ac yn geni twyll.
7:15 Y mae'n cloddio pwll ac yn ei geibio, ac yn syrthio i'r twll a wnaeth.
7:16 Fe ddychwel ei niwed arno ef ei hun, ac ar ei ben ef y disgyn ei drais.
7:17 Diolchaf i'r ARGLWYDD am ei gyfiawnder, a chanaf fawl i enw'r ARGLWYDD Goruchaf.

8:1 I'r Cyfarwyddwr: ar y Gittith. Salm. I Ddafydd. O ARGLWYDD, ein Iôr, mor ardderchog yw dy enw ar yr holl ddaear! Gosodaist dy ogoniant uwch y nefoedd,
8:2 codaist amddiffyn rhag dy elynion o enau babanod a phlant sugno, a thawelu'r gelyn a'r dialydd.
8:3 Pan edrychaf ar y nefoedd, gwaith dy fysedd, y lloer a'r sêr, a roddaist yn eu lle,
8:4 beth yw meidrolyn, iti ei gofio, a'r teulu dynol, iti ofalu amdano?
8:5 Eto gwnaethost ef ychydig islaw duw a'i goroni â gogoniant ac anrhydedd.
8:6 Rhoist iddo awdurdod ar waith dy ddwylo, a gosod popeth dan ei draed:
8:7 defaid ac ychen i gyd, yr anifeiliaid gwylltion hefyd,
8:8 adar y nefoedd, a physgod y môr, a phopeth sy'n tramwyo llwybrau'r dyfroedd.
8:9 O ARGLWYDD, ein Iôr, mor ardderchog yw dy enw ar yr holl ddaear!

9:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Muth-labben. Salm. I Ddafydd. Diolchaf i ti, ARGLWYDD, â'm holl galon, adroddaf am dy ryfeddodau.
9:2 Llawenhaf a gorfoleddaf ynot ti, canaf fawl i'th enw, y Goruchaf.
9:3 Pan dry fy ngelynion yn eu holau, baglant a threngi o'th flaen.
9:4 Gwnaethost yn deg â mi yn fy achos, ac eistedd ar dy orsedd yn farnwr cyfiawn.
9:5 Ceryddaist y cenhedloedd a difetha'r drygionus, a dileaist eu henw am byth.
9:6 Darfu am y gelyn mewn adfeilion bythol; yr wyt wedi chwalu eu dinasoedd, a diflannodd y cof amdanynt.
9:7 Ond y mae'r ARGLWYDD wedi ei orseddu am byth, ac wedi paratoi ei orsedd i farn.
9:8 Fe farna'r byd mewn cyfiawnder, a gwrando achos y bobloedd yn deg.
9:9 Bydded yr ARGLWYDD yn amddiffynfa i'r gorthrymedig, yn amddiffynfa yn amser cyfyngder,
9:10 fel y bydd i'r rhai sy'n cydnabod dy enw ymddiried ynot; oherwydd ni adewaist, ARGLWYDD, y rhai sy'n dy geisio.
9:11 Canwch fawl i'r ARGLWYDD sy'n trigo yn Seion, cyhoeddwch ei weithredoedd ymysg y bobloedd.
9:12 Fe gofia'r dialydd gwaed amdanynt; nid yw'n anghofio gwaedd yr anghenus.
9:13 Bydd drugarog wrthyf, O ARGLWYDD, sy'n fy nyrchafu o byrth angau; edrych ar fy adfyd oddi ar law y rhai sy'n fy nghasáu,
9:14 imi gael adrodd dy holl fawl a llawenhau yn dy waredigaeth ym mhyrth merch Seion.
9:15 Suddodd y cenhedloedd i'r pwll a wnaethant eu hunain, daliwyd eu traed yn y rhwyd yr oeddent hwy wedi ei chuddio.
9:16 Datguddiodd yr ARGLWYDD ei hun, gwnaeth farn; maglwyd y drygionus gan waith ei ddwylo'i hun. Higgaion. Sela.
9:17 Bydded i'r drygionus ddychwelyd i Sheol, a'r holl genhedloedd sy'n anghofio Duw.
9:18 Oherwydd nid anghofir y tlawd am byth, ac ni ddryllir gobaith yr anghenus yn barhaus.
9:19 Cyfod, ARGLWYDD; na threched meidrolion, ond doed y cenhedloedd i farn o'th flaen.
9:20 Rho arswyd ynddynt, ARGLWYDD, a bydded i'r cenhedloedd wybod mai meidrol ydynt. Sela.

10:1 Pam, ARGLWYDD, y sefi draw, ac ymguddio yn amser cyfyngder?
10:2 Y mae'r drygionus yn ei falchder yn ymlid yr anghenus; dalier ef yn y cynlluniau a ddyfeisiodd.
10:3 Oherwydd ymffrostia'r drygionus yn ei chwant ei hun, ac y mae'r barus yn melltithio ac yn dirmygu'r ARGLWYDD.
10:4 Nid yw'r drygionus ffroenuchel yn ei geisio, nid oes lle i Dduw yn ei holl gynlluniau.
10:5 Troellog yw ei ffyrdd bob amser, y mae dy farnau di y tu hwnt iddo; ac am ei holl elynion, fe'u dirmyga.
10:6 Fe ddywed ynddo'i hun, "Ni'm symudir; trwy'r cenedlaethau ni ddaw niwed ataf."
10:7 Y mae ei enau'n llawn melltith, twyll a thrais; y mae cynnen a drygioni dan ei dafod.
10:8 Y mae'n aros mewn cynllwyn yn y pentrefi, ac yn lladd y diniwed yn y dirgel; gwylia ei lygaid am yr anffodus.
10:9 Llecha'n ddirgel fel llew yn ei ffau; llecha er mwyn llarpio'r truan, ac fe'i deil trwy ei dynnu i'w rwyd;
10:10 caiff ei ysigo a'i ddarostwng ganddo, ac fe syrthia'r anffodus i'w grafangau.
10:11 Dywed yntau ynddo'i hun, "Anghofiodd Duw, cuddiodd ei wyneb ac ni wêl ddim."
10:12 Cyfod, ARGLWYDD; O Dduw, cod dy law; nac anghofia'r anghenus.
10:13 Pam y mae'r drygionus yn dy ddirmygu, O Dduw, ac yn tybio ynddo'i hun nad wyt yn galw i gyfrif?
10:14 Ond yn wir, yr wyt yn edrych ar helynt a gofid, ac yn sylwi er mwyn ei gymryd yn dy law; arnat ti y dibynna'r anffodus, ti sydd wedi cynorthwyo'r amddifad.
10:15 Dryllia nerth y drygionus a'r anfad; chwilia am ei ddrygioni nes ei ddihysbyddu.
10:16 Y mae'r ARGLWYDD yn frenin byth bythoedd; difethir y cenhedloedd o'i dir.
10:17 Clywaist, O ARGLWYDD, ddyhead yr anghenus; yr wyt yn cryfhau eu calon wrth wrando arnynt,
10:18 yn gweinyddu barn i'r amddifad a'r gorthrymedig, rhag i feidrolion beri ofn mwyach.

11:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd. Yn yr ARGLWYDD y cefais loches; sut y gallwch ddweud wrthyf, "Ffo fel aderyn i'r mynydd,
11:2 oherwydd y mae'r drygionus yn plygu'r bwa ac yn gosod eu saethau yn y llinyn i saethu yn y tywyllwch at yr uniawn"?
11:3 Os dinistrir y sylfeini, beth a wna'r cyfiawn?
11:4 Y mae'r ARGLWYDD yn ei deml sanctaidd, a gorsedd yr ARGLWYDD yn y nefoedd; y mae ei lygaid yn edrych ar y ddynolryw, a'i olygon yn ei phrofi.
11:5 Profa'r ARGLWYDD y cyfiawn a'r drygionus, a chas ganddo'r sawl sy'n caru trais.
11:6 Y mae'n glawio marwor tanllyd a brwmstan ar y drygionus; gwynt deifiol fydd eu rhan.
11:7 Oherwydd y mae'r ARGLWYDD yn gyfiawn ac yn caru cyfiawnder, a'r uniawn sy'n gweld ei wyneb.

12:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Seminith. Salm. I Ddafydd. Arbed, O ARGLWYDD; oherwydd nid oes un teyrngar ar ôl, a darfu am y ffyddloniaid o blith pobl.
12:2 Y mae pob un yn dweud celwydd wrth ei gymydog, y maent yn gwenieithio wrth siarad â'i gilydd.
12:3 Bydded i'r ARGLWYDD dorri ymaith bob gwefus wenieithus a'r tafod sy'n siarad yn ymffrostgar,
12:4 y rhai sy'n dweud, "Yn ein tafod y mae ein nerth; y mae ein gwefusau o'n tu; pwy sy'n feistr arnom?"
12:5 "Oherwydd anrhaith yr anghenus a chri'r tlawd, codaf yn awr," meddai'r ARGLWYDD, "rhoddaf iddo'r diogelwch yr hiraetha amdano."
12:6 Y mae geiriau'r ARGLWYDD yn eiriau pur: arian wedi ei goethi mewn ffwrnais, aur wedi ei buro seithwaith.
12:7 Tithau, ARGLWYDD, cadw ni, gwared ni am byth oddi wrth y genhedlaeth hon,
12:8 am fod y drygionus yn prowla ar bob llaw, a llygredd yn uchaf ymysg pobl.

13:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. Am ba hyd, ARGLWYDD, yr anghofi fi'n llwyr? Am ba hyd y cuddi dy wyneb oddi wrthyf?
13:2 Am ba hyd y dygaf loes yn fy enaid, a gofid yn fy nghalon ddydd ar ôl dydd? Am ba hyd y bydd fy ngelyn yn drech na mi?
13:3 Edrych arnaf ac ateb fi, O ARGLWYDD fy Nuw; goleua fy llygaid rhag imi gysgu hun marwolaeth,
13:4 rhag i'm gelyn ddweud, "Gorchfygais ef", ac i'm gwrthwynebwyr lawenhau pan gwympaf.
13:5 Ond yr wyf fi'n ymddiried yn dy ffyddlondeb, a chaiff fy nghalon lawenhau yn dy waredigaeth; canaf i'r ARGLWYDD, am iddo fod mor hael wrthyf.

14:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd. Dywed yr ynfyd yn ei galon, "Nid oes Duw." Gwnânt weithredoedd llygredig a ffiaidd; nid oes un a wna ddaioni.
14:2 Edrychodd yr ARGLWYDD o'r nefoedd ar ddynolryw, i weld a oes rhywun yn gwneud yn ddoeth ac yn ceisio Duw.
14:3 Ond y mae pawb ar gyfeiliorn, ac mor llygredig â'i gilydd; nid oes un a wna ddaioni, nac oes, dim un.
14:4 Oni ddarostyngir y gwneuthurwyr drygioni sy'n llyncu fy mhobl fel llyncu bwyd, ac sydd heb alw ar yr ARGLWYDD?
14:5 Yno y byddant mewn dychryn mawr, am fod Duw yng nghanol y rhai cyfiawn.
14:6 Er i chwi watwar cyngor yr anghenus, yr ARGLWYDD yw ei noddfa.
14:7 O na ddôi gwaredigaeth i Israel o Seion! Pan adfer yr ARGLWYDD lwyddiant i'w bobl, fe lawenha Jacob, fe orfoledda Israel.

15:1 Salm. I Ddafydd. ARGLWYDD, pwy a gaiff aros yn dy babell? Pwy a gaiff fyw yn dy fynydd sanctaidd?
15:2 Yr un sy'n byw yn gywir, yn gwneud cyfiawnder, ac yn dweud gwir yn ei galon;
15:3 un nad oes malais ar ei dafod, nad yw'n gwneud niwed i'w gyfaill, nac yn goddef enllib am ei gymydog;
15:4 un sy'n edrych yn ddirmygus ar yr ysgymun, ond yn parchu'r rhai sy'n ofni'r ARGLWYDD; un sy'n tyngu i'w niwed ei hun, a heb dynnu'n ôl;
15:5 un nad yw'n rhoi ei arian am log, nac yn derbyn cil-dwrn yn erbyn y diniwed. Pwy bynnag a wna hyn, nis symudir byth.

16:1 Michtam. I Ddafydd. Cadw fi, O Dduw, oherwydd llochesaf ynot ti.
16:2 Dywedais wrth yr ARGLWYDD, "Ti yw f'arglwydd, nid oes imi ddaioni ond ynot ti."
16:3 Ac am y duwiau sanctaidd sydd yn y wlad, melltith ar bob un sy'n ymhyfrydu ynddynt.
16:4 Amlhau gofidiau y mae'r un sy'n blysio duwiau eraill; ni chynigiaf fi waed iddynt yn ddiodoffrwm, na chymryd eu henwau ar fy ngwefusau.
16:5 Ti, ARGLWYDD, yw fy nghyfran a'm cwpan, ti sy'n diogelu fy rhan;
16:6 syrthiodd y llinynnau i mi mewn mannau dymunol, ac y mae gennyf etifeddiaeth ragorol.
16:7 Bendithiaf yr ARGLWYDD a roddodd gyngor i mi; yn y nos y mae fy meddyliau'n fy hyfforddi.
16:8 Gosodais yr ARGLWYDD o'm blaen yn wastad; am ei fod ar fy neheulaw, ni'm symudir.
16:9 Am hynny, llawenha fy nghalon a gorfoledda f'ysbryd, a chaiff fy nghnawd fyw'n ddiogel;
16:10 oherwydd ni fyddi'n gadael fy enaid i Sheol, ac ni chaiff yr un teyrngar i ti weld Pwll Distryw.
16:11 Dangosi i mi lwybr bywyd; yn dy bresenoldeb di y mae digonedd o lawenydd, ac yn dy ddeheulaw fwyniant bythol.

17:1 Gweddi. I Ddafydd. Gwrando, ARGLWYDD, gri am gyfiawnder; rho sylw i'm llef a gwrandawiad i'm gweddi oddi ar wefusau didwyll.
17:2 Doed fy marn oddi wrthyt ti, edryched dy lygaid ar yr hyn sy'n iawn.
17:3 Profaist fy nghalon a'm gwylio yn y nos, chwiliaist fi ond heb gael drygioni ynof.
17:4 Ni throseddodd fy ngenau fel y gwna eraill, ond fe gedwais eiriau dy wefusau.
17:5 Ar lwybrau'r anufudd byddai fy nghamau'n pallu, ond ar dy lwybrau di nid yw fy nhraed yn methu.
17:6 Gwaeddaf arnat ti am dy fod yn f'ateb, O Dduw; tro dy glust ataf, gwrando fy ngeiriau.
17:7 Dangos dy ffyddlondeb rhyfeddol, ti, sy'n gwaredu â'th ddeheulaw y rhai sy'n llochesu ynot rhag eu gwrthwynebwyr.
17:8 Cadw fi fel cannwyll dy lygad, cuddia fi dan gysgod dy adenydd
17:9 rhag y drygionus sy'n fy nistrywio, y gelynion sydd yn eu gwanc yn f'amgylchu.
17:10 Maent wedi mygu tosturi, y mae eu genau'n llefaru balchder;
17:11 y maent ar fy sodlau ac ar gau amdanaf, wedi gosod eu bryd ar fy mwrw i'r llawr;
17:12 y maent fel llew yn barod i larpio, fel llew ifanc yn llechu yn ei guddfan.
17:13 Cyfod, ARGLWYDD, saf yn eu herbyn a'u bwrw i lawr! Â'th gleddyf gwared fy mywyd rhag y drygionus;
17:14 â'th law, ARGLWYDD, gwna ddiwedd arnynt, difa hwy o'u rhan yng nghanol bywyd. Llanwer eu bol â'r hyn sydd gennyt ar eu cyfer, bydded i'w plant gael digon, a chadw gweddill i'w babanod!
17:15 Ond byddaf fi yn fy nghyfiawnder yn gweld dy wyneb; pan ddeffroaf, digonir fi o weld dy wedd.

18:1 I'r Cyfarwyddwr: I Ddafydd, gwas yr ARGLWYDD, a lefarodd eiriau'r gerdd hon wrth yr ARGLWYDD y diwrnod y gwaredodd yr ARGLWYDD ef o law ei elynion ac o law Saul. A dywedodd: Caraf di, O ARGLWYDD, fy nghryfder.
18:2 Yr ARGLWYDD yw fy nghraig, fy nghadernid a'm gwaredydd; fy Nuw yw fy nghraig lle llochesaf, fy nharian, fy amddiffynfa gadarn a'm caer.
18:3 Gwaeddaf ar yr ARGLWYDD sy'n haeddu mawl, ac fe'm gwaredir rhag fy ngelynion.
18:4 Pan oedd clymau angau'n tynhau amdanaf a llifeiriant distryw yn fy nal,
18:5 pan oedd clymau Sheol yn f'amgylchu a maglau angau o'm blaen,
18:6 gwaeddais ar yr ARGLWYDD yn fy nghyfyngder, ac ar fy Nuw iddo fy nghynorthwyo; clywodd fy llef o'i deml, a daeth fy ngwaedd i'w glustiau.
18:7 Crynodd y ddaear a gwegian, ysgydwodd sylfeini'r mynyddoedd, a siglo oherwydd ei ddicter ef.
18:8 Cododd mwg o'i ffroenau, yr oedd tân yn ysu o'i enau, a marwor yn cynnau o'i gwmpas.
18:9 Fe agorodd y ffurfafen a disgyn, ac yr oedd tywyllwch o dan ei draed.
18:10 Marchogodd ar gerwb a hedfan, gwibiodd ar adenydd y gwynt.
18:11 Gosododd o'i amgylch dywyllwch yn guddfan, a chymylau duon yn orchudd.
18:12 o'r disgleirdeb o'i flaen daeth allan gymylau, a chenllysg a cherrig tân.
18:13 Taranodd yr ARGLWYDD o'r nefoedd, a llefarodd llais y Goruchaf.
18:14 Bwriodd allan ei saethau yma ac acw, saethodd fellt a gwneud iddynt atsain.
18:15 Daeth gwaelodion y môr i'r golwg, a dinoethwyd sylfeini'r byd, oherwydd dy gerydd di, O ARGLWYDD, a chwythiad anadl dy ffroenau.
18:16 Ymestynnodd o'r uchelder a'm cymryd, tynnodd fi allan o'r dyfroedd cryfion.
18:17 Gwaredodd fi rhag fy ngelyn nerthol, rhag y rhai sy'n fy nghasáu pan oeddent yn gryfach na mi.
18:18 Daethant i'm herbyn yn nydd fy argyfwng, ond bu'r ARGLWYDD yn gynhaliaeth i mi.
18:19 Dygodd fi allan i le agored, a'm gwaredu am ei fod yn fy hoffi.
18:20 Gwnaeth yr ARGLWYDD â mi yn ôl fy nghyfiawnder, a thalodd i mi yn ôl glendid fy nwylo.
18:21 Oherwydd cedwais ffyrdd yr ARGLWYDD, heb droi oddi wrth fy Nuw at ddrygioni;
18:22 yr oedd ei holl gyfreithiau o'm blaen, ac ni fwriais ei ddeddfau o'r neilltu.
18:23 Yr oeddwn yn ddi-fai yn ei olwg, a chedwais fy hun rhag troseddu.
18:24 Talodd yr ARGLWYDD i mi yn ôl fy nghyfiawnder, ac yn ôl glendid fy nwylo yn ei olwg.
18:25 Yr wyt yn ffyddlon i'r ffyddlon, yn ddifeius i'r difeius,
18:26 ac yn bur i'r rhai pur; ond i'r cyfeiliornus yr wyt yn wyrgam.
18:27 Oherwydd yr wyt yn gwaredu'r rhai gostyngedig, ac yn darostwng y beilchion.
18:28 Ti sy'n goleuo fy llusern, ARGLWYDD; fy Nuw sy'n troi fy nhywyllwch yn ddisglair.
18:29 Oherwydd trwot ti y gallaf oresgyn llu; trwy fy Nuw gallaf neidio dros fur.
18:30 Y Duw hwn, y mae'n berffaith ei ffordd, ac y mae gair yr ARGLWYDD wedi ei brofi'n bur; y mae ef yn darian i bawb sy'n llochesu ynddo.
18:31 Pwy sydd Dduw ond yr ARGLWYDD? a phwy sydd graig ond ein Duw ni,
18:32 y Duw sy'n fy ngwregysu â nerth, ac yn gwneud fy ffordd yn ddifeius?
18:33 Gwna fy nhraed fel rhai ewig, a'm gosod yn gadarn ar y mynyddoedd.
18:34 Y mae'n dysgu i'm dwylo ryfela, i'm breichiau dynnu bwa pres.
18:35 Rhoist imi dy darian i'm gwaredu, a'm cynnal â'th ddeheulaw, a'm gwneud yn fawr trwy dy ofal.
18:36 Rhoist imi le llydan i'm camau, ac ni lithrodd fy nhraed.
18:37 Yr wyf yn ymlid fy ngelynion ac yn eu dal; ni ddychwelaf nes eu difetha.
18:38 Yr wyf yn eu trywanu fel na allant godi, ac y maent yn syrthio o dan fy nhraed.
18:39 Yr wyt wedi fy ngwregysu â nerth i'r frwydr, a darostwng fy ngelynion odanaf.
18:40 Gosodaist fy nhroed ar eu gwddf, a gwneud imi ddifetha'r rhai sy'n fy nghasáu.
18:41 Y maent yn gweiddi, ond nid oes gwaredydd, yn galw ar yr ARGLWYDD, ond nid yw'n eu hateb.
18:42 Fe'u maluriaf cyn faned â llwch o flaen y gwynt, a'u sathru fel llaid ar y strydoedd.
18:43 Yr wyt yn fy ngwaredu rhag ymrafael pobl, ac yn fy ngwneud yn ben ar y cenhedloedd; pobl nad oeddwn yn eu hadnabod sy'n weision i mi.
18:44 Pan glywant amdanaf, maent yn ufuddhau i mi, ac estroniaid sy'n ymgreinio o'm blaen.
18:45 Y mae estroniaid yn gwangalonni, ac yn dyfod dan grynu o'u lloches.
18:46 Byw yw'r ARGLWYDD, bendigedig yw fy nghraig; dyrchafedig fyddo'r Duw sy'n fy ngwaredu,
18:47 y Duw sy'n rhoi imi ddialedd, ac yn darostwng pobloedd odanaf,
18:48 sy'n fy ngwaredu rhag fy ngelynion, yn fy nyrchafu uwchlaw fy ngwrthwynebwyr, ac yn fy arbed rhag y gorthrymwyr.
18:49 Oherwydd hyn, clodforaf di, O ARGLWYDD, ymysg y cenhedloedd, a chanaf fawl i'th enw.
18:50 Y mae'n gwaredu ei frenin yn helaeth, ac yn cadw'n ffyddlon i'w eneiniog, i Ddafydd ac i'w had am byth.

19:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. Y mae'r nefoedd yn adrodd gogoniant Duw, a'r ffurfafen yn mynegi gwaith ei ddwylo.
19:2 Y mae dydd yn llefaru wrth ddydd, a nos yn cyhoeddi gwybodaeth wrth nos.
19:3 Nid oes iaith na geiriau ganddynt, ni chlywir eu llais;
19:4 eto fe â eu sain allan drwy'r holl ddaear a'u lleferydd hyd eithafoedd byd. Ynddynt gosododd babell i'r haul,
19:5 sy'n dod allan fel priodfab o'i ystafell, yn llon fel campwr yn barod i redeg cwrs.
19:6 O eithaf y nefoedd y mae'n codi, a'i gylch hyd yr eithaf arall; ac nid oes dim yn cuddio rhag ei wres.
19:7 Y mae cyfraith yr ARGLWYDD yn berffaith, yn adfywio'r enaid; y mae tystiolaeth yr ARGLWYDD yn sicr, yn gwneud y syml yn ddoeth;
19:8 y mae deddfau'r ARGLWYDD yn gywir, yn llawenhau'r galon; y mae gorchymyn yr ARGLWYDD yn bur, yn goleuo'r llygaid;
19:9 y mae ofn yr ARGLWYDD yn lân, yn para am byth; y mae barnau'r ARGLWYDD yn wir, yn gyfiawn bob un.
19:10 Mwy dymunol ydynt nag aur, na llawer o aur coeth, a melysach na mêl, ac na diferion diliau mêl.
19:11 Trwyddynt hwy hefyd rhybuddir fi, ac o'u cadw y mae gwobr fawr.
19:12  Pwy sy'n dirnad ei gamgymeriadau? Glanha fi oddi wrth fy meiau cudd.
19:13 Cadw dy was oddi wrth bechodau beiddgar, rhag iddynt gael y llaw uchaf arnaf. Yna byddaf yn ddifeius, ac yn ddieuog o bechod mawr.
19:14 Bydded geiriau fy ngenau'n dderbyniol gennyt, a myfyrdod fy nghalon yn gymeradwy i ti, O ARGLWYDD, fy nghraig a'm prynwr.

20:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. Bydded i'r ARGLWYDD dy ateb yn nydd cyfyngder, ac i enw Duw Jacob dy amddiffyn.
20:2 Bydded iddo anfon cymorth i ti o'r cysegr, a'th gynnal o Seion.
20:3 Bydded iddo gofio dy holl offrymau, ac edrych yn ffafriol ar dy boethoffrymau. Sela.
20:4 Bydded iddo roi i ti dy ddymuniad, a chyflawni dy holl gynlluniau.
20:5 Bydded inni orfoleddu yn dy waredigaeth, a chodi banerau yn enw ein Duw. Bydded i'r ARGLWYDD roi iti'r cyfan a ddeisyfi.
20:6 Yn awr fe wn fod yr ARGLWYDD yn gwaredu ei eneiniog; y mae'n ei ateb o'i nefoedd sanctaidd trwy waredu'n nerthol â'i ddeheulaw.
20:7 Ymffrostia rhai mewn cerbydau ac eraill mewn meirch, ond fe ymffrostiwn ni yn enw'r ARGLWYDD ein Duw.
20:8 Y maent hwy'n crynu ac yn syrthio, ond yr ydym ni'n codi ac yn sefyll i fyny.
20:9 O ARGLWYDD, gwareda'r brenin; ateb ni pan fyddwn yn galw.

21:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. O ARGLWYDD, fe lawenycha'r brenin yn dy nerth; mor fawr yw ei orfoledd yn dy waredigaeth!
21:2 Rhoddaist iddo ddymuniad ei galon, ac ni wrthodaist iddo ddeisyfiad ei wefusau. Sela.
21:3 Daethost i'w gyfarfod â bendithion daionus, a rhoi coron o aur coeth ar ei ben.
21:4 Am fywyd y gofynnodd iti, ac fe'i rhoddaist iddo — hir ddyddiau byth bythoedd.
21:5 Mawr yw ei ogoniant oherwydd dy waredigaeth; yr wyt yn rhoi iddo ysblander ac anrhydedd,
21:6 yr wyt yn rhoi bendithion iddo dros byth ac yn ei lawenhau â gorfoledd dy bresenoldeb.
21:7 Y mae'r brenin yn ymddiried yn yr ARGLWYDD, ac oherwydd ffyddlondeb y Goruchaf nis symudir.
21:8 Caiff dy law afael ar dy holl elynion, a'th ddeheulaw ar y rhai sy'n dy gasáu.
21:9 Byddi'n eu gwneud fel ffwrnais danllyd pan ymddangosi; bydd yr ARGLWYDD yn eu difa yn ei lid, a'r tân yn eu hysu.
21:10 Byddi'n dinistrio'u hepil oddi ar y ddaear, a'u plant o blith y ddynolryw.
21:11 Yr oeddent yn bwriadu drwg yn d'erbyn, ac yn cynllunio niwed heb lwyddo;
21:12 oherwydd byddi di'n gwneud iddynt ffoi, ac yn anelu at eu hwynebau â'th fwa.
21:13 Dyrchafa, ARGLWYDD, yn dy nerth! Cawn ganu a'th ganmol am dy gryfder!

22:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Ewig y Wawr. Salm. I Ddafydd. Fy Nuw, fy Nuw, pam yr wyt wedi fy ngadael, ac yn cadw draw rhag fy ngwaredu ac oddi wrth eiriau fy ngriddfan?
22:2 O fy Nuw, gwaeddaf arnat liw dydd, ond nid wyt yn ateb, a'r nos, ond ni chaf lonyddwch.
22:3 Eto, yr wyt ti, y Sanctaidd, wedi dy orseddu yn foliant i Israel.
22:4 Ynot ti yr oedd ein hynafiaid yn ymddiried, yn ymddiried a thithau'n eu gwaredu.
22:5 Arnat ti yr oeddent yn gweiddi ac achubwyd hwy, ynot ti yr oeddent yn ymddiried ac ni chywilyddiwyd hwy.
22:6 Pryfyn wyf fi ac nid dyn, gwawd a dirmyg i bobl.
22:7 Y mae pawb sy'n fy ngweld yn fy ngwatwar, yn gwneud ystumiau arnaf ac yn ysgwyd pen:
22:8 "Rhoes ei achos i'r ARGLWYDD, bydded iddo ef ei achub! Bydded iddo ef ei waredu, oherwydd y mae'n ei hoffi!"
22:9 Ond ti a'm tynnodd allan o'r groth, a'm rhoi ar fronnau fy mam;
22:10 arnat ti y bwriwyd fi ar fy ngenedigaeth, ac o groth fy mam ti yw fy Nuw.
22:11 Paid â phellhau oddi wrthyf, oherwydd y mae fy argyfwng yn agos ac nid oes neb i'm cynorthwyo.
22:12 Y mae gyr o deirw o'm cwmpas, rhai cryfion o Basan yn cau amdanaf;
22:13 y maent yn agor eu safn amdanaf fel llew yn rheibio a rhuo.
22:14 Yr wyf wedi fy nihysbyddu fel dŵr, a'm holl esgyrn yn ymddatod; y mae fy nghalon fel cwyr, ac yn toddi o'm mewn;
22:15 y mae fy ngheg yn sych fel cragen a'm tafod yn glynu wrth daflod fy ngenau; yr wyt wedi fy mwrw i lwch marwolaeth.
22:16 Y mae cŵn o'm hamgylch, haid o ddihirod yn cau amdanaf; y maent yn trywanu fy nwylo a'm traed.
22:17 Gallaf gyfrif pob un o'm hesgyrn, ac y maent hwythau'n edrych ac yn rhythu arnaf.
22:18 Y maent yn rhannu fy nillad yn eu mysg, ac yn bwrw coelbren ar fy ngwisg.
22:19 Ond ti, ARGLWYDD, paid â sefyll draw; O fy nerth, brysia i'm cynorthwyo.
22:20 Gwared fi rhag y cleddyf, a'm hunig fywyd o afael y cŵn.
22:21 Achub fi o safn y llew, a'm bywyd tlawd rhag cyrn yr ychen gwyllt.
22:22 Fe gyhoeddaf dy enw i'm cydnabod, a'th foli yng nghanol y gynulleidfa:
22:23 "Molwch ef, chwi sy'n ofni'r ARGLWYDD; rhowch anrhydedd iddo, holl dylwyth Jacob; ofnwch ef, holl dylwyth Israel.
22:24 Oherwydd ni ddirmygodd na diystyru gorthrwm y gorthrymedig; ni chuddiodd ei wyneb oddi wrtho, ond gwrando arno pan lefodd."
22:25 Oddi wrthyt ti y daw fy mawl yn y gynulleidfa fawr, a thalaf fy addunedau yng ngŵydd y rhai sy'n ei ofni.
22:26 Bydd yr anghenus yn bwyta, ac yn cael digon, a'r rhai sy'n ceisio'r ARGLWYDD yn ei foli. Bydded i'w calonnau fyw byth!
22:27 Bydd holl gyrrau'r ddaear yn cofio ac yn dychwelyd at yr ARGLWYDD, a holl dylwythau'r cenhedloedd yn ymgrymu o'i flaen.
22:28 Oherwydd i'r ARGLWYDD y perthyn brenhiniaeth, ac ef sy'n llywodraethu dros y cenhedloedd.
22:29 Sut y gall y rhai sy'n cysgu yn y ddaear blygu iddo ef, a'r rhai sy'n disgyn i'r llwch ymgrymu o'i flaen? Ond byddaf fi fyw iddo ef,
22:30 a bydd fy mhlant yn ei wasanaethu; dywedir am yr ARGLWYDD wrth genedlaethau i ddod,
22:31 a chyhoeddi ei gyfiawnder wrth bobl heb eu geni, mai ef a fu'n gweithredu.

23:1 Salm. I Ddafydd. Yr ARGLWYDD yw fy mugail, ni bydd eisiau arnaf.
23:2 Gwna imi orwedd mewn porfeydd breision, a thywys fi gerllaw dyfroedd tawel,
23:3 ac y mae ef yn fy adfywio. Fe'm harwain ar hyd llwybrau cyfiawnder er mwyn ei enw.
23:4 Er imi gerdded trwy ddyffryn tywyll du, nid ofnaf unrhyw niwed, oherwydd yr wyt ti gyda mi, a'th wialen a'th ffon yn fy nghysuro.
23:5 Yr wyt yn arlwyo bwrdd o'm blaen yng ngŵydd fy ngelynion; yr wyt yn eneinio fy mhen ag olew; y mae fy nghwpan yn llawn.
23:6 Yn sicr, bydd daioni a thrugaredd yn fy nilyn bob dydd o'm bywyd, a byddaf yn byw yn nhŷ'r ARGLWYDD weddill fy nyddiau.

24:1 Salm. I Ddafydd. Eiddo'r ARGLWYDD yw'r ddaear a'i llawnder, y byd a'r rhai sy'n byw ynddo;
24:2 oherwydd ef a'i sylfaenodd ar y moroedd a'i sefydlu ar yr afonydd.
24:3 Pwy a esgyn i fynydd yr ARGLWYDD a phwy a saif yn ei le sanctaidd?
24:4 Y glân ei ddwylo a'r pur o galon, yr un sydd heb osod ei feddwl ar dwyll a heb dyngu'n gelwyddog.
24:5 Fe dderbyn fendith gan yr ARGLWYDD a chyfiawnder gan Dduw ei iachawdwriaeth.
24:6 Dyma'r genhedlaeth sy'n ei geisio, sy'n ceisio wyneb Duw Jacob. Sela.
24:7 Codwch eich pennau, O byrth! Ymddyrchefwch, O ddrysau tragwyddol! i frenin y gogoniant ddod i mewn.
24:8 Pwy yw'r brenin gogoniant hwn? Yr ARGLWYDD, cryf a chadarn, yr ARGLWYDD, cadarn mewn rhyfel.
24:9 Codwch eich pennau, O byrth! Ymddyrchefwch, O ddrysau tragwyddol! i frenin y gogoniant ddod i mewn.
24:10 Pwy yw'r brenin gogoniant hwn? ARGLWYDD y Lluoedd, ef yw brenin y gogoniant. Sela.

25:1 I Ddafydd. Atat ti, ARGLWYDD, y dyrchafaf fy enaid;
25:2 O fy Nuw, ynot ti yr wyf yn ymddiried; paid â dwyn cywilydd arnaf, paid â gadael i'm gelynion orfoleddu o'm hachos.
25:3 Ni ddaw cywilydd i'r rhai sy'n gobeithio ynot ti, ond fe ddaw i'r rhai sy'n llawn brad heb achos.
25:4 Gwna imi wybod dy ffyrdd, O ARGLWYDD, hyffordda fi yn dy lwybrau.
25:5 Arwain fi yn dy wirionedd a dysg fi, oherwydd ti yw Duw fy iachawdwriaeth; wrthyt ti y bûm yn disgwyl trwy'r dydd.
25:6 O ARGLWYDD, cofia dy drugaredd a'th ffyddlondeb, oherwydd y maent erioed.
25:7 Paid â chofio pechodau fy ieuenctid na'm gwrthryfel, ond yn dy gariad cofia fi, er mwyn dy ddaioni, O ARGLWYDD.
25:8 Y mae'r ARGLWYDD yn dda ac uniawn, am hynny fe ddysg y ffordd i bechaduriaid.
25:9 Fe arwain y gostyngedig yn yr hyn sy'n iawn, a dysgu ei ffordd i'r gostyngedig.
25:10 Y mae holl lwybrau'r ARGLWYDD yn llawn cariad a gwirionedd i'r rhai sy'n cadw ei gyfamod a'i gyngor.
25:11 Er mwyn dy enw, ARGLWYDD, maddau fy nghamwedd, oherwydd y mae'n fawr.
25:12 Pwy bynnag sy'n ofni'r ARGLWYDD, fe'i dysg pa ffordd i'w dewis;
25:13 fe gaiff fyw'n ffyniannus, a bydd ei blant yn etifeddu'r tir.
25:14 Caiff y rhai sy'n ei ofni gyfeillach yr ARGLWYDD a hefyd ei gyfamod i'w dysgu.
25:15 Y mae fy llygaid yn wastad ar yr ARGLWYDD, oherwydd y mae'n rhyddhau fy nhraed o'r rhwyd.
25:16 Tro ataf, a bydd drugarog wrthyf, oherwydd unig ac anghenus wyf fi.
25:17 Esmwythâ gyfyngder fy nghalon, a dwg fi allan o'm hadfyd.
25:18 Edrych ar fy nhrueni a'm gofid, a maddau fy holl bechodau.
25:19 Gwêl mor niferus yw fy ngelynion ac fel y maent yn fy nghasáu â chas perffaith.
25:20 Cadw fi a gwared fi, na ddoed cywilydd arnaf, oherwydd ynot ti yr wyf yn llochesu.
25:21 Bydd cywirdeb ac uniondeb yn fy niogelu, oherwydd gobeithiais ynot ti.
25:22 O Dduw, gwareda Israel o'i holl gyfyngderau.

26:1 I Ddafydd. Barna fi, O ARGLWYDD, oherwydd rhodiais yn gywir ac ymddiried yn yr ARGLWYDD heb ballu.
26:2 Chwilia fi, ARGLWYDD, a phrofa fi, rho brawf ar fy nghalon a'm meddwl.
26:3 Oherwydd y mae dy ffyddlondeb o flaen fy llygaid, ac yr wyf yn rhodio yn dy wirionedd.
26:4 Ni fûm yn eistedd gyda rhai diwerth, nac yn cyfeillachu gyda rhagrithwyr.
26:5 Yr wyf yn casáu cwmni'r rhai drwg, ac nid wyf yn eistedd gyda'r drygionus.
26:6 Golchaf fy nwylo am fy mod yn ddieuog, ac amgylchaf dy allor, O ARGLWYDD,
26:7 a chanu'n uchel mewn diolchgarwch ac adrodd dy holl ryfeddodau.
26:8 O ARGLWYDD, yr wyf yn caru'r tŷ lle'r wyt yn trigo, y man lle mae dy ogoniant yn aros.
26:9 Paid â'm rhoi gyda phechaduriaid, na'm bywyd gyda rhai gwaedlyd,
26:10 rhai sydd â chamwri ar eu dwylo a'u deheulaw'n llawn o lwgr-wobrwyon.
26:11 Ond amdanaf fi, yr wyf yn rhodio'n gywir; gwareda fi a bydd drugarog wrthyf.
26:12 Y mae fy nhraed yn gadarn mewn uniondeb; bendithiaf yr ARGLWYDD yn y gynulleidfa.

27:1 I Ddafydd. Yr ARGLWYDD yw fy ngoleuni a'm gwaredigaeth, rhag pwy yr ofnaf? Yr ARGLWYDD yw cadernid fy mywyd, rhag pwy y dychrynaf?
27:2 Pan fydd rhai drwg yn cau amdanaf i'm hysu i'r byw, hwy, fy ngwrthwynebwyr a'm gelynion, fydd yn baglu ac yn syrthio.
27:3 Pe bai byddin yn gwersyllu i'm herbyn, nid ofnai fy nghalon; pe dôi rhyfel ar fy ngwarthaf, eto, fe fyddwn yn hyderus.
27:4 Un peth a ofynnais gan yr ARGLWYDD, dyma'r wyf yn ei geisio: cael byw yn nhŷ'r ARGLWYDD holl ddyddiau fy mywyd, i edrych ar hawddgarwch yr ARGLWYDD ac i ymofyn yn ei deml.
27:5 Oherwydd fe'm ceidw yn ei gysgod yn nydd adfyd, a'm cuddio i mewn yn ei babell, a'm codi ar graig.
27:6 Ac yn awr, fe gyfyd fy mhen goruwch fy ngelynion o'm hamgylch; ac offrymaf finnau yn ei deml aberthau llawn gorfoledd; canaf, canmolaf yr ARGLWYDD.
27:7 Gwrando arnaf, ARGLWYDD, pan lefaf; bydd drugarog wrthyf, ac ateb fi.
27:8 Dywedodd fy nghalon amdanat, "Ceisia ei wyneb"; am hynny ceisiaf dy wyneb, O ARGLWYDD.
27:9 Paid â chuddio dy wyneb oddi wrthyf, na throi ymaith dy was mewn dicter, oherwydd buost yn gymorth i mi; paid â'm gwrthod na'm gadael, O Dduw, fy Ngwaredwr.
27:10 Pe bai fy nhad a'm mam yn cefnu arnaf, byddai'r ARGLWYDD yn fy nerbyn.
27:11 Dysg i mi dy ffordd, O ARGLWYDD, arwain fi ar hyd llwybr union, oherwydd fy ngwrthwynebwyr.
27:12 Paid â'm gadael i fympwy fy ngelynion, oherwydd cododd yn f'erbyn dystion celwyddog sy'n bygwth trais.
27:13 Yr wyf yn sicr y caf weld daioni'r ARGLWYDD yn nhir y rhai byw.
27:14 Disgwyl wrth yr ARGLWYDD, bydd gryf a gwrol dy galon a disgwyl wrth yr ARGLWYDD.

28:1 I Ddafydd. Arnat ti, ARGLWYDD, y gwaeddaf; fy nghraig, paid â thewi tuag ataf — rhag, os byddi'n ddistaw, imi fod fel y rhai sy'n disgyn i'r pwll.
28:2 Gwrando ar lef fy ngweddi pan waeddaf arnat am gymorth, pan godaf fy nwylo tua'th gysegr sanctaidd.
28:3 Paid â'm cipio ymaith gyda'r drygionus a chyda gwneuthurwyr drygioni, rhai sy'n siarad yn deg â'u cymdogion ond sydd â chynnen yn eu calon.
28:4 Tâl iddynt am eu gweithredoedd ac am ddrygioni eu gwaith; tâl iddynt am yr hyn a wnaeth eu dwylo, rho eu haeddiant iddynt.
28:5 Am nad ydynt yn ystyried gweithredoedd yr ARGLWYDD na gwaith ei ddwylo ef, bydded iddo'u dinistrio a pheidio â'u hailadeiladu.
28:6 Bendigedig fyddo'r ARGLWYDD am iddo wrando ar lef fy ngweddi.
28:7 Yr ARGLWYDD yw fy nerth a'm tarian; ynddo yr ymddiried fy nghalon; yn sicr caf gymorth, a llawenycha fy nghalon, a rhof foliant iddo ar gân.
28:8 Y mae'r ARGLWYDD yn nerth i'w bobl ac yn gaer gwaredigaeth i'w eneiniog.
28:9 Gwareda dy bobl, a bendithia dy etifeddiaeth; bugeilia hwy a'u cario am byth.

29:1 Salm. I Ddafydd. Rhowch i'r ARGLWYDD, fodau nefol, rhowch i'r ARGLWYDD ogoniant a nerth.
29:2 Rhowch i'r ARGLWYDD ogoniant ei enw; ymgrymwch i'r ARGLWYDD yn ysblander ei sancteiddrwydd.
29:3 Y mae llais yr ARGLWYDD yn uwch na'r dyfroedd; Duw'r gogoniant sy'n taranu; y mae'r ARGLWYDD yn uwch na'r dyfroedd cryfion!
29:4 Y mae llais yr ARGLWYDD yn nerthol, y mae llais yr ARGLWYDD yn ogoneddus.
29:5 Y mae llais yr ARGLWYDD yn dryllio cedrwydd; dryllia'r ARGLWYDD gedrwydd Lebanon.
29:6 Gwna i Lebanon lamu fel llo, a Sirion fel ych ifanc.
29:7 Y mae llais yr ARGLWYDD yn fflachio'n fflamau tân.
29:8 Y mae llais yr ARGLWYDD yn gwneud i'r anialwch grynu; gwna'r ARGLWYDD i anialwch Cades grynu.
29:9 Y mae llais yr ARGLWYDD yn gwneud i'r ewigod lydnu, ac yn prysuro geni'r llwdn; yn ei deml dywed pawb, "Gogoniant."
29:10 Y mae'r ARGLWYDD wedi ei orseddu uwch y llifeiriant, y mae'r ARGLWYDD wedi ei orseddu'n frenin byth.
29:11 Rhodded yr ARGLWYDD nerth i'w bobl! Bendithied yr ARGLWYDD ei bobl â heddwch!
30:1 Salm. Cân i gysegru'r deml. I Ddafydd. Dyrchafaf di, O ARGLWYDD, am iti fy ngwaredu, a pheidio â gadael i'm gelynion orfoleddu o'm hachos.

30:2 O ARGLWYDD fy Nuw, gwaeddais arnat, a bu iti fy iacháu.
30:3 O ARGLWYDD, dygaist fi i fyny o Sheol, a'm hadfywio o blith y rhai sy'n disgyn i'r pwll.
30:4 Canwch fawl i'r ARGLWYDD, ei ffyddloniaid, a rhowch ddiolch i'w enw sanctaidd.
30:5 Am ennyd y mae ei ddig, ond ei ffafr am oes; os erys dagrau gyda'r hwyr, daw llawenydd yn y bore.
30:6 Yn fy hawddfyd fe ddywedwn, "Ni'm symudir byth."
30:7 Yn dy ffafr, ARGLWYDD, gosodaist fi ar fynydd cadarn, ond pan guddiaist dy wyneb, brawychwyd fi.
30:8 Gelwais arnat ti, ARGLWYDD, ac ymbiliais ar fy Arglwydd am drugaredd:
30:9 "Pa les a geir o'm marw os disgynnaf i'r pwll? A fydd y llwch yn dy foli ac yn cyhoeddi dy wirionedd?
30:10 Gwrando, ARGLWYDD, a bydd drugarog wrthyf; ARGLWYDD, bydd yn gynorthwywr i mi."
30:11 Yr wyt wedi troi fy ngalar yn ddawns, wedi datod fy sachliain a'm gwisgo â llawenydd,
30:12 er mwyn imi dy foliannu'n ddi-baid. O ARGLWYDD fy Nuw, diolchaf i ti hyd byth!

31:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. Ynot ti, ARGLWYDD, y ceisiais loches, na fydded cywilydd arnaf byth; achub fi yn dy gyfiawnder,
31:2 tro dy glust ataf, a brysia i'm gwaredu; bydd i mi'n graig noddfa, yn amddiffynfa i'm cadw.
31:3 Yr wyt ti'n graig ac yn amddiffynfa i mi; er mwyn dy enw, arwain a thywys fi.
31:4 Tyn fi o'r rhwyd a guddiwyd ar fy nghyfer, oherwydd ti yw fy noddfa.
31:5 Cyflwynaf fy ysbryd i'th law di; gwaredaist fi, ARGLWYDD, y Duw ffyddlon.
31:6 Yr wyf yn casáu'r rhai sy'n glynu wrth eilunod gwag, ac ymddiriedaf fi yn yr ARGLWYDD.
31:7 Llawenychaf a gorfoleddaf yn dy ffyddlondeb, oherwydd iti edrych ar fy adfyd a rhoi sylw imi yn fy nghyfyngder.
31:8 Ni roddaist fi yn llaw fy ngelyn, ond gosodaist fy nhraed mewn lle agored.
31:9 Bydd drugarog wrthyf, ARGLWYDD, oherwydd y mae'n gyfyng arnaf; y mae fy llygaid yn pylu gan ofid, fy enaid a'm corff hefyd;
31:10 y mae fy mywyd yn darfod gan dristwch a'm blynyddoedd gan gwynfan; fe sigir fy nerth gan drallod, ac y mae fy esgyrn yn darfod.
31:11 I'm holl elynion yr wyf yn ddirmyg, i'm cymdogion yn watwar, ac i'm cyfeillion yn arswyd; y mae'r rhai sy'n fy ngweld ar y stryd yn ffoi oddi wrthyf.
31:12 Anghofiwyd fi, fel un marw wedi mynd dros gof; yr wyf fel llestr wedi torri.
31:13 Oherwydd clywaf lawer yn sibrwd, y mae dychryn ar bob llaw; pan ddônt at ei gilydd yn f'erbyn y maent yn cynllwyn i gymryd fy mywyd.
31:14 Ond yr wyf yn ymddiried ynot ti, ARGLWYDD, ac yn dweud, "Ti yw fy Nuw."
31:15 Y mae fy amserau yn dy law di; gwared fi rhag fy ngelynion a'm herlidwyr.
31:16 Bydded llewyrch dy wyneb ar dy was; achub fi yn dy ffyddlondeb.
31:17 ARGLWYDD, na fydded cywilydd arnaf pan alwaf arnat; doed cywilydd ar y drygionus, rhodder taw arnynt yn Sheol.
31:18 Trawer yn fud y gwefusau celwyddog, sy'n siarad yn drahaus yn erbyn y cyfiawn mewn balchder a sarhad.
31:19 Mor helaeth yw dy ddaioni sydd ynghadw gennyt i'r rhai sy'n dy ofni, ac wedi ei amlygu i'r rhai sy'n cysgodi ynot, a hynny yng ngŵydd pawb!
31:20 Fe'u cuddi dan orchudd dy bresenoldeb rhag y rhai sy'n cynllwyn; fe'u cedwi dan dy gysgod rhag ymryson tafodau.
31:21 Bendigedig yw'r ARGLWYDD a ddangosodd ei ffyddlondeb rhyfeddol ataf yn nydd cyfyngder.
31:22 Yn fy nychryn fe ddywedais, "Torrwyd fi allan o'th olwg." Ond clywaist lef fy ngweddi pan waeddais arnat am gymorth.
31:23 Carwch yr ARGLWYDD, ei holl ffyddloniaid. Y mae'r ARGLWYDD yn cadw'r rhai ffyddlon, ond yn talu'n llawn i'r rhai balch.
31:24 Byddwch gryf a gwrol eich calon, yr holl rai sy'n disgwyl wrth yr ARGLWYDD.

32:1 I Ddafydd. Mascîl. Gwyn ei fyd y sawl y maddeuwyd ei drosedd, ac y cuddiwyd ei bechod.
32:2 Gwyn ei fyd y sawl nad yw'r ARGLWYDD yn cyfrif ei fai yn ei erbyn, ac nad oes dichell yn ei ysbryd.
32:3 Tra oeddwn yn ymatal, yr oedd fy esgyrn yn darfod, a minnau'n cwyno ar hyd y dydd.
32:4 Yr oedd dy law yn drwm arnaf ddydd a nos; sychwyd fy nerth fel gan wres haf. Sela.
32:5 Yna, bu imi gydnabod fy mhechod wrthyt, a pheidio â chuddio fy nrygioni; dywedais, "Yr wyf yn cyffesu fy mhechodau i'r ARGLWYDD"; a bu i tithau faddau euogrwydd fy mhechod. Sela.
32:6 Am hynny fe weddïa pob un ffyddlon arnat ti yn nydd cyfyngder, a phan ddaw llifeiriant o ddyfroedd mawr, ni fyddant yn cyrraedd ato ef.
32:7 Yr wyt ti'n gysgod i mi; cedwi fi rhag cyfyngder; amgylchi fi â chaneuon gwaredigaeth. Sela.
32:8 Hyfforddaf di a'th ddysgu yn y ffordd a gymeri; fe gadwaf fy ngolwg arnat.
32:9 Paid â bod fel march neu ful direswm y mae'n rhaid wrth ffrwyn a genfa i'w dofi cyn y dônt atat.
32:10 Daw poenau lawer i'r drygionus; ond am y sawl sy'n ymddiried yn yr ARGLWYDD, bydd ffyddlondeb yn ei amgylchu.
32:11 Llawenhewch yn yr ARGLWYDD, a gorfoleddwch, rai cyfiawn; canwch yn uchel, pob un o galon gywir.

33:1 Llawenhewch yn yr ARGLWYDD, chwi rai cyfiawn; i'r rhai uniawn gweddus yw moliant.
33:2 Molwch yr ARGLWYDD â'r delyn, canwch salmau iddo â'r offeryn dectant;
33:3 canwch iddo gân newydd, tynnwch y tannau'n dda, rhowch floedd.
33:4 Oherwydd gwir yw gair yr ARGLWYDD, ac y mae ffyddlondeb yn ei holl weithredoedd.
33:5 Y mae'n caru cyfiawnder a barn; y mae'r ddaear yn llawn o ffyddlondeb yr ARGLWYDD.
33:6 Trwy air yr ARGLWYDD y gwnaed y nefoedd, a'i holl lu trwy anadl ei enau.
33:7 Casglodd y môr fel dŵr mewn potel, a rhoi'r dyfnderoedd mewn ystordai.
33:8 Bydded i'r holl ddaear ofni'r ARGLWYDD, ac i holl drigolion y byd arswydo rhagddo.
33:9 Oherwydd llefarodd ef, ac felly y bu; gorchmynnodd ef, a dyna a safodd.
33:10 Gwna'r ARGLWYDD gyngor y cenhedloedd yn ddim, a difetha gynlluniau pobloedd.
33:11 Ond saif cyngor yr ARGLWYDD am byth, a'i gynlluniau dros yr holl genedlaethau.
33:12 Gwyn ei byd y genedl y mae'r ARGLWYDD yn Dduw iddi, y bobl a ddewisodd yn eiddo iddo'i hun.
33:13 Y mae'r ARGLWYDD yn edrych i lawr o'r nefoedd, ac yn gweld pawb oll;
33:14 o'r lle y triga y mae'n gwylio holl drigolion y ddaear.
33:15 Ef sy'n llunio meddwl pob un ohonynt, y mae'n deall popeth a wnânt.
33:16 Nid gan fyddin gref y gwaredir brenin, ac nid â nerth mawr yr achubir rhyfelwr.
33:17 Ofer ymddiried mewn march am waredigaeth; er ei holl gryfder ni all roi ymwared.
33:18 Y mae llygaid yr ARGLWYDD ar y rhai a'i hofna, ar y rhai sy'n disgwyl wrth ei ffyddlondeb,
33:19 i'w gwaredu rhag marwolaeth a'u cadw'n fyw yng nghanol newyn.
33:20 Yr ydym yn disgwyl am yr ARGLWYDD; ef yw ein cymorth a'n tarian.
33:21 Y mae ein calon yn llawenychu ynddo am inni ymddiried yn ei enw sanctaidd.
33:22 O ARGLWYDD, dangos dy ffyddlondeb tuag atom, fel yr ydym wedi gobeithio ynot.

34:1 I Ddafydd, pan newidiodd ei wedd o flaen Abimelech, a chael ei yrru ymaith a mynd. Bendithiaf yr ARGLWYDD bob amser; bydd ei foliant yn wastad yn fy ngenau.
34:2 Yn yr ARGLWYDD yr ymhyfrydaf; bydded i'r gostyngedig glywed a llawenychu.
34:3 Mawrygwch yr ARGLWYDD gyda mi, a dyrchafwn ei enw gyda'n gilydd.
34:4 Ceisiais yr ARGLWYDD, ac atebodd fi a'm gwaredu o'm holl ofnau.
34:5 Y mae'r rhai sy'n edrych arno'n gloywi, ac ni ddaw cywilydd i'w hwynebau.
34:6 Dyma un isel a waeddodd, a'r ARGLWYDD yn ei glywed ac yn ei waredu o'i holl gyfyngderau.
34:7 Gwersylla angel yr ARGLWYDD o amgylch y rhai sy'n ei ofni, ac y mae'n eu gwaredu.
34:8 Profwch, a gwelwch mai da yw'r ARGLWYDD. Gwyn ei fyd y sawl sy'n llochesu ynddo.
34:9 Ofnwch yr ARGLWYDD, ei saint ef, oherwydd nid oes eisiau ar y rhai a'i hofna.
34:10 Y mae'r anffyddwyr yn dioddef angen ac yn newynu, ond nid yw'r rhai sy'n ceisio'r ARGLWYDD yn brin o ddim da.
34:11 Dewch, blant, gwrandewch arnaf, dysgaf ichwi ofn yr ARGLWYDD.
34:12 Pwy ohonoch sy'n dymuno bywyd ac a garai fyw'n hir i fwynhau daioni?
34:13 Cadw dy dafod rhag drygioni a'th wefusau rhag llefaru celwydd.
34:14 Tro oddi wrth ddrygioni a gwna dda, ceisia heddwch a'i ddilyn.
34:15 Y mae llygaid yr ARGLWYDD ar y cyfiawn, a'i glustiau'n agored i'w cri.
34:16 Y mae wyneb yr ARGLWYDD yn erbyn y rhai sy'n gwneud drwg, i ddileu eu coffa o'r ddaear.
34:17 Pan waedda'r cyfiawn am gymorth, fe glyw'r ARGLWYDD a'u gwaredu o'u holl gyfyngderau.
34:18 Y mae'r ARGLWYDD yn agos at y drylliedig o galon ac yn gwaredu'r briwedig o ysbryd.
34:19 Llawer o adfyd a gaiff y cyfiawn, ond gwareda'r ARGLWYDD ef o'r cyfan.
34:20 Ceidw ei holl esgyrn, ac ni thorrir yr un ohonynt.
34:21 Y mae adfyd yn lladd y drygionus, a chosbir y rhai sy'n casáu'r cyfiawn.
34:22 Y mae'r ARGLWYDD yn gwaredu ei weision, ac ni chosbir y rhai sy'n llochesu ynddo.

35:1 I Ddafydd. Ymryson, O ARGLWYDD, yn erbyn y rhai sy'n ymryson â mi, ymladd yn erbyn y rhai sy'n ymladd â mi.
35:2 Cydia mewn tarian a bwcled, a chyfod i'm cynorthwyo.
35:3 Tyn allan y waywffon a'r bicell yn erbyn y rhai sy'n fy erlid; dywed wrthyf, "Myfi yw dy waredigaeth."
35:4 Doed cywilydd a gwarth ar y rhai sy'n ceisio fy mywyd; bydded i'r rhai sy'n darparu drwg i mi droi yn eu holau mewn arswyd.
35:5 Byddant fel us o flaen gwynt, ac angel yr ARGLWYDD ar eu holau.
35:6 Bydded eu ffordd yn dywyll a llithrig, ac angel yr ARGLWYDD yn eu hymlid.
35:7 Oherwydd heb achos y maent wedi gosod rhwyd i mi, ac wedi cloddio pwll ar fy nghyfer.
35:8 Doed distryw yn ddiarwybod arnynt, dalier hwy yn y rhwyd a osodwyd ganddynt, a bydded iddynt hwy eu hunain syrthio i'w distryw.
35:9 Ond llawenhaf fi yn yr ARGLWYDD, a gorfoleddu yn ei waredigaeth.
35:10 Bydd fy holl esgyrn yn gweiddi, "Pwy, ARGLWYDD, sydd fel tydi, yn gwaredu'r tlawd rhag un cryfach nag ef, y tlawd a'r anghenus rhag un sy'n ei ysbeilio?"
35:11 Fe gyfyd tystion maleisus i'm holi am bethau nas gwn.
35:12 Talant imi ddrwg am dda, a gwneud ymgais am fy mywyd.
35:13 A minnau, pan oeddent hwy yn glaf, oeddwn yn gwisgo sachliain, yn ymddarostwng mewn ympryd, yn plygu pen mewn gweddi,
35:14 fel pe dros gyfaill neu frawd imi; yn mynd o amgylch fel un yn galaru am ei fam, wedi fy narostwng ac mewn galar.
35:15 Ond pan gwympais i, yr oeddent hwy yn llawen ac yn tyrru at ei gilydd i'm herbyn — poenydwyr nad oeddwn yn eu hadnabod yn fy enllibio heb arbed.
35:16 Pan gloffais i, yr oeddent yn fy ngwatwar, ac yn ysgyrnygu eu dannedd arnaf.
35:17 O Arglwydd, am ba hyd yr wyt am edrych? Gwared fi rhag eu dinistr, a'm hunig fywyd rhag anffyddwyr.
35:18 Yna, diolchaf i ti gerbron y gynulleidfa fawr, a'th foliannu gerbron tyrfa gref.
35:19 Na fydded i'm gelynion twyllodrus lawenychu o'm hachos, nac i'r rhai sy'n fy nghasáu heb achos wincio â'u llygaid.
35:20 Oherwydd nid ydynt yn sôn am heddwch; ond yn erbyn rhai tawel y wlad y maent yn cynllwyn dichellion.
35:21 Y maent yn agor eu cegau yn f'erbyn ac yn dweud, "Aha, aha, yr ydym wedi gweld â'n llygaid!"
35:22 Gwelaist tithau, ARGLWYDD; paid â thewi; fy Arglwydd, paid â phellhau oddi wrthyf.
35:23 Ymysgwyd a deffro i wneud barn â mi, i roi dedfryd ar fy achos, fy Nuw a'm Harglwydd.
35:24 Barna fi yn ôl dy gyfiawnder, O ARGLWYDD, fy Nuw, ac na fydded iddynt lawenhau o'm hachos.
35:25 Na fydded iddynt ddweud ynddynt eu hunain, "Aha, cawsom ein dymuniad!" Na fydded iddynt ddweud, "Yr ydym wedi ei lyncu."
35:26 Doed cywilydd, a gwaradwydd hefyd, ar y rhai sy'n llawenhau yn fy adfyd; bydded gwarth ac amarch yn gorchuddio y rhai sy'n ymddyrchafu yn f'erbyn.
35:27 Bydded i'r rhai sy'n dymuno gweld fy nghyfiawnhau orfoleddu a llawenhau; bydded iddynt ddweud yn wastad, "Mawr yw yr ARGLWYDD sy'n dymuno llwyddiant ei was."
35:28 Yna, bydd fy nhafod yn cyhoeddi dy gyfiawnder a'th foliant ar hyd y dydd.

36:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd, gwas yr ARGLWYDD. Llefara pechod wrth y drygionus yn nyfnder ei galon; nid oes ofn Duw ar ei gyfyl.
36:2 Llwydda i'w dwyllo ei hun na ellir canfod ei ddrygioni i'w gasáu.
36:3 Niwed a thwyll yw ei holl eiriau; peidiodd ag ymddwyn yn ddoeth ac yn dda.
36:4 Cynllunia ddrygioni yn ei wely; y mae wedi ymsefydlu yn y ffordd anghywir, ac nid yw'n gwrthod y drwg.
36:5 Ymestyn dy gariad, ARGLWYDD, hyd y nefoedd, a'th ffyddlondeb hyd y cymylau;
36:6 y mae dy gyfiawnder fel y mynyddoedd uchel a'th farnau fel y dyfnder mawr; cedwi ddyn ac anifail, O ARGLWYDD.
36:7 Mor werthfawr yw dy gariad, O Dduw! Llochesa pobl dan gysgod dy adenydd.
36:8 Fe'u digonir â llawnder dy dŷ, a diodi hwy o afon dy gysuron;
36:9 oherwydd gyda thi y mae ffynnon bywyd, ac yn d'oleuni di y gwelwn oleuni.
36:10 Parha dy gariad at y rhai sy'n d'adnabod a'th gyfiawnder at y rhai uniawn o galon.
36:11 Na fydded i'r troed balch fy sathru, nac i'r llaw ddrygionus fy nhroi allan.
36:12 Dyna'r gwneuthurwyr drygioni wedi cwympo, wedi eu bwrw i'r llawr a heb allu codi!

37:1 I Ddafydd. Na fydd yn ddig wrth y rhai drygionus, na chenfigennu wrth y rhai sy'n gwneud drwg.
37:2 Oherwydd fe wywant yn sydyn fel glaswellt, a chrino fel glesni gwanwyn.
37:3 Ymddiried yn yr ARGLWYDD a gwna ddaioni, iti gael byw yn y wlad mewn cymdeithas ddiogel.
37:4 Ymhyfryda yn yr ARGLWYDD, a rhydd iti ddeisyfiad dy galon.
37:5 Rho dy ffyrdd i'r ARGLWYDD; ymddiried ynddo, ac fe weithreda.
37:6 Fe wna i'th gywirdeb ddisgleirio fel goleuni a'th uniondeb fel haul canol dydd.
37:7 Disgwyl yn dawel am yr ARGLWYDD, aros yn amyneddgar amdano; paid â bod yn ddig wrth yr un sy'n llwyddo, y gŵr sy'n gwneud cynllwynion.
37:8 Paid â digio; rho'r gorau i lid; paid â bod yn ddig, ni ddaw ond drwg o hynny.
37:9 Oherwydd dinistrir y rhai drwg, ond bydd y rhai sy'n gobeithio yn yr ARGLWYDD yn etifeddu'r tir.
37:10 Ymhen ychydig eto, ni fydd y drygionus; er iti edrych yn ddyfal am ei le, ni fydd ar gael.
37:11 Ond bydd y gostyngedig yn meddiannu'r tir ac yn mwynhau heddwch llawn.
37:12 Y mae'r drygionus yn cynllwyn yn erbyn y cyfiawn, ac yn ysgyrnygu ei ddannedd arno;
37:13 ond y mae'r Arglwydd yn chwerthin am ei ben, oherwydd gŵyr fod ei amser yn dyfod.
37:14 Y mae'r drygionus yn chwifio cleddyf ac yn plygu eu bwa, i ddarostwng y tlawd a'r anghenus, ac i ladd yr union ei gerddediad;
37:15 ond fe drywana eu cleddyf i'w calon eu hunain, a thorrir eu bwâu.
37:16 Gwell yw'r ychydig sydd gan y cyfiawn na chyfoeth mawr y drygionus;
37:17 oherwydd torrir nerth y drygionus, ond bydd yr ARGLWYDD yn cynnal y cyfiawn.
37:18 Y mae'r ARGLWYDD yn gwylio dros ddyddiau'r difeius, ac fe bery eu hetifeddiaeth am byth.
37:19 Ni ddaw cywilydd arnynt mewn cyfnod drwg, a bydd ganddynt ddigon mewn dyddiau o newyn.
37:20 Oherwydd fe dderfydd am y drygionus; bydd gelynion yr ARGLWYDD fel cynnud mewn tân, pob un ohonynt yn diflannu mewn mwg.
37:21 Y mae'r drygionus yn benthyca heb dalu'n ôl, ond y cyfiawn yn rhoddwr trugarog.
37:22 Bydd y rhai a fendithiwyd gan yr ARGLWYDD yn etifeddu'r tir, ond fe dorrir ymaith y rhai a felltithiwyd ganddo.
37:23 Yr ARGLWYDD sy'n cyfeirio camau'r difeius, y mae'n ei gynnal ac yn ymhyfrydu yn ei gerddediad;
37:24 er iddo syrthio, nis bwrir i'r llawr, oherwydd y mae'r ARGLWYDD yn ei gynnal â'i law.
37:25 Bûm ifanc, ac yn awr yr wyf yn hen, ond ni welais y cyfiawn wedi ei adael, na'i blant yn cardota am fara;
37:26 y mae bob amser yn drugarog ac yn rhoi benthyg, a'i blant yn fendith.
37:27 Tro oddi wrth ddrwg a gwna dda, a chei gartref diogel am byth,
37:28 oherwydd y mae'r ARGLWYDD yn caru barn, ac nid yw'n gadael ei ffyddloniaid; ond difethir yr anghyfiawn am byth, a thorrir ymaith blant y drygionus.
37:29 Y mae'r cyfiawn yn etifeddu'r tir, ac yn cartrefu ynddo am byth.
37:30 Y mae genau'r cyfiawn yn llefaru doethineb, a'i dafod yn mynegi barn;
37:31 y mae cyfraith ei Dduw yn ei galon, ac nid yw ei gamau'n methu.
37:32 Y mae'r drygionus yn gwylio'r cyfiawn ac yn ceisio cyfle i'w ladd;
37:33 ond nid yw'r ARGLWYDD yn ei adael yn ei law, nac yn caniatáu ei gondemnio pan fernir ef.
37:34 Disgwyl wrth yr ARGLWYDD a glŷn wrth ei ffordd, ac fe'th ddyrchafa i etifeddu'r tir, a chei weld y drygionus yn cael eu torri ymaith.
37:35 Gwelais y drygionus yn ddidostur, yn taflu fel blaguryn iraidd;
37:36 ond pan euthum heibio, nid oedd dim ohono; er imi chwilio amdano, nid oedd i'w gael.
37:37 Sylwa ar y difeius, ac edrych ar yr uniawn; oherwydd y mae disgynyddion gan yr heddychlon.
37:38 Difethir y gwrthryfelwyr i gyd, a dinistrir disgynyddion y drygionus.
37:39 Ond daw gwaredigaeth y cyfiawn oddi wrth yr ARGLWYDD; ef yw eu hamddiffyn yn amser adfyd.
37:40 Bydd yr ARGLWYDD yn eu cynorthwyo ac yn eu harbed; bydd yn eu harbed rhag y drygionus ac yn eu hachub, am iddynt lochesu ynddo.

38:1 Salm. I Ddafydd, er coffadwriaeth. ARGLWYDD, na cherydda fi yn dy lid, ac na chosba fi yn dy ddig.
38:2 Suddodd dy saethau ynof, y mae dy law yn drwm arnaf.
38:3 Nid oes rhan o'm cnawd yn gyfan gan dy ddicllonedd, nid oes iechyd yn fy esgyrn oherwydd fy mhechod.
38:4 Aeth fy nghamweddau dros fy mhen, y maent yn faich rhy drwm imi ei gynnal.
38:5 Aeth fy mriwiau'n ffiaidd a chrawni oherwydd fy ffolineb.
38:6 Yr wyf wedi fy mhlygu a'm darostwng yn llwyr, ac yn mynd o amgylch yn galaru drwy'r dydd.
38:7 Y mae fy llwynau'n llosgi gan dwymyn, ac nid oes iechyd yn fy nghnawd.
38:8 Yr wyf wedi fy mharlysu a'm llethu'n llwyr, ac yn gweiddi oherwydd griddfan fy nghalon.
38:9 O Arglwydd, y mae fy nyhead yn amlwg i ti, ac nid yw fy ochenaid yn guddiedig oddi wrthyt.
38:10 Y mae fy nghalon yn curo'n gyflym, fy nerth yn pallu, a'r golau yn fy llygaid hefyd wedi mynd.
38:11 Cilia fy nghyfeillion a'm cymdogion rhag fy mhla, ac y mae fy mherthnasau'n cadw draw.
38:12 Y mae'r rhai sydd am fy einioes wedi gosod maglau, a'r rhai sydd am fy nrygu yn sôn am ddinistr ac yn myfyrio am ddichellion drwy'r dydd.
38:13 Ond yr wyf fi fel un byddar, heb fod yn clywed, ac fel mudan, heb fod yn agor ei enau.
38:14 Bûm fel un heb fod yn clywed, a heb ddadl o'i enau.
38:15 Ond amdanat ti, O ARGLWYDD, y disgwyliais; ti sydd i ateb, O Arglwydd, fy Nuw.
38:16 Oherwydd dywedais, "Na fydded llawenydd o'm plegid i'r rhai sy'n ymffrostio pan lithra fy nhroed."
38:17 Yn wir, yr wyf ar fedr syrthio, ac y mae fy mhoen gyda mi bob amser.
38:18 Yr wyf yn cyffesu fy nghamwedd, ac yn pryderu am fy mhechod.
38:19 Cryf yw'r rhai sy'n elynion imi heb achos, a llawer yw'r rhai sy'n fy nghasáu ar gam,
38:20 yn talu imi ddrwg am dda ac yn fy ngwrthwynebu am fy mod yn dilyn daioni.
38:21 Paid â'm gadael, O ARGLWYDD; paid â mynd yn bell oddi wrthyf, O fy Nuw.
38:22 Brysia i'm cynorthwyo, O Arglwydd, fy iachawdwriaeth.

39:1 I'r Cyfarwyddwr: i Jeduthun. Salm. I Ddafydd. Dywedais, "Gwyliaf fy ffyrdd, rhag imi bechu â'm tafod; rhof ffrwyn ar fy ngenau, pan fo'r drygionus yn f'ymyl."
39:2 Bûm yn fud a distaw, cedwais yn dawel, ond i ddim diben; gwaethygodd fy mhoen,
39:3 llosgodd fy nghalon o'm mewn; wrth imi fyfyrio, cyneuodd tân a thorrais allan i ddweud,
39:4 "ARGLWYDD, pâr imi wybod fy niwedd, a beth yw nifer fy nyddiau; dangos imi mor feidrol ydwyf.
39:5 Wele, yr wyt wedi gwneud fy nyddiau fel dyrnfedd, ac y mae fy oes fel dim yn dy olwg; yn wir, chwa o wynt yw pob un byw, Sela.
39:6 ac y mae'n mynd a dod fel cysgod; yn wir, ofer yw'r holl gyfoeth a bentyrra, ac ni ŵyr pwy fydd yn ei gasglu.
39:7 "Ac yn awr, Arglwydd, am beth y disgwyliaf? Y mae fy ngobaith ynot ti.
39:8 Gwared fi o'm holl droseddau, paid â'm gwneud yn wawd i'r ynfyd.
39:9 Bûm yn fud, ac nid agoraf fy ngheg, oherwydd ti sydd wedi gwneud hyn.
39:10 Tro ymaith dy bla oddi wrthyf; yr wyf yn darfod gan drawiad dy law.
39:11 Pan gosbi rywun â cherydd am ddrygioni, yr wyt yn dinistrio'i ogoniant fel gwyfyn; yn wir, chwa o wynt yw pawb. Sela.
39:12 Gwrando fy ngweddi, O ARGLWYDD, a rho glust i'm cri; paid â diystyru fy nagrau. Oherwydd ymdeithydd gyda thi ydwyf, a phererin fel fy holl hynafiaid.
39:13 Tro draw oddi wrthyf, rho imi lawenydd cyn imi fynd ymaith a darfod yn llwyr."

40:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd. Salm. Bûm yn disgwyl a disgwyl wrth yr ARGLWYDD, ac yna plygodd ataf a gwrando fy nghri.
40:2 Cododd fi i fyny o'r pwll lleidiog, allan o'r mwd a'r baw; gosododd fy nhraed ar graig, a gwneud fy nghamau'n ddiogel.
40:3 Rhoddodd yn fy ngenau gân newydd, cân o foliant i'n Duw; bydd llawer, pan welant hyn, yn ofni ac yn ymddiried yn yr ARGLWYDD.
40:4 Gwyn ei fyd y sawl sy'n rhoi ei ymddiriedaeth yn yr ARGLWYDD, ac nad yw'n troi at y beilchion, nac at y rhai sy'n dilyn twyll.
40:5 Mor niferus, O ARGLWYDD, fy Nuw, yw'r rhyfeddodau a wnaethost, a'th fwriadau ar ein cyfer; nid oes tebyg i ti! Dymunwn eu cyhoeddi a'u hadrodd, ond maent yn rhy niferus i'w rhifo.
40:6 Nid wyt yn dymuno aberth ac offrwm — rhoddaist imi glustiau agored — ac nid wyt yn gofyn poethoffrwm ac aberth dros bechod.
40:7 Felly dywedais, "Dyma fi'n dod; y mae wedi ei ysgrifennu mewn rhol llyfr amdanaf
40:8 fy mod yn hoffi gwneud ewyllys fy Nuw, a bod dy gyfraith yn fy nghalon."
40:9 Bûm yn cyhoeddi cyfiawnder yn y gynulleidfa fawr; nid wyf wedi atal fy ngwefusau, fel y gwyddost, O ARGLWYDD.
40:10 Ni chuddiais dy gyfiawnder yn fy nghalon, ond dywedais am dy gadernid a'th waredigaeth; ni chelais dy gariad a'th wirionedd rhag y gynulleidfa fawr.
40:11 Paid tithau, ARGLWYDD, ag atal dy dosturi oddi wrthyf; bydded dy gariad a'th wirionedd yn fy nghadw bob amser.
40:12 Oherwydd y mae drygau dirifedi wedi cau amdanaf; y mae fy nghamweddau wedi fy nal fel na allaf weld; y maent yn fwy niferus na gwallt fy mhen, ac y mae fy nghalon yn suddo.
40:13 Bydd fodlon i'm gwaredu, ARGLWYDD; O ARGLWYDD, brysia i'm cynorthwyo.
40:14 Doed cywilydd, a gwaradwydd hefyd, ar y rhai sy'n ceisio difa fy mywyd; bydded i'r rhai sy'n cael pleser o wneud drwg imi gael eu troi yn eu holau mewn dryswch.
40:15 Bydded i'r rhai sy'n gweiddi, "Aha! Aha!" arnaf gael eu syfrdanu gan eu gwaradwydd.
40:16 Ond bydded i bawb sy'n dy geisio di lawenhau a gorfoleddu ynot; bydded i'r rhai sy'n caru dy iachawdwriaeth ddweud yn wastad, "Mawr yw'r ARGLWYDD."
40:17 Un tlawd ac anghenus wyf fi, ond y mae'r Arglwydd yn meddwl amdanaf. Ti yw fy nghymorth a'm gwaredydd; fy Nuw, paid ag oedi!

41:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. Gwyn ei fyd y sawl sy'n ystyried y tlawd. Bydd yr ARGLWYDD yn ei waredu yn nydd adfyd;
41:2 bydd yr ARGLWYDD yn ei warchod ac yn ei gadw'n fyw; bydd yn rhoi iddo ddedwyddwch yn y tir, ac ni rydd mohono i fympwy ei elynion.
41:3 Bydd yr ARGLWYDD yn ei gynnal ar ei wely cystudd, ac yn cyweirio'i wely pan fo'n glaf.
41:4 Dywedais innau, "O ARGLWYDD, bydd drugarog wrthyf; iachâ fi, oherwydd pechais yn d'erbyn."
41:5 Fe ddywed fy ngelynion yn faleisus amdanaf, "Pa bryd y bydd farw ac y derfydd ei enw?"
41:6 Pan ddaw un i'm gweld, y mae'n siarad yn rhagrithiol, ond yn ei galon yn casglu newydd drwg amdanaf, ac yn mynd allan i'w daenu ar led.
41:7 Y mae'r holl rai sy'n fy nghasáu yn sisial â'i gilydd, yn meddwl y gwaethaf amdanaf,
41:8 ac yn dweud, "Y mae rhywbeth marwol wedi cydio ynddo; y mae'n orweiddiog, ac ni chyfyd eto."
41:9 Y mae hyd yn oed fy nghyfaill agos, y bûm yn ymddiried ynddo, ac a fu'n bwyta wrth fy mwrdd, yn codi ei sawdl yn f'erbyn.
41:10 O ARGLWYDD, bydd drugarog wrthyf ac adfer fi, imi gael talu'n ôl iddynt.
41:11 Wrth hyn y gwn dy fod yn fy hoffi: na fydd fy ngelyn yn cael gorfoledd o'm plegid.
41:12 Ond byddi di'n fy nghynnal yn fy nghywirdeb, ac yn fy nghadw yn dy bresenoldeb byth.
41:13 Bendigedig fyddo'r ARGLWYDD, Duw Israel, o dragwyddoldeb hyd dragwyddoldeb. Amen ac Amen.

LLYFR 2

42:1 I'r Cyfarwyddwr: Mascîl. I feibion Cora. Fel y dyhea ewig am ddyfroedd rhedegog, felly y dyhea fy enaid amdanat ti, O Dduw.
42:2 Y mae fy enaid yn sychedu am Dduw, am y Duw byw; pa bryd y dof ac ymddangos ger ei fron?
42:3 Bu fy nagrau'n fwyd imi ddydd a nos, pan ofynnent imi drwy'r dydd, "Ple mae dy Dduw?"
42:4 Tywalltaf fy enaid mewn gofid wrth gofio hyn — fel yr awn gyda thyrfa'r mawrion i dŷ Dduw yng nghanol banllefau a moliant, torf yn cadw gŵyl.
42:5 Mor ddarostyngedig wyt, fy enaid, ac mor gythryblus o'm mewn! Disgwyliaf wrth Dduw; oherwydd eto moliannaf ef, fy Ngwaredydd a'm Duw.
42:6 Y mae fy enaid yn ddarostyngedig ynof; am hynny, meddyliaf amdanat ti o dir yr Iorddonen a Hermon ac o Fynydd Misar.
42:7 Geilw dyfnder ar ddyfnder yn sŵn dy raeadrau; y mae dy fôr a'th donnau wedi llifo trosof.
42:8 Liw dydd y mae'r ARGLWYDD yn gorchymyn ei ffyddlondeb, a liw nos y mae ei gân gyda mi, gweddi ar Dduw fy mywyd.
42:9 Dywedaf wrth Dduw, fy nghraig, "Pam yr anghofiaist fi? Pam y rhodiaf mewn galar, wedi fy ngorthrymu gan y gelyn?"
42:10 Fel pe'n dryllio fy esgyrn, y mae fy ngelynion yn fy ngwawdio, ac yn dweud wrthyf trwy'r dydd, "Ple mae dy Dduw?"
42:11 Mor ddarostyngedig wyt, fy enaid, ac mor gythryblus o'm mewn! Disgwyliaf wrth Dduw; oherwydd eto moliannaf ef, fy Ngwaredydd a'm Duw.

43:1 Cymer fy mhlaid, O Dduw, ac amddiffyn fy achos rhag pobl annheyrngar; gwared fi rhag dynion twyllodrus ac anghyfiawn,
43:2 oherwydd ti, O Dduw, yw fy amddiffyn. Pam y gwrthodaist fi? Pam y rhodiaf mewn galar, wedi fy ngorthrymu gan y gelyn?
43:3 Anfon dy oleuni a'th wirionedd, bydded iddynt fy arwain, bydded iddynt fy nwyn i'th fynydd sanctaidd ac i'th drigfan.
43:4 Yna dof at allor Duw, at Dduw fy llawenydd; llawenychaf a'th foliannu â'r delyn, O Dduw, fy Nuw.
43:5 Mor ddarostyngedig wyt, fy enaid, ac mor gythryblus o'm mewn! Disgwyliaf wrth Dduw; oherwydd eto moliannaf ef, fy Ngwaredydd a'm Duw.

44:1 I'r Cyfarwyddwr: i feibion Cora. Mascîl. O Dduw, clywsom â'n clustiau, dywedodd ein hynafiaid wrthym am y gwaith a wnaethost yn eu dyddiau hwy, yn y dyddiau gynt â'th law dy hun.
44:2 Gyrraist genhedloedd allan, ond eu plannu hwy; difethaist bobloedd, ond eu llwyddo hwy;
44:3 oherwydd nid â'u cleddyf y cawsant y tir, ac nid â'u braich y cawsant fuddugoliaeth, ond trwy dy ddeheulaw a'th fraich di, a llewyrch dy wyneb, am dy fod yn eu hoffi.
44:4 Ti yw fy Mrenin a'm Duw, ti sy'n rhoi buddugoliaeth i Jacob.
44:5 Trwot ti y darostyngwn ein gelynion, trwy dy enw y sathrwn ein gwrthwynebwyr.
44:6 Oherwydd nid yn fy mwa yr ymddiriedaf, ac nid fy nghleddyf a'm gwareda.
44:7 Ond ti a'n gwaredodd rhag ein gelynion a chywilyddio'r rhai sy'n ein casáu.
44:8 Yn Nuw yr ydym erioed wedi ymffrostio, a chlodforwn dy enw am byth. Sela.
44:9 Ond yr wyt wedi'n gwrthod a'n darostwng, ac nid ei allan mwyach gyda'n byddinoedd.
44:10 Gwnei inni gilio o flaen y gelyn, a chymerodd y rhai sy'n ein casáu yr ysbail.
44:11 Gwnaethost ni fel defaid i'w lladd, a'n gwasgaru ymysg y cenhedloedd.
44:12 Gwerthaist dy bobl am y nesaf peth i ddim, ac ni chefaist elw o'r gwerthiant.
44:13 Gwnaethost ni'n warth i'n cymdogion, yn destun gwawd a dirmyg i'r rhai o'n hamgylch.
44:14 Gwnaethost ni'n ddihareb ymysg y cenhedloedd, ac y mae'r bobloedd yn ysgwyd eu pennau o'n plegid.
44:15 Y mae fy ngwarth yn fy wynebu beunydd, ac yr wyf wedi fy ngorchuddio â chywilydd
44:16 o achos llais y rhai sy'n fy ngwawdio a'm difrïo, ac oherwydd y gelyn a'r dialydd.
44:17 Daeth hyn i gyd arnom, a ninnau heb dy anghofio na bod yn anffyddlon i'th gyfamod.
44:18 Ni throdd ein calon oddi wrthyt, ac ni chamodd ein traed o'th lwybrau,
44:19 i beri iti ein hysigo yn nhrigfa'r siacal a'n gorchuddio â thywyllwch dudew.
44:20 Pe baem wedi anghofio enw ein Duw ac estyn ein dwylo at dduw estron,
44:21 oni fyddai Duw wedi canfod hyn? Oherwydd gŵyr ef gyfrinachau'r galon.
44:22 Ond er dy fwyn di fe'n lleddir drwy'r dydd, a'n trin fel defaid i'w lladd.
44:23 Ymysgwyd! pam y cysgi, O Arglwydd? Deffro! paid â'n gwrthod am byth.
44:24 Pam yr wyt yn cuddio dy wyneb ac yn anghofio'n hadfyd a'n gorthrwm?
44:25 Y mae ein henaid yn ymostwng i'r llwch, a'n cyrff yn wastad â'r ddaear.
44:26 Cyfod i'n cynorthwyo. Gwareda ni er mwyn dy ffyddlondeb.

45:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Lilïau. I feibion Cora. Mascîl. Cân Serch. Symbylwyd fy nghalon gan neges dda; adroddaf fy nghân am y brenin; y mae fy nhafod fel pin ysgrifennydd buan.
45:2 Yr wyt yn decach na phawb; tywalltwyd gras ar dy wefusau am i Dduw dy fendithio am byth.
45:3 Gwisg dy gleddyf ar dy glun, O ryfelwr; â mawredd a gogoniant addurna dy forddwyd.
45:4 Marchoga o blaid gwirionedd, ac o achos cyfiawnder, a bydded i'th ddeheulaw ddysgu iti bethau ofnadwy.
45:5 Y mae dy saethau'n llym yng nghalon gelynion y brenin; syrth pobloedd odanat.
45:6 Y mae dy orsedd fel gorsedd Duw, yn dragwyddol, a'th deyrnwialen yn wialen cyfiawnder.
45:7 Ceraist gyfiawnder a chasáu drygioni; am hynny bu i Dduw, dy Dduw di, dy eneinio ag olew llawenydd uwchlaw dy gyfoedion.
45:8 Y mae dy ddillad i gyd yn fyrr, aloes a chasia, ac offerynnau llinynnol o balasau ifori yn dy ddifyrru.
45:9 Y mae tywysogesau ymhlith merched dy lys; saif y frenhines ar dy ddeheulaw, mewn aur Offir.
45:10 Gwrando di, ferch, rho sylw a gogwydda dy glust: anghofia dy bobl dy hun a thŷ dy dad;
45:11 yna bydd y brenin yn chwenychu dy brydferthwch, oherwydd ef yw dy arglwydd.
45:12 Ymostwng iddo ag anrhegion, O ferch Tyrus, a bydd cyfoethogion y bobl yn ceisio dy ffafr.
45:13 Cwbl ogoneddus yw merch y brenin, cwrel wedi ei osod mewn aur sydd ar ei gwisg,
45:14 ac mewn brodwaith yr arweinir hi at y brenin; Ar ei hôl daw ei chyfeillesau, y morynion;
45:15 dônt atat yn llawen a hapus, dônt i mewn i balas y brenin.
45:16 Yn lle dy dadau daw dy feibion, a gwnei hwy'n dywysogion dros yr holl ddaear.
45:17 Mynegaf dy glod dros y cenedlaethau, nes bod pobl yn dy ganmol hyd byth.

46:1 I'r Cyfarwyddwr: i feibion Cora, ar Alamoth. Cân. Y mae Duw yn noddfa ac yn nerth i ni, yn gymorth parod mewn cyfyngder.
46:2 Felly, nid ofnwn er i'r ddaear symud ac i'r mynyddoedd ddisgyn i ganol y môr,
46:3 er i'r dyfroedd ruo a therfysgu ac i'r mynyddoedd ysgwyd gan eu hymchwydd. Sela.
46:4 Y mae afon a'i ffrydiau'n llawenhau dinas Duw, preswylfa sanctaidd y Goruchaf.
46:5 Y mae Duw yn ei chanol, nid ysgogir hi; cynorthwya Duw hi ar doriad dydd.
46:6 Y mae'r cenhedloedd yn terfysgu a'r teyrnasoedd yn gwegian; pan gwyd ef ei lais, todda'r ddaear.
46:7 Y mae ARGLWYDD y Lluoedd gyda ni, Duw Jacob yn gaer i ni. Sela.
46:8 Dewch i weld gweithredoedd yr ARGLWYDD, fel y dygodd ddifrod ar y ddaear;
46:9 gwna i ryfeloedd beidio trwy'r holl ddaear, dryllia'r bwa, tyr y waywffon, a llosgi'r darian â thân.
46:10 Ymlonyddwch, a deallwch mai myfi sydd Dduw, yn ddyrchafedig ymysg y cenhedloedd, yn ddyrchafedig ar y ddaear.
46:11 Y mae ARGLWYDD y Lluoedd gyda ni, Duw Jacob yn gaer i ni. Sela.

47:1 I'r Cyfarwyddwr: i feibion Cora. Salm. Curwch ddwylo, yr holl bobloedd; rhowch wrogaeth i Dduw â chaneuon gorfoledd.
47:2 Oherwydd y mae'r ARGLWYDD, y Goruchaf, yn ofnadwy, yn frenin mawr dros yr holl ddaear.
47:3 Fe ddarostwng bobloedd odanom, a chenhedloedd o dan ein traed.
47:4 Dewisodd ein hetifeddiaeth i ni, balchder Jacob, yr hwn a garodd. Sela.
47:5  Esgynnodd Duw gyda bloedd, yr ARGLWYDD gyda sain utgorn.
47:6 Canwch fawl i Dduw, canwch fawl; canwch fawl i'n brenin, canwch fawl.
47:7 Y mae Duw yn frenin ar yr holl ddaear; canwch fawl yn gelfydd.
47:8 Y mae Duw yn frenin ar y cenhedloedd, y mae'n eistedd ar ei orsedd sanctaidd.
47:9 Y mae tywysogion y bobl wedi ymgynnull gyda phobl Duw Abraham; oherwydd eiddo Duw yw mawrion y ddaear — fe'i dyrchafwyd yn uchel iawn.

48:1 Cân. Salm. I feibion Cora. Mawr yw'r ARGLWYDD a theilwng iawn o fawl yn ninas ein Duw, ei fynydd sanctaidd.
48:2 Teg o uchder, llawenydd yr holl ddaear, yw Mynydd Seion, ar lechweddau'r Gogledd, dinas y Brenin Mawr.
48:3 Oddi mewn i'w cheyrydd y mae Duw wedi ei ddangos ei hun yn amddiffynfa.
48:4 Wele'r brenhinoedd wedi ymgynnull ac wedi dyfod at ei gilydd;
48:5 ond pan welsant, fe'u synnwyd, fe'u brawychwyd nes peri iddynt ffoi;
48:6 daeth dychryn arnynt yno, a gwewyr, fel gwraig yn esgor,
48:7 fel pan fo gwynt y dwyrain yn dryllio llongau Tarsis.
48:8 Fel y clywsom, felly hefyd y gwelsom yn ninas ARGLWYDD y Lluoedd, yn ninas ein Duw ni a gynhelir gan Dduw am byth. Sela.
48:9 O Dduw, yr ydym wedi portreadu dy ffyddlondeb yng nghanol dy deml.
48:10 Fel y mae dy enw, O Dduw, felly y mae dy fawl yn ymestyn hyd derfynau'r ddaear. Y mae dy ddeheulaw'n llawn o gyfiawnder;
48:11 bydded i Fynydd Seion lawenhau. Bydded i drefi Jwda orfoleddu oherwydd dy farnedigaethau.
48:12 Ymdeithiwch o gwmpas Jerwsalem, ewch o'i hamgylch, rhifwch ei thyrau,
48:13 sylwch ar ei magwyrydd, ewch trwy ei chaerau, fel y galloch ddweud wrth yr oes sy'n codi,
48:14 "Dyma Dduw! Y mae ein Duw ni hyd byth bythoedd, fe'n harwain yn dragywydd."

49:1 I'r Cyfarwyddwr: i feibion Cora. Salm. Clywch hyn, yr holl bobloedd, gwrandewch, holl drigolion byd,
49:2 yn wreng a bonedd, yn gyfoethog a thlawd.
49:3 Llefara fy ngenau ddoethineb, a bydd myfyrdod fy nghalon yn ddeallus.
49:4 Gogwyddaf fy nghlust at ddihareb, a datgelaf fy nychymyg â'r delyn.
49:5 Pam yr ofnaf yn nyddiau adfyd, pan yw drygioni fy nisodlwyr o'm cwmpas,
49:6 rhai sy'n ymddiried yn eu golud ac yn ymffrostio yn nigonedd eu cyfoeth?
49:7 Yn wir, ni all neb ei waredu ei hun na thalu iawn i Dduw —
49:8 oherwydd rhy uchel yw pris ei fywyd, ac ni all byth ei gyrraedd —
49:9 iddo gael byw am byth a pheidio â gweld Pwll Distryw.
49:10 Ond gwêl fod y doethion yn marw, fod yr ynfyd a'r dwl yn trengi, ac yn gadael eu cyfoeth i eraill.
49:11 Eu bedd yw eu cartref bythol, eu trigfan dros y cenedlaethau, er iddynt gael tiroedd i'w henwau.
49:12 Ni all neb aros mewn rhwysg; y mae fel yr anifeiliaid sy'n darfod.
49:13 Dyma yw tynged yr ynfyd, a diwedd y rhai sy'n cymeradwyo eu geiriau. Sela.
49:14 Fel defaid y tynghedir hwy i Sheol; angau fydd yn eu bugeilio; disgynnant yn syth i'r bedd, a bydd eu ffurf yn darfod; Sheol fydd eu cartref.
49:15 Ond bydd Duw'n gwaredu fy mywyd ac yn fy nghymryd o afael Sheol. Sela.
49:16 Paid ag ofni pan ddaw rhywun yn gyfoethog a phan gynydda golud ei dŷ,
49:17 oherwydd ni chymer ddim pan fo'n marw, ac nid â ei gyfoeth i lawr i'w ganlyn.
49:18 Er iddo yn ei fywyd ei ystyried ei hun yn ddedwydd, a bod pobl yn ei ganmol am iddo wneud yn dda,
49:19 fe â at genhedlaeth ei hynafiaid, ac ni wêl oleuni byth mwy.
49:20 Ni all neb aros mewn rhwysg; y mae fel yr anifeiliaid sy'n darfod.

50:1 Salm. I Asaff. Duw y duwiau, yr ARGLWYDD, a lefarodd; galwodd y ddaear o godiad haul hyd ei fachlud.
50:2 O Seion, berffaith ei phrydferthwch, y llewyrcha Duw.
50:3 Fe ddaw ein Duw, ac ni fydd ddistaw; bydd tân yn ysu o'i flaen, a thymestl fawr o'i gwmpas.
50:4 Y mae'n galw ar y nefoedd uchod, ac ar y ddaear, er mwyn barnu ei bobl:
50:5 "Casglwch ataf fy ffyddloniaid, a wnaeth gyfamod â mi trwy aberth."
50:6 Bydd y nefoedd yn cyhoeddi ei gyfiawnder, oherwydd Duw ei hun sydd farnwr. Sela.
50:7 "Gwrandewch, fy mhobl, a llefaraf; dygaf dystiolaeth yn dy erbyn, O Israel; myfi yw Duw, dy Dduw di.
50:8 Ni cheryddaf di am dy aberthau, oherwydd y mae dy boethoffrymau'n wastad ger fy mron.
50:9 Ni chymeraf fustach o'th dŷ, na bychod geifr o'th gorlannau;
50:10 oherwydd eiddof fi holl fwystfilod y goedwig, a'r gwartheg ar fil o fryniau.
50:11 Yr wyf yn adnabod holl adar yr awyr, ac eiddof fi holl greaduriaid y maes.
50:12 Pe bawn yn newynu, ni ddywedwn wrthyt ti, oherwydd eiddof fi'r byd a'r hyn sydd ynddo.
50:13 A fwytâf fi gig eich teirw, neu yfed gwaed eich bychod geifr?
50:14 Rhowch i Dduw offrymau diolch, a thalwch eich addunedau i'r Goruchaf.
50:15  Os gelwi arnaf yn nydd cyfyngder fe'th waredaf, a byddi'n fy anrhydeddu."
50:16 Ond wrth y drygionus fe ddywed Duw, "Pa hawl sydd gennyt i adrodd fy neddfau, ac i gymryd fy nghyfamod ar dy wefusau?
50:17 Yr wyt yn casáu disgyblaeth ac yn bwrw fy ngeiriau o'th ôl.
50:18 Os gweli leidr, fe ei i'w ganlyn, a bwrw dy goel gyda godinebwyr.
50:19 Y mae dy enau'n ymollwng i ddrygioni, a'th dafod yn nyddu twyll.
50:20 Yr wyt yn parhau i dystio yn erbyn dy frawd, ac yn enllibio mab dy fam.
50:21 Gwnaethost y pethau hyn, bûm innau ddistaw; tybiaist dithau fy mod fel ti dy hun, ond ceryddaf di, a dwyn achos yn dy erbyn.
50:22 "Ystyriwch hyn, chwi sy'n anghofio Duw, rhag imi eich darnio heb neb i arbed.
50:23 Y sawl sy'n cyflwyno offrymau diolch sy'n fy anrhydeddu, ac i'r sawl sy'n dilyn fy ffordd y dangosaf iachawdwriaeth Duw."

51:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd, pan ddaeth y proffwyd Nathan ato wedi iddo fynd at Bathseba. Bydd drugarog wrthyf, O Dduw, yn ôl dy ffyddlondeb; yn ôl dy fawr dosturi dilea fy nhroseddau;
51:2 golch fi'n lân o'm drygioni, a glanha fi o'm pechod.
51:3 Oherwydd gwn am fy nhroseddau, ac y mae fy mhechod yn wastad gyda mi.
51:4 Yn dy erbyn di, ti yn unig, y pechais a gwneud yr hyn a ystyri'n ddrwg, fel dy fod yn gyfiawn yn dy ddedfryd, ac yn gywir yn dy farn.
51:5 Wele, mewn drygioni y'm ganwyd, ac mewn pechod y beichiogodd fy mam.
51:6 Wele, yr wyt yn dymuno gwirionedd oddi mewn; felly dysg imi ddoethineb yn y galon.
51:7 Pura fi ag isop fel y byddaf lân; golch fi fel y byddaf wynnach nag eira.
51:8 Pâr imi glywed gorfoledd a llawenydd, fel y bo i'r esgyrn a ddrylliaist lawenhau.
51:9 Cuddia dy wyneb oddi wrth fy mhechodau, a dilea fy holl euogrwydd.
51:10 Crea galon lân ynof, O Dduw, rho ysbryd newydd cadarn ynof.
51:11 Paid â'm bwrw ymaith oddi wrthyt, na chymryd dy ysbryd sanctaidd oddi arnaf.
51:12 Dyro imi eto orfoledd dy iachawdwriaeth, a chynysgaedda fi ag ysbryd ufudd.
51:13 Dysgaf dy ffyrdd i droseddwyr, fel y dychwelo'r pechaduriaid atat.
51:14 Gwared fi rhag gwaed, O Dduw, Duw fy iachawdwriaeth, ac fe gân fy nhafod am dy gyfiawnder.
51:15 Arglwydd, agor fy ngwefusau, a bydd fy ngenau yn mynegi dy foliant.
51:16 Oherwydd nid wyt yn ymhyfrydu mewn aberth; pe dygwn boethoffrymau, ni fyddit fodlon.
51:17 Aberthau Duw yw ysbryd drylliedig; calon ddrylliedig a churiedig ni ddirmygi, O Dduw.
51:18 Gwna ddaioni i Seion yn dy ras; adeilada furiau Jerwsalem.
51:19 Yna fe ymhyfrydi mewn aberthau cywir — poethoffrwm ac aberth llosg — yna fe aberthir bustych ar dy allor.

52:1 I'r Cyfarwyddwr: Mascîl. I Ddafydd, pan ddaeth Doeg yr Edomiad a dweud wrth Saul fod Dafydd wedi dod i dŷ Ahimelech. O ŵr grymus, pam yr ymffrosti yn dy ddrygioni yn erbyn y duwiol yr holl amser?
52:2 Yr wyt yn cynllwyn distryw; y mae dy dafod fel ellyn miniog, ti dwyllwr.
52:3 Yr wyt yn caru drygioni'n fwy na daioni, a chelwydd yn fwy na dweud y gwir. Sela.
52:4 Yr wyt yn caru pob gair difaol ac iaith dwyllodrus.
52:5 Bydd Duw'n dy dynnu i lawr am byth, bydd yn dy gipio ac yn dy dynnu o'th babell, ac yn dy ddadwreiddio o dir y byw. Sela.
52:6 Bydd y cyfiawn yn gweld ac yn ofni, yn chwerthin am ei ben ac yn dweud,
52:7 "Dyma'r un na wnaeth Dduw yn noddfa, ond a ymddiriedodd yn nigonedd ei drysorau, a cheisio noddfa yn ei gyfoeth ei hun."
52:8 Ond yr wyf fi fel olewydden iraidd yn nhŷ Dduw; ymddiriedaf yn ffyddlondeb Duw byth bythoedd.
52:9 Diolchaf iti hyd byth am yr hyn a wnaethost; cyhoeddaf dy enw — oherwydd da yw — ymysg dy ffyddloniaid.

53:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Mahalath. Mascîl. I Ddafydd. Dywed yr ynfyd yn ei galon, "Nid oes Duw." Gwnânt weithredoedd llygredig a ffiaidd; nid oes un a wna ddaioni.
53:2 Edrychodd yr ARGLWYDD o'r nefoedd ar ddynolryw, i weld a oes rhywun yn gwneud yn ddoeth ac yn ceisio Duw.
53:3 Ond y mae pawb ar gyfeiliorn, ac mor llygredig â'i gilydd; nid oes un a wna ddaioni, nac oes, dim un.
53:4 Oni ddarostyngir y gwneuthurwyr drygioni sy'n llyncu fy mhobl fel llyncu bwyd, ac sydd heb alw ar yr ARGLWYDD?
53:5 Yno y byddant mewn dychryn mawr, dychryn na fu ei debyg. Y mae Duw yn gwasgaru esgyrn yr annuwiol; daw cywilydd arnynt am i Dduw eu gwrthod.
53:6 O na ddôi gwaredigaeth i Israel o Seion! Pan adfer yr ARGLWYDD lwyddiant i'w bobl, fe lawenha Jacob, fe orfoledda Israel.

54:1 I'r Cyfarwyddwr: gydag offerynnau llinynnol. Mascîl. I Ddafydd, pan ddaeth y Siffiaid at Saul a dweud, "Y mae Dafydd yn cuddio yn ein mysg." O Dduw, gwareda fi trwy dy enw, a thrwy dy nerth cyfiawnha fi.
54:2 O Dduw, gwrando fy ngweddi, rho glust i eiriau fy ngenau.
54:3 Oherwydd cododd gwŷr trahaus yn fy erbyn, ac y mae gwŷr didostur yn ceisio fy mywyd; nid ydynt yn meddwl am Dduw. Sela.
54:4 Wele, Duw yw fy nghynorthwywr, fy Arglwydd yw cynhaliwr fy mywyd.
54:5 Bydded i ddrygioni ddychwelyd ar fy ngelynion! Trwy dy wirionedd diddyma hwy.
54:6 Aberthaf yn ewyllysgar i ti; clodforaf dy enw, O ARGLWYDD, oherwydd da yw;
54:7 oherwydd gwaredodd fi o bob cyfyngder, a gwneud imi orfoleddu dros fy ngelynion.

55:1  I'r Cyfarwyddwr: gydag offerynnau llinynnol. Mascîl. I Ddafydd. Gwrando, O Dduw, ar fy ngweddi; paid ag ymguddio rhag fy neisyfiad.
55:2 Gwrando arnaf ac ateb fi; yr wyf wedi fy llethu gan fy nghwyn.
55:3 Yr wyf bron â drysu gan sŵn y gelyn, gan grochlefain y drygionus; oherwydd pentyrrant ddrygioni arnaf, ac ymosod arnaf yn eu llid.
55:4 Y mae fy nghalon mewn gwewyr, a daeth ofn angau ar fy ngwarthaf.
55:5 Daeth arnaf ofn ac arswyd, ac fe'm meddiannwyd gan ddychryn.
55:6 A dywedais, "O na fyddai gennyf adenydd colomen, imi gael ehedeg ymaith a gorffwyso!
55:7 Yna byddwn yn crwydro ymhell ac yn aros yn yr anialwch; Sela.
55:8 brysiwn i gael cysgod rhag y gwynt stormus a'r dymestl."
55:9 O Dduw, cymysga a rhanna'u hiaith, oherwydd gwelais drais a chynnen yn y ddinas;
55:10 ddydd a nos y maent yn ei hamgylchu ar y muriau, ac y mae drygioni a thrybini o'i mewn,
55:11 dinistr yn ei chanol; ac nid yw twyll a gorthrwm yn ymadael o'i marchnadfa.
55:12 Ond nid gelyn a'm gwawdiodd — gallwn oddef hynny; nid un o'm caseion a'm bychanodd — gallwn guddio rhag hwnnw;
55:13 ond ti, fy nghydradd, fy nghydymaith, fy nghydnabod —
55:14 buom mewn cyfeillach felys â'n gilydd wrth gerdded gyda'r dyrfa yn nhŷ Dduw.
55:15 Doed marwolaeth arnynt; bydded iddynt fynd yn fyw i Sheol, am fod drygioni'n cartrefu yn eu mysg.
55:16 Ond gwaeddaf fi ar Dduw, a bydd yr ARGLWYDD yn fy achub.
55:17 Hwyr a bore a chanol dydd fe gwynaf a griddfan, a chlyw ef fy llais.
55:18 Gwareda fy mywyd yn ddiogel o'r rhyfel yr wyf ynddo, oherwydd y mae llawer i'm herbyn.
55:19 Gwrendy Duw a'u darostwng — y mae ef wedi ei orseddu erioed — Sela. am na fynnant newid nac ofni Duw.
55:20 Estynnodd fy nghydymaith ei law yn erbyn ei gyfeillion, torrodd ei gyfamod.
55:21 Yr oedd ei leferydd yn esmwythach na menyn, ond yr oedd rhyfel yn ei galon; yr oedd ei eiriau'n llyfnach nag olew, ond yr oeddent yn gleddyfau noeth.
55:22 Bwrw dy faich ar yr ARGLWYDD, ac fe'th gynnal di; ni ad i'r cyfiawn gael ei ysgwyd byth.
55:23 Ti, O Dduw, a'u bwria i'r pwll isaf — rhai gwaedlyd a thwyllodrus — ni chânt fyw hanner eu dyddiau. Ond ymddiriedaf fi ynot ti.

56:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Golomen y Derw Pell. Michtam. I Ddafydd, pan ddaliodd y Philistiaid ef yn Gath. Bydd drugarog wrthyf, O Dduw, oherwydd y mae pobl yn gwasgu arnaf, ac ymosodwyr yn fy ngorthrymu drwy'r dydd;
56:2 y mae fy ngelynion yn gwasgu arnaf drwy'r dydd, a llawer yw'r rhai sy'n ymladd yn f'erbyn.
56:3 Cod fi i fyny yn nydd fy ofn; yr wyf yn ymddiried ynot ti.
56:4 Yn Nuw, yr un y molaf ei air, yn Nuw yr wyf yn ymddiried heb ofni; beth a all pobl ei wneud imi?
56:5 Trwy'r dydd y maent yn ystumio fy ngeiriau, ac y mae eu holl fwriadau i'm drygu.
56:6 Ymgasglant at ei gilydd a llechu, ac y maent yn gwylio fy nghamre.
56:7 Fel y disgwyliant am fy mywyd, tâl iddynt am eu trosedd; yn dy ddig, O Dduw, darostwng bobloedd.
56:8 Yr wyt ti wedi cofnodi fy ocheneidiau, ac wedi costrelu fy nagrau — onid ydynt yn dy lyfr?
56:9 Yna troir fy ngelynion yn eu hôl yn y dydd y galwaf arnat. Hyn a wn: fod Duw o'm tu.
56:10 Yn Nuw, yr un y molaf ei air, yn yr ARGLWYDD, y molaf ei air,
56:11 yn Nuw yr wyf yn ymddiried heb ofni; beth a all pobl ei wneud imi?
56:12 Gwneuthum addunedau i ti, O Dduw; fe'u talaf i ti ag offrymau diolch.
56:13 Oherwydd gwaredaist fy mywyd rhag angau, a'm camau, yn wir, rhag llithro, er mwyn imi rodio gerbron Duw yng ngoleuni'r bywyd.

57:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Na Ddinistria. Michtam. I Ddafydd, pan ddihangodd rhag Saul yn yr ogof. Bydd drugarog wrthyf, O Dduw, bydd drugarog wrthyf, oherwydd ynot ti yr wyf yn llochesu; yng nghysgod dy adenydd y mae fy lloches nes i'r stormydd fynd heibio.
57:2 Galwaf ar y Duw Goruchaf, ar y Duw sy'n gweithredu drosof.
57:3 Bydd yn anfon o'r nefoedd i'm gwaredu; bydd yn cywilyddio'r rhai sy'n gwasgu arnaf; Sela. bydd Duw yn anfon ei gariad a'i wirionedd.
57:4 Yr wyf yn byw yng nghanol llewod, rhai sy'n traflyncu pobl, a'u dannedd yn bicellau a saethau, a'u tafod yn gleddyf miniog.
57:5 Ymddyrchafa'n uwch na'r nefoedd, O Dduw, a bydded dy ogoniant dros yr holl ddaear.
57:6 Y maent wedi gosod rhwyd i'm traed, ac wedi darostwng fy mywyd; y maent wedi cloddio pwll ar fy nghyfer, ond hwy eu hunain fydd yn syrthio iddo. Sela.
57:7 Y mae fy nghalon yn gadarn, O Dduw, y mae fy nghalon yn gadarn; fe ganaf a rhoi mawl.
57:8 Deffro, fy enaid, deffro di, nabl a thelyn. Fe ddeffroaf ar doriad gwawr.
57:9 Rhof ddiolch i ti, O Arglwydd, ymysg y bobloedd, a chanmolaf di ymysg y cenhedloedd,
57:10 oherwydd y mae dy gariad yn ymestyn hyd y nefoedd, a'th wirionedd hyd y cymylau.
57:11 Ymddyrchafa'n uwch na'r nefoedd, O Dduw, a bydded dy ogoniant dros yr holl ddaear.

58:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Na Ddinistria. I Ddafydd. Michtam. Chwi gedyrn, a ydych mewn difri'n dedfrydu'n gyfiawn? A ydych yn barnu pobl yn deg?
58:2 Na! Yr ydych â'ch calonnau'n dyfeisio drygioni, ac â'ch dwylo'n gwasgaru trais dros y ddaear.
58:3 Y mae'r drygionus yn wrthryfelgar o'r groth, a'r rhai sy'n llefaru celwydd yn cyfeiliorni o'r bru.
58:4 Y mae eu gwenwyn fel gwenwyn sarff, fel asb fyddar sy'n cau ei chlustiau,
58:5 a heb wrando ar sain y swynwr sy'n taenu ei hudoliaeth ryfedd.
58:6 O Dduw, dryllia'r dannedd yn eu genau, diwreiddia gilddannedd y llewod, O ARGLWYDD.
58:7 Bydded iddynt ddiflannu fel dŵr a mynd ymaith, a chrino fel gwellt a sethrir;
58:8 byddant fel erthyl sy'n diflannu, ac fel marw-anedig na wêl olau dydd.
58:9 Cyn iddynt wybod bydd yn eu diwreiddio; yn ei ddig bydd yn eu sgubo ymaith fel chwyn.
58:10 Bydd y cyfiawn yn llawenhau am iddo weld dialedd, ac yn golchi ei draed yng ngwaed y drygionus.
58:11 A dywed pobl, "Yn ddi-os y mae gwobr i'r cyfiawn; oes, y mae Duw sy'n gwneud barn ar y ddaear."

59:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Na Ddinistria. Michtam. I Ddafydd, pan anfonodd Saul rai i wylio ei gartref er mwyn ei ladd. Gwared fi oddi wrth fy ngelynion, O fy Nuw; amddiffyn fi rhag fy ngwrthwynebwyr.
59:2 Gwared fi oddi wrth wneuthurwyr drygioni, ac achub fi rhag rhai gwaedlyd.
59:3 Oherwydd wele, gosodant gynllwyn am fy einioes; y mae rhai cryfion yn ymosod arnaf. Heb fod trosedd na phechod ynof fi, ARGLWYDD,
59:4 heb fod drygioni ynof fi, rhedant i baratoi i'm herbyn. Cyfod, tyrd ataf ac edrych.
59:5 Ti, ARGLWYDD Dduw y lluoedd, yw Duw Israel; deffro a chosba'r holl genhedloedd; paid â thrugarhau wrth y drygionus dichellgar. Sela.
59:6 Dychwelant gyda'r nos, yn cyfarth fel cŵn ac yn prowla trwy'r ddinas.
59:7 Wele, y mae eu genau'n glafoerio, y mae cleddyf rhwng eu gweflau. "Pwy," meddant, "sy'n clywed?"
59:8 Ond yr wyt ti, ARGLWYDD, yn chwerthin am eu pennau ac yn gwawdio'r holl genhedloedd.
59:9 O fy Nerth, disgwyliaf wrthyt, oherwydd Duw yw f'amddiffynfa.
59:10 Bydd fy Nuw trugarog yn sefyll o'm plaid; O Dduw, rho imi orfoleddu dros fy ngelynion.
59:11 Paid â'u lladd rhag i'm pobl anghofio; gwasgar hwy â'th nerth a darostwng hwy, O Arglwydd, ein tarian.
59:12 Am bechod eu genau a gair eu gwefusau, dalier hwy gan eu balchder eu hunain. Am y melltithion a'r celwyddau a lefarant,
59:13 difa hwy yn dy lid, difa hwy'n llwyr, fel y bydd yn wybyddus hyd derfynau'r ddaear mai Duw sy'n llywodraethu yn Jacob. Sela.
59:14 Dychwelant gyda'r nos, yn cyfarth fel cŵn ac yn prowla trwy'r ddinas.
59:15 Crwydrant gan chwilio am fwyd, a grwgnach onis digonir.
59:16 Ond canaf fi am dy nerth, a gorfoleddu yn y bore am dy ffyddlondeb; oherwydd buost yn amddiffynfa i mi ac yn noddfa yn nydd fy nghyfyngder.
59:17 O fy Nerth, canaf fawl i ti, oherwydd Duw yw f'amddiffynfa, fy Nuw trugarog.

60:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Susan Eduth. Michtam, i hyfforddi. I Ddafydd, pan oedd yn ymladd yn erbyn Aram-naharaim ac Aram-soba, a Joab yn dychwelyd ac yn lladd deuddeng mil o Edom yn Nyffryn yr Halen. O Dduw, gwrthodaist ni a'n bylchu; buost yn ddicllon. Adfer ni!
60:2 Gwnaethost i'r ddaear grynu ac fe'i holltaist; trwsia ei rhwygiadau, oherwydd y mae'n gwegian.
60:3 Gwnaethost i'th bobl yfed peth chwerw, a rhoist inni win a'n gwna'n simsan.
60:4 Rhoist faner i'r rhai sy'n dy ofni, iddynt ffoi ati rhag y bwa. Sela.
60:5 Er mwyn gwaredu dy anwyliaid, achub â'th ddeheulaw, ac ateb ni.
60:6 Llefarodd Duw yn ei gysegr, "Yr wyf yn gorfoleddu wrth rannu Sichem
60:7 a mesur dyffryn Succoth yn rhannau; eiddof fi yw Gilead a Manasse, Effraim yw fy helm, a Jwda yw fy nheyrnwialen;
60:8 Moab yw fy nysgl ymolchi, ac at Edom y taflaf fy esgid; ac yn erbyn Philistia y gorfoleddaf."
60:9 Pwy a'm dwg i'r ddinas gaerog? Pwy a'm harwain i Edom?
60:10 Onid ti, O Dduw, er iti'n gwrthod, a pheidio â mynd allan gyda'n byddinoedd?
60:11 Rho inni gymorth rhag y gelyn, oherwydd ofer yw ymwared dynol.
60:12 Gyda Duw fe wnawn wrhydri; ef fydd yn sathru ein gelynion.

61:1 I'r Cyfarwyddwr: ar offerynnau llinynnol. I Ddafydd. Clyw fy nghri, O Dduw, a gwrando ar fy ngweddi;
61:2 o eithaf y ddaear yr wyf yn galw arnat, pan yw fy nghalon ar suddo. Arwain fi at graig sy'n uwch na mi;
61:3 oherwydd buost ti'n gysgod imi, yn dŵr cadarn rhag y gelyn.
61:4 Gad imi aros yn dy babell am byth, a llochesu dan gysgod dy adenydd. Sela.
61:5 Oherwydd clywaist ti, O Dduw, fy addunedau, a gwnaethost ddymuniad y rhai sy'n ofni dy enw.
61:6 Estyn ddyddiau lawer at oes y brenin, a bydded ei flynyddoedd fel cenedlaethau;
61:7 bydded wedi ei orseddu gerbron Duw am byth; bydded cariad a gwirionedd yn gwylio drosto.
61:8 Felly y canmolaf dy enw byth, a thalu fy addunedau ddydd ar ôl dydd.

62:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Jeduthun. Salm. I Ddafydd. Yn wir, yn Nuw yr ymdawela fy enaid; oddi wrtho ef y daw fy ngwaredigaeth.
62:2 Ef yn wir yw fy nghraig a'm gwaredigaeth, fy amddiffynfa, fel na'm symudir.
62:3 Am ba hyd yr ymosodwch ar ddyn, bob un ohonoch, a'i falurio, fel mur wedi gogwyddo a chlawdd ar syrthio?
62:4 Yn wir, cynlluniant i'w dynnu i lawr o'i safle, ac y maent yn ymhyfrydu mewn twyll; y maent yn bendithio â'u genau, ond ynddynt eu hunain yn melltithio. Sela.
62:5 Yn wir, yn Nuw yr ymdawela fy enaid; oddi wrtho ef y daw fy ngobaith.
62:6 Ef yn wir yw fy nghraig a'm gwaredigaeth, fy amddiffynfa, fel na'm symudir.
62:7 Ar Dduw y dibynna fy ngwaredigaeth a'm hanrhydedd; fy nghraig gadarn, fy noddfa yw Duw.
62:8 Ymddiriedwch ynddo bob amser, O bobl, tywalltwch allan eich calon iddo; Duw yw ein noddfa. Sela.
62:9 Yn wir, nid yw gwrêng ond anadl, nid yw bonedd ond rhith; pan roddir hwy mewn clorian, codant — y maent i gyd yn ysgafnach nag anadl.
62:10 Peidiwch ag ymddiried mewn gormes, na gobeithio'n ofer mewn lladrad; er i gyfoeth amlhau, peidiwch â gosod eich bryd arno.
62:11 Unwaith y llefarodd Duw, dwywaith y clywais hyn: I Dduw y perthyn nerth,
62:12 i ti, O Arglwydd, y perthyn ffyddlondeb; yr wyt yn talu i bob un yn ôl ei weithredoedd.

63:1 Salm. I Ddafydd, pan oedd yn anialwch Jwda. O Dduw, ti yw fy Nuw, fe'th geisiaf di; y mae fy enaid yn sychedu amdanat, a'm cnawd yn dihoeni o'th eisiau, fel tir sych a diffaith heb ddŵr.
63:2 Fel hyn y syllais arnat yn y cysegr, a gweld dy rym a'th ogoniant.
63:3 Y mae dy ffyddlondeb yn well na bywyd; am hynny bydd fy ngwefusau'n dy foliannu.
63:4 Fel hyn y byddaf yn dy fendithio trwy fy oes, ac yn codi fy nwylo mewn gweddi yn dy enw.
63:5 Caf fy nigoni, fel pe ar fêr a braster, a moliannaf di â gwefusau llawen.
63:6 Pan gofiaf di ar fy ngwely, a myfyrio amdanat yng ngwyliadwriaethau'r nos —
63:7 fel y buost yn gymorth imi, ac fel yr arhosais yng nghysgod dy adenydd —
63:8 bydd fy enaid yn glynu wrthyt; a bydd dy ddeheulaw yn fy nghynnal.
63:9 Ond am y rhai sy'n ceisio difetha fy mywyd, byddant hwy'n suddo i ddyfnderau'r ddaear;
63:10 fe'u tynghedir i fin y cleddyf, a byddant yn ysglyfaeth i lwynogod.
63:11 Ond bydd y brenin yn llawenhau yn Nuw, a bydd pawb sy'n tyngu iddo ef yn gorfoleddu, oherwydd caeir safnau'r rhai celwyddog.

64:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. Clyw fy llais, O Dduw, wrth imi gwyno; achub fy mywyd rhag arswyd y gelyn,
64:2 cuddia fi rhag cynllwyn rhai drygionus a rhag dichell gwneuthurwyr drygioni —
64:3 rhai sy'n hogi eu tafod fel cleddyf, ac yn anelu eu geiriau chwerw fel saethau,
64:4 i saethu'r dieuog o'r dirgel, i saethu'n sydyn a di-ofn.
64:5 Y maent yn glynu wrth eu bwriad drwg, ac yn sôn am osod maglau o'r golwg, a dweud, "Pwy all ein gweld?"
64:6 Y maent yn dyfeisio drygioni, ac yn cuddio'u dyfeisiadau; y mae'r galon a'r meddwl dynol yn ddwfn!
64:7 Ond bydd Duw'n eu saethu â'i saeth; yn sydyn y daw eu cwymp.
64:8 Bydd yn eu dymchwel oherwydd eu tafod, a bydd pawb sy'n eu gweld yn ysgwyd eu pennau.
64:9 Daw ofn ar bawb, a byddant yn adrodd am waith Duw, ac yn deall yr hyn a wnaeth.
64:10 Bydded i'r cyfiawn lawenhau yn yr ARGLWYDD, a llochesu ynddo, a bydded i'r holl rai uniawn orfoleddu.

65:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. Cân. Mawl sy'n ddyledus i ti, O Dduw, yn Seion;
65:2 ac i ti, sy'n gwrando gweddi, y telir adduned.
65:3 Atat ti y daw pob un â'i gyffes o bechod: "Y mae ein troseddau'n drech na ni, ond yr wyt ti'n eu maddau."
65:4 Gwyn ei fyd y sawl a ddewisi ac a ddygi'n agos, iddo gael preswylio yn dy gynteddau; digoner ninnau â daioni dy dŷ, dy deml sanctaidd.
65:5 Mewn gweithredoedd ofnadwy yr atebi ni â buddugoliaeth, O Dduw ein hiachawdwriaeth; ynot yr ymddiried holl gyrion y ddaear a phellafoedd y môr;
65:6 gosodi'r mynyddoedd yn eu lle â'th nerth, yr wyt wedi dy wregysu â chryfder;
65:7 yr wyt yn tawelu rhu'r moroedd, rhu eu tonnau, a therfysg pobloedd.
65:8 Y mae trigolion cyrion y byd yn ofni dy arwyddion; gwnei i diroedd bore a hwyr lawenhau.
65:9 Rwyt yn gofalu am y ddaear ac yn ei dyfrhau, gwnaethost hi'n doreithiog iawn; y mae afon Duw'n llawn o ddŵr; darperaist iddynt ŷd. Fel hyn yr wyt yn trefnu ar ei chyfer:
65:10 dyfrhau ei rhychau, gwastatáu ei chefnau, ei mwydo â chawodydd a bendithio'i chnwd.
65:11 Yr wyt yn coroni'r flwyddyn â'th ddaioni, ac y mae dy lwybrau'n diferu gan fraster.
65:12 Y mae porfeydd yr anialdir yn diferu, a'r bryniau wedi eu gwregysu â llawenydd;
65:13 y mae'r dolydd wedi eu gwisgo â defaid, a'r dyffrynnoedd wedi eu gorchuddio ag ŷd. Y maent yn bloeddio ac yn gorfoleddu.

66:1 I'r Cyfarwyddwr: Cân. Salm. Bloeddiwch mewn gorfoledd i Dduw, yr holl ddaear;
66:2 canwch i ogoniant ei enw; rhowch iddo foliant gogoneddus.
66:3 Dywedwch wrth Dduw, "Mor ofnadwy yw dy weithredoedd! Gan faint dy nerth ymgreinia dy elynion o'th flaen;
66:4 y mae'r holl ddaear yn ymgrymu o'th flaen, ac yn canu mawl i ti, yn canu mawl i'th enw." Sela.
66:5 Dewch i weld yr hyn a wnaeth Duw — y mae'n ofnadwy yn ei weithredoedd tuag at bobl —
66:6 trodd y môr yn sychdir, aethant ar droed trwy'r afon; yno y llawenychwn ynddo.
66:7 Y mae ef yn llywodraethu â'i nerth am byth, a'i lygaid yn gwylio dros y cenhedloedd; na fydded i'r gwrthryfelwyr godi yn ei erbyn! Sela.
66:8 Bendithiwch ein Duw, O bobloedd, a seiniwch ei fawl yn glywadwy.
66:9 Ef a roes le i ni ymysg y byw, ac ni adawodd i'n troed lithro.
66:10 Oherwydd buost yn ein profi, O Dduw, ac yn ein coethi fel arian.
66:11 Dygaist ni i'r rhwyd, rhoist rwymau amdanom,
66:12 gadewaist i ddynion farchogaeth dros ein pennau, aethom trwy dân a dyfroedd; ond dygaist ni allan i ryddid.
66:13 Dof i'th deml â phoethoffrymau, talaf i ti fy addunedau,
66:14 a wneuthum â'm gwefusau ac a lefarodd fy ngenau pan oedd yn gyfyng arnaf.
66:15 Aberthaf i ti basgedigion yn boethoffrymau, a hefyd hyrddod yn arogldarth; darparaf ychen a bychod geifr. Sela.
66:16 Dewch i wrando, chwi oll sy'n ofni Duw, ac adroddaf yr hyn a wnaeth Duw i mi.
66:17 Gwaeddais arno â'm genau, ac yr oedd moliant ar fy nhafod.
66:18 Pe bawn wedi coleddu drygioni yn fy nghalon, ni fuasai'r Arglwydd wedi gwrando;
66:19 ond yn wir, gwrandawodd Duw, a rhoes sylw i lef fy ngweddi.
66:20 Bendigedig fyddo Duw am na throdd fy ngweddi oddi wrtho, na'i ffyddlondeb oddi wrthyf.

67:1 I'r Cyfarwyddwr: ag offerynnau llinynnol. Salm. Cân. Bydded Duw yn drugarog wrthym a'n bendithio, bydded llewyrch ei wyneb arnom, Sela.
67:2 er mwyn i'w ffyrdd fod yn wybyddus ar y ddaear, a'i waredigaeth ymysg yr holl genhedloedd.
67:3 Bydded i'r bobloedd dy foli, O Dduw, bydded i'r holl bobloedd dy foli di.
67:4 Bydded i'r cenhedloedd lawenhau a gorfoleddu, oherwydd yr wyt ti'n barnu pobloedd yn gywir, ac yn arwain cenhedloedd ar y ddaear. Sela.
67:5 Bydded i'r bobloedd dy foli, O Dduw, bydded i'r holl bobloedd dy foli di.
67:6 Rhoes y ddaear ei chnwd; Duw, ein Duw ni, a'n bendithiodd.
67:7 Bendithiodd Duw ni; bydded holl gyrrau'r ddaear yn ei ofni.

68:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd. Salm. Cân. Bydded i Dduw godi, ac i'w elynion wasgaru, ac i'r rhai sy'n ei gasáu ffoi o'i flaen.
68:2 Fel y chwelir mwg, chwâl hwy; fel cwyr yn toddi o flaen tân, bydded i'r drygionus ddarfod o flaen Duw.
68:3 Ond y mae'r cyfiawn yn llawenhau; y maent yn gorfoleddu gerbron Duw ac yn ymhyfrydu mewn llawenydd.
68:4 Canwch i Dduw, molwch ei enw, paratowch ffordd i'r un sy'n marchogaeth trwy'r anialdir; yr ARGLWYDD yw ei enw, gorfoleddwch o'i flaen.
68:5 Tad yr amddifaid ac amddiffynnydd y gweddwon yw Duw yn ei drigfan sanctaidd.
68:6 Mae Duw yn gosod yr unig mewn cartref, ac yn arwain allan garcharorion mewn llawenydd; ond y mae'r gwrthryfelwyr yn byw mewn diffeithwch.
68:7 O Dduw, pan aethost ti allan o flaen dy bobl, a gorymdeithio ar draws yr anialwch, Sela.
68:8 crynodd y ddaear a glawiodd y nefoedd o flaen Duw, Duw Sinai, o flaen Duw, Duw Israel.
68:9 Tywelltaist ddigonedd o law, O Dduw, ac adfer dy etifeddiaeth pan oedd ar ddiffygio;
68:10 cafodd dy braidd le i fyw ynddi, ac yn dy ddaioni darperaist i'r anghenus, O Dduw.
68:11 Y mae'r Arglwydd yn datgan y gair, ac y mae llu mawr yn cyhoeddi'r newydd da
68:12 fod brenhinoedd y byddinoedd yn ffoi ar frys; y mae'r merched gartref yn rhannu ysbail —
68:13 er eu bod wedi aros ymysg y corlannau — y mae adenydd colomen wedi eu gorchuddio ag arian, a'i hesgyll yn aur melyn.
68:14 Pan wasgarodd yr Hollalluog frenhinoedd yno, yr oedd yn eira ar Fynydd Salmon.
68:15 Mynydd cadarn yw Mynydd Basan, mynydd o gopaon yw Mynydd Basan.
68:16 O fynydd y copaon, pam yr edrychi'n eiddigeddus ar y mynydd lle dewisodd Duw drigo, lle bydd yr ARGLWYDD yn trigo am byth?
68:17 Yr oedd cerbydau Duw yn ugain mil, yn filoedd ar filoedd, pan ddaeth yr Arglwydd o Sinai mewn sancteiddrwydd.
68:18 Aethost i fyny i'r uchelder gyda chaethion ar dy ôl, a derbyniaist anrhegion gan bobl, hyd yn oed gwrthryfelwyr, er mwyn i'r ARGLWYDD Dduw drigo yno.
68:19 Bendigedig yw'r Arglwydd, sy'n ein cario ddydd ar ôl dydd; Duw yw ein hiachawdwriaeth. Sela.
68:20 Duw sy'n gwaredu yw ein Duw ni; gan yr ARGLWYDD Dduw y mae dihangfa rhag marwolaeth.
68:21 Yn wir, bydd Duw'n dryllio pennau ei elynion, pob copa gwalltog, pob un sy'n rhodio mewn euogrwydd.
68:22 Dywedodd yr Arglwydd, "Dof â hwy'n ôl o Basan, dof â hwy'n ôl o waelodion y môr,
68:23 er mwyn iti drochi dy droed mewn gwaed, ac i dafodau dy gŵn gael eu cyfran o'r gelynion."
68:24 Gwelir dy orymdeithiau, O Dduw, gorymdeithiau fy Nuw, fy Mrenin, i'r cysegr —
68:25 y cantorion ar y blaen a'r offerynwyr yn dilyn, a rhyngddynt forynion yn canu tympanau.
68:26 Yn y gynulleidfa y maent yn bendithio Duw, a'r ARGLWYDD yng nghynulliad Israel.
68:27 Yno y mae Benjamin fychan yn eu harwain, a thyrfa tywysogion Jwda, tywysogion Sabulon a thywysogion Nafftali.
68:28 O Dduw, dangos dy rym, y grym, O Dduw, y buost yn ei weithredu drosom.
68:29 O achos dy deml yn Jerwsalem daw brenhinoedd ag anrhegion i ti.
68:30 Cerydda anifeiliaid gwyllt y corsydd, y gyr o deirw gyda'u lloi o bobl; sathra i lawr y rhai sy'n dyheu am arian, gwasgara'r bobl sy'n ymhyfrydu mewn rhyfel.
68:31 Bydded iddynt ddod â phres o'r Aifft; brysied Ethiopia i estyn ei dwylo at Dduw.
68:32 Canwch i Dduw, deyrnasoedd y ddaear; rhowch foliant i'r Arglwydd, Sela.
68:33 i'r un sy'n marchogaeth yn y nefoedd, y nefoedd a fu erioed. Clywch! Y mae'n llefaru â'i lais nerthol.
68:34 Cydnabyddwch nerth Duw; y mae ei ogoniant uwchben Israel a'i rym yn y ffurfafen.
68:35 Y mae Duw yn arswydus yn ei gysegr; y mae Duw Israel yn rhoi ynni a nerth i'w bobl. Bendigedig fyddo Duw.

69:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Lilïau. I Ddafydd. Gwareda fi, O Dduw, oherwydd cododd y dyfroedd at fy ngwddf.
69:2 Yr wyf yn suddo mewn llaid dwfn, a heb le i sefyll arno; yr wyf wedi mynd i ddyfroedd dyfnion, ac y mae'r llifogydd yn fy sgubo ymaith.
69:3 Yr wyf wedi diffygio'n gweiddi, a'm gwddw'n sych; y mae fy llygaid yn pylu wrth ddisgwyl am fy Nuw.
69:4 Mwy niferus na gwallt fy mhen yw'r rhai sy'n fy nghasáu heb achos; lluosocach na'm hesgyrn yw fy ngelynion twyllodrus. Sut y dychwelaf yr hyn nas cymerais?
69:5 O Dduw, gwyddost ti fy ffolineb, ac nid yw fy nhroseddau'n guddiedig oddi wrthyt.
69:6 Na fydded i'r rhai sy'n gobeithio ynot gael eu cywilyddio o'm plegid, O Arglwydd DDUW y Lluoedd, nac i'r rhai sy'n dy geisio gael eu gwaradwyddo o'm hachos, O Dduw Israel.
69:7 Oherwydd er dy fwyn di y dygais warth, ac y mae fy wyneb wedi ei orchuddio â chywilydd.
69:8 Euthum yn ddieithryn i'm brodyr, ac yn estron i blant fy mam.
69:9 Y mae sêl dy dŷ di wedi fy ysu, a daeth gwaradwydd y rhai sy'n dy waradwyddo di arnaf finnau.
69:10 Pan wylaf wrth ymprydio, fe'i hystyrir yn waradwydd i mi;
69:11 pan wisgaf sachliain amdanaf, fe'm gwneir yn ddihareb iddynt.
69:12 Y mae'r rhai sy'n eistedd wrth y porth yn siarad amdanaf, ac yr wyf yn destun i watwar y meddwon.
69:13 Ond daw fy ngweddi i atat, O ARGLWYDD. Ar yr amser priodol, O Dduw, ateb fi yn dy gariad mawr gyda'th waredigaeth sicr.
69:14 Gwared fi o'r llaid rhag imi suddo, achuber fi o'r mwd ac o'r dyfroedd dyfnion.
69:15 Na fydded i'r llifogydd fy sgubo ymaith, na'r dyfnder fy llyncu, na'r pwll gau ei safn amdanaf.
69:16 Ateb fi, ARGLWYDD, oherwydd da yw dy gariad; yn dy drugaredd mawr, tro ataf.
69:17 Paid â chuddio dy wyneb oddi wrth dy was; y mae'n gyfyng arnaf, brysia i'm hateb.
69:18 Tyrd yn nes ataf i'm gwaredu; rhyddha fi o achos fy ngelynion.
69:19 Fe wyddost ti fy ngwaradwydd, fy ngwarth a'm cywilydd; yr wyt yn gyfarwydd â'm holl elynion.
69:20 Y mae gwarth wedi torri fy nghalon, ac yr wyf mewn anobaith; disgwyliais am dosturi, ond heb ei gael, ac am rai i'm cysuro, ond nis cefais.
69:21 Rhoesant wenwyn yn fy mwyd, a gwneud imi yfed finegr at fy syched.
69:22 Bydded eu bwrdd eu hunain yn rhwyd iddynt, yn fagl i'w cyfeillion.
69:23 Tywyller eu llygaid rhag iddynt weld, a gwna i'w cluniau grynu'n barhaus.
69:24 Tywallt dy ddicter arnynt, a doed dy lid mawr ar eu gwarthaf.
69:25 Bydded eu gwersyll yn anghyfannedd, heb neb yn byw yn eu pebyll,
69:26 oherwydd erlidiant yr un a drewaist ti, a lluosogant friwiau'r rhai a archollaist.
69:27 Rho iddynt gosb ar ben cosb; na chyfiawnhaer hwy gennyt ti.
69:28 Dileer hwy o lyfr y rhai byw, ac na restrer hwy gyda'r cyfiawn.
69:29 Yr wyf fi mewn gofid a phoen; trwy dy waredigaeth, O Dduw, cod fi i fyny.
69:30 Moliannaf enw Duw ar gân, mawrygaf ef â diolchgarwch.
69:31 Bydd hyn yn well gan yr ARGLWYDD nag ych, neu fustach ifanc â chyrn a charnau.
69:32 Bydded i'r darostyngedig weld hyn a llawenhau; chwi sy'n ceisio Duw, bydded i'ch calonnau adfywio;
69:33 oherwydd y mae'r ARGLWYDD yn gwrando'r anghenus, ac nid yw'n diystyru ei eiddo sy'n gaethion.
69:34 Bydded i'r nefoedd a'r ddaear ei foliannu, y môr hefyd a phopeth byw sydd ynddo.
69:35 Oherwydd bydd Duw yn gwaredu Seion, ac yn ailadeiladu dinasoedd Jwda; byddant yn byw yno ac yn ei meddiannu,
69:36 bydd plant ei weision yn ei hetifeddu, a'r rhai sy'n caru ei enw'n byw yno.

70:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd, er coffadwriaeth. Bydd fodlon i'm gwaredu, O Dduw; O ARGLWYDD, brysia i'm cynorthwyo.
70:2 Doed cywilydd, a gwaradwydd hefyd, ar y rhai sy'n ceisio fy mywyd; bydded i'r rhai sy'n cael pleser o wneud drwg imi gael eu troi yn eu holau mewn dryswch.
70:3 Bydded i'r rhai sy'n gweiddi, "Aha! Aha!" arnaf droi yn eu holau o achos eu gwaradwydd.
70:4 Ond bydded i bawb sy'n dy geisio di lawenhau a gorfoleddu ynot; bydded i'r rhai sy'n caru dy iachawdwriaeth ddweud yn wastad, "Mawr yw Duw."
70:5 Un tlawd ac anghenus wyf fi; O Dduw, brysia ataf. Ti yw fy nghymorth a'm gwaredydd; O ARGLWYDD, paid ag oedi.

71:1 Ynot ti, ARGLWYDD, y ceisiais loches; na fydded cywilydd arnaf byth.
71:2 Yn dy gyfiawnder gwared ac achub fi, tro dy glust ataf ac arbed fi.
71:3 Bydd yn graig noddfa i mi, yn amddiffynfa i'm cadw, oherwydd ti yw fy nghraig a'm hamddiffynfa.
71:4 O fy Nuw, gwared fi o law'r drygionus, o afael yr anghyfiawn a'r creulon.
71:5 Oherwydd ti, Arglwydd, yw fy ngobaith, fy ymddiriedaeth o'm hieuenctid, O ARGLWYDD.
71:6 Arnat ti y bûm yn pwyso o'm genedigaeth; ti a'm tynnodd allan o groth fy mam. Amdanat ti y bydd fy mawl yn wastad.
71:7 Bûm fel pe'n rhybudd i lawer; ond ti yw fy noddfa gadarn.
71:8 Y mae fy ngenau'n llawn o'th foliant ac o'th ogoniant bob amser.
71:9 Paid â'm bwrw ymaith yn amser henaint; paid â'm gadael pan fydd fy nerth yn pallu.
71:10 Oherwydd y mae fy ngelynion yn siarad amdanaf, a'r rhai sy'n gwylio am fy einioes yn trafod gyda'i gilydd,
71:11 ac yn dweud, "Y mae Duw wedi ei adael; ewch ar ei ôl a'i ddal, oherwydd nid oes gwaredydd."
71:12 O Dduw, paid â phellhau oddi wrthyf; O fy Nuw, brysia i'm cynorthwyo.
71:13 Doed cywilydd a gwarth ar fy ngwrthwynebwyr, a gwaradwydd yn orchudd dros y rhai sy'n ceisio fy nrygu.
71:14 Ond byddaf fi'n disgwyl yn wastad, ac yn dy foli'n fwy ac yn fwy.
71:15 Bydd fy ngenau'n mynegi dy gyfiawnder a'th weithredoedd achubol trwy'r amser, oherwydd ni wn eu nifer.
71:16 Dechreuaf gyda'r gweithredoedd grymus, O Arglwydd DDUW; soniaf am dy gyfiawnder di yn unig.
71:17 O Dduw, dysgaist fi o'm hieuenctid, ac yr wyf yn dal i gyhoeddi dy ryfeddodau;
71:18 a hyd yn oed pan wyf yn hen a phenwyn, O Dduw, paid â'm gadael, nes imi fynegi dy rym i'r cenedlaethau sy'n codi.
71:19 Y mae dy gryfder a'th gyfiawnder, O Dduw, yn cyrraedd i'r uchelder, oherwydd iti wneud pethau mawr. O Dduw, pwy sydd fel tydi?
71:20 Ti, a wnaeth imi weld cyfyngderau mawr a chwerw, fydd yn fy adfywio drachefn; ac o ddyfnderau'r ddaear fe'm dygi i fyny unwaith eto.
71:21 Byddi'n ychwanegu at fy anrhydedd, ac yn troi i'm cysuro.
71:22 Byddaf finnau'n dy foliannu â'r nabl am dy ffyddlondeb, O fy Nuw; byddaf yn canu i ti â'r delyn, O Sanct Israel.
71:23 Bydd fy ngwefusau'n gweiddi'n llawen — oherwydd canaf i ti — a hefyd yr enaid a waredaist.
71:24 Bydd fy nhafod beunydd yn sôn am dy gyfiawnder; oherwydd daeth cywilydd a gwaradwydd ar y rhai a fu'n ceisio fy nrygu.

72:1 I Solomon. O Dduw, rho dy farnedigaeth i'r brenin, a'th gyfiawnder i fab y brenin.
72:2 Bydded iddo farnu dy bobl yn gyfiawn, a'th rai anghenus yn gywir.
72:3 Doed y mynyddoedd â heddwch i'r bobl, a'r bryniau â chyfiawnder.
72:4 Bydded iddo amddiffyn achos tlodion y bobl, a gwaredu'r rhai anghenus, a dryllio'r gorthrymwr.
72:5 Bydded iddo fyw tra bo haul a chyhyd â'r lleuad, o genhedlaeth i genhedlaeth.
72:6 Bydded fel glaw yn disgyn ar gnwd, ac fel cawodydd yn dyfrhau'r ddaear.
72:7 Bydded cyfiawnder yn llwyddo yn ei ddyddiau, a heddwch yn ffynnu tra bo lleuad.
72:8 Bydded iddo lywodraethu o fôr i fôr, ac o'r Ewffrates hyd derfynau'r ddaear.
72:9 Bydded i'w wrthwynebwyr blygu o'i flaen, ac i'w elynion lyfu'r llwch.
72:10 Bydded i frenhinoedd Tarsis a'r ynysoedd ddod ag anrhegion iddo, ac i frenhinoedd Sheba a Seba gyflwyno eu teyrnged.
72:11 Bydded i'r holl frenhinoedd ymostwng o'i flaen, ac i'r holl genhedloedd ei wasanaethu.
72:12 Oherwydd y mae'n gwaredu'r anghenus pan lefa, a'r tlawd pan yw heb gynorthwywr.
72:13 Y mae'n tosturio wrth y gwan a'r anghenus, ac yn gwaredu bywyd y tlodion.
72:14 Y mae'n achub eu bywyd rhag trais a gorthrwm, ac y mae eu gwaed yn werthfawr yn ei olwg.
72:15 Hir oes fo iddo, a rhodder iddo aur o Sheba; aed gweddi i fyny ar ei ran yn wastad, a chaffed ei fendithio bob amser.
72:16 Bydded digonedd o ŷd yn y wlad, yn tyfu hyd at bennau'r mynyddoedd; a bydded ei gnwd yn cynyddu fel Lebanon, a'i rawn fel gwellt y maes.
72:17 Bydded ei enw'n aros hyd byth, ac yn para cyhyd â'r haul; a'r holl genhedloedd yn cael bendith ynddo ac yn ei alw'n fendigedig.
72:18 Bendigedig fyddo'r ARGLWYDD, Duw Israel; ef yn unig sy'n gwneud rhyfeddodau.
72:19 Bendigedig fyddo'i enw gogoneddus hyd byth, a bydded yr holl ddaear yn llawn o'i ogoniant. Amen ac Amen.
72:20 Diwedd gweddïau Dafydd fab Jesse.

LLYFR 3

73:1 Salm. I Asaff. Yn sicr, da yw Duw i'r uniawn, a'r Arglwydd i'r rhai pur o galon.
73:2 Yr oedd fy nhraed bron â baglu, a bu ond y dim i'm gwadnau lithro,
73:3 am fy mod yn cenfigennu wrth y trahaus ac yn eiddigeddus o lwyddiant y drygionus.
73:4 Oherwydd nid oes ganddynt hwy ofidiau; y mae eu cyrff yn iach a graenus.
73:5 Nid ydynt hwy mewn helynt fel pobl eraill, ac nid ydynt hwy'n cael eu poenydio fel eraill.
73:6 Am hynny, y mae balchder yn gadwyn am eu gyddfau, a thrais yn wisg amdanynt.
73:7 Y mae eu llygaid yn disgleirio o fraster, a'u calonnau'n gorlifo o ffolineb.
73:8 Y maent yn gwawdio ac yn siarad yn ddichellgar, yn sôn yn ffroenuchel am ormes.
73:9 Gosodant eu genau yn erbyn y nefoedd, ac y mae eu tafod yn tramwyo'r ddaear.
73:10 Am hynny, y mae'r bobl yn troi atynt, ac ni chânt unrhyw fai ynddynt.
73:11 Dywedant, "Sut y mae Duw'n gwybod? A oes gwybodaeth gan y Goruchaf?"
73:12 Edrych, dyma hwy y rhai drygionus — bob amser mewn esmwythyd ac yn casglu cyfoeth.
73:13 Yn gwbl ofer y cedwais fy nghalon yn lân, a golchi fy nwylo am fy mod yn ddieuog;
73:14 ar hyd y dydd yr wyf wedi fy mhoenydio, ac fe'm cosbir bob bore.
73:15 Pe buaswn wedi dweud, "Fel hyn y siaradaf", buaswn wedi bradychu cenhedlaeth dy blant.
73:16 Ond pan geisiais ddeall hyn, yr oedd yn rhy anodd i mi,
73:17 nes imi fynd i gysegr Duw; yno y gwelais eu diwedd.
73:18 Yn sicr, yr wyt yn eu gosod ar fannau llithrig, ac yn gwneud iddynt syrthio i ddistryw.
73:19 Fe ânt i ddinistr ar amrantiad, fe'u cipir yn llwyr gan ddychrynfeydd.
73:20 Fel breuddwyd ar ôl ymysgwyd, y maent wedi mynd; wrth ddeffro fe'u diystyrir fel hunllef.
73:21 Pan oedd fy nghalon yn chwerw a'm coluddion wedi eu trywanu,
73:22 yr oeddwn yn ddwl a diddeall, ac yn ymddwyn fel anifail tuag atat.
73:23 Er hynny, yr wyf gyda thi bob amser; yr wyt yn cydio yn fy neheulaw.
73:24 Yr wyt yn fy arwain â'th gyngor, ac yna'n fy nerbyn mewn gogoniant.
73:25 Pwy sydd gennyf yn y nefoedd ond ti? Ac nid wyf yn dymuno ond tydi ar y ddaear.
73:26 Er i'm calon a'm cnawd ballu, eto y mae Duw yn gryfder i'm calon ac yn rhan imi am byth.
73:27 Yn wir, fe ddifethir y rhai sy'n bell oddi wrthyt, a byddi'n dinistrio'r rhai sy'n anffyddlon i ti.
73:28 Ond da i mi yw bod yn agos at Dduw; yr wyf wedi gwneud yr Arglwydd DDUW yn gysgod i mi, er mwyn imi fynegi dy ryfeddodau.

74:1 Mascîl. I Asaff. Pam, Dduw, y bwriaist ni ymaith am byth? Pam y myga dy ddigofaint yn erbyn defaid dy borfa?
74:2 Cofia dy gynulleidfa a brynaist gynt, y llwyth a waredaist yn etifeddiaeth iti, a Mynydd Seion lle'r oeddit yn trigo.
74:3 Cyfeiria dy draed at yr adfeilion bythol; dinistriodd y gelyn bopeth yn y cysegr.
74:4 Rhuodd dy elynion yng nghanol dy gysegr, a gosod eu harwyddion eu hunain yn arwyddion yno.
74:5 Y maent wedi malurio, fel coedwigwyr yn chwifio'u bwyeill mewn llwyn o goed.
74:6 Rhwygasant yr holl waith cerfiedig a'i falu â bwyeill a morthwylion.
74:7 Rhoesant dy gysegr ar dân, a halogi'n llwyr breswylfod dy enw.
74:8 Dywedasant ynddynt eu hunain, "Difodwn hwy i gyd"; llosgasant holl gysegrau Duw trwy'r tir.
74:9 Ni welwn arwyddion i ni, nid oes proffwyd mwyach; ac nid oes yn ein plith un a ŵyr am ba hyd.
74:10 Am ba hyd, O Dduw, y gwawdia'r gwrthwynebwr? A yw'r gelyn i ddifrïo dy enw am byth?
74:11 Pam yr wyt yn atal dy law, ac yn cuddio dy ddeheulaw yn dy fynwes?
74:12 Ond ti, O Dduw, yw fy mrenin erioed, yn gweithio iachawdwriaeth ar y ddaear.
74:13 Ti, â'th nerth, a rannodd y môr, torraist bennau'r dreigiau yn y dyfroedd.
74:14 Ti a ddrylliodd bennau Lefiathan, a'i roi'n fwyd i fwystfilod y môr.
74:15 Ti a agorodd ffynhonnau ac afonydd, a sychu'r dyfroedd di-baid.
74:16 Eiddot ti yw dydd a nos, ti a sefydlodd oleuni a haul.
74:17 Ti a osododd holl derfynau daear, ti a drefnodd haf a gaeaf.
74:18 Cofia, O ARGLWYDD, fel y mae'r gelyn yn gwawdio, a phobl ynfyd yn difrïo dy enw.
74:19 Paid â rhoi dy golomen i'r bwystfilod, nac anghofio bywyd dy drueiniaid am byth.
74:20 Rho sylw i'th gyfamod, oherwydd y mae cuddfannau'r ddaear yn llawn ac yn gartref i drais.
74:21 Paid â gadael i'r gorthrymedig droi ymaith yn ddryslyd; bydded i'r tlawd a'r anghenus glodfori dy enw.
74:22 Cyfod, O Dduw, i ddadlau dy achos; cofia fel y mae'r ynfyd yn dy wawdio'n wastad.
74:23 Paid ag anghofio crechwen dy elynion, a chrochlefain cynyddol dy wrthwynebwyr.

75:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Na Ddinistria. Salm. I Asaff. Cân. Diolchwn i ti, O Dduw, diolchwn i ti; y mae dy enw yn agos wrth adrodd am dy ryfeddodau.
75:2 Manteisiaf ar yr amser penodedig, ac yna barnaf yn gywir.
75:3 Pan fo'r ddaear yn gwegian, a'i holl drigolion, myfi sy'n cynnal ei cholofnau. Sela.
75:4 Dywedaf wrth yr ymffrostgar, "Peidiwch ag ymffrostio", ac wrth y drygionus, "Peidiwch â chodi'ch corn;
75:5 peidiwch â chodi'ch corn yn uchel na siarad yn haerllug wrth eich Craig."
75:6 Nid o'r dwyrain na'r gorllewin nac o'r anialwch y bydd dyrchafu,
75:7 ond Duw fydd yn barnu — yn darostwng y naill ac yn codi'r llall.
75:8 Oherwydd y mae cwpan yn llaw'r ARGLWYDD, a'r gwin yn ewynnu ac wedi ei gymysgu; fe dywallt ddiod ohono, a bydd holl rai drygionus y ddaear yn ei yfed i'r gwaelod.
75:9 Ond clodforaf fi am byth, a chanaf fawl i Dduw Jacob,
75:10 am ei fod yn torri ymaith holl gyrn y drygionus, a chyrn y cyfiawn yn cael eu dyrchafu.

76:1 I'r Cyfarwyddwr: ar offerynnau llinynnol. Salm. I Asaff. Cân. Y mae Duw'n adnabyddus yn Jwda, a'i enw'n fawr yn Israel;
76:2 y mae ei babell wedi ei gosod yn Salem, a'i gartref yn Seion.
76:3 Yno fe faluriodd y saethau tanllyd, y darian, y cleddyf a'r arfau rhyfel. Sela.
76:4 Ofnadwy wyt ti, a chryfach na'r mynyddoedd tragwyddol.
76:5 Ysbeiliwyd y rhai cryf o galon, y maent wedi suddo i gwsg, a phallodd nerth yr holl ryfelwyr.
76:6 Gan dy gerydd di, O Dduw Jacob, syfrdanwyd y marchog a'r march.
76:7 Ofnadwy wyt ti. Pwy a all sefyll o'th flaen pan fyddi'n ddig?
76:8 Yr wyt wedi cyhoeddi dedfryd o'r nefoedd; ofnodd y ddaear a distewi
76:9 pan gododd Duw i farnu, ac i waredu holl drueiniaid y ddaear. Sela.
76:10 Bydd Edom, er ei ddig, yn dy foliannu, a gweddill Hamath yn cadw gŵyl i ti.
76:11 Gwnewch eich addunedau i'r ARGLWYDD eich Duw, a'u talu; bydded i bawb o'i amgylch ddod â rhoddion i'r un ofnadwy.
76:12 Y mae'n dryllio ysbryd tywysogion, ac yn arswyd i frenhinoedd y ddaear.

77:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Jeduthun. I Asaff. Salm. Gwaeddais yn uchel ar Dduw, yn uchel ar Dduw, a chlywodd fi.
77:2 Yn nydd fy nghyfyngder ceisiais yr Arglwydd, ac yn y nos estyn fy nwylo'n ddiflino; nid oedd cysuro ar fy enaid.
77:3 Pan feddyliaf am Dduw, yr wyf yn cwyno; pan fyfyriaf, fe balla f'ysbryd. Sela.
77:4 Cedwaist fy llygaid rhag cau; fe'm syfrdanwyd, ac ni allaf siarad.
77:5 Af yn ôl i'r dyddiau gynt a chofio am y blynyddoedd a fu;
77:6 meddyliaf ynof fy hun yn y nos, myfyriaf, a'm holi fy hunan,
77:7 "A wrthyd yr Arglwydd am byth, a pheidio â gwneud ffafr mwyach?
77:8 A yw ei ffyddlondeb wedi darfod yn llwyr, a'i addewid wedi ei hatal am genedlaethau?
77:9 A yw Duw wedi anghofio trugarhau? A yw yn ei lid wedi cloi ei dosturi?" Sela.
77:10 Yna dywedais, "Hyn yw fy ngofid: A yw deheulaw'r Goruchaf wedi pallu?
77:11 Galwaf i gof weithredoedd yr ARGLWYDD, a chofio am dy ryfeddodau gynt.
77:12 Meddyliaf am dy holl waith, a myfyriaf am dy weithredoedd.
77:13 O Dduw, sanctaidd yw dy ffordd; pa dduw sydd fawr fel ein Duw ni?
77:14 Ti yw'r Duw sy'n gwneud pethau rhyfeddol; dangosaist dy rym ymhlith y bobloedd.
77:15 Â'th fraich gwaredaist dy bobl, disgynyddion Jacob a Joseff. Sela.
77:16 Gwelodd y dyfroedd di, O Dduw, gwelodd y dyfroedd di ac arswydo; yn wir, yr oedd y dyfnder yn crynu.
77:17 Tywalltodd y cymylau ddŵr, ac yr oedd y ffurfafen yn taranu; fflachiodd dy saethau ar bob llaw.
77:18 Yr oedd sŵn dy daranau yn y corwynt, goleuodd dy fellt y byd; ysgydwodd y ddaear a chrynu.
77:19 Aeth dy ffordd drwy'r môr, a'th lwybr trwy ddyfroedd nerthol; ond ni welwyd ôl dy gamau.
77:20 Arweiniaist dy bobl fel praidd, trwy law Moses ac Aaron.

78:1 Mascîl. I Asaff. Gwrandewch fy nysgeidiaeth, fy mhobl, gogwyddwch eich clust at eiriau fy ngenau.
78:2 Agoraf fy ngenau mewn dihareb, a llefaraf ddamhegion o'r dyddiau gynt,
78:3 pethau a glywsom ac a wyddom, ac a adroddodd ein hynafiaid wrthym.
78:4 Ni chuddiwn hwy oddi wrth eu disgynyddion, ond adroddwn wrth y genhedlaeth sy'n dod weithredoedd gogoneddus yr ARGLWYDD, a'i rym, a'r pethau rhyfeddol a wnaeth.
78:5 Fe roes ddyletswydd ar Jacob, a gosod cyfraith yn Israel, a rhoi gorchymyn i'n hynafiaid, i'w dysgu i'w plant;
78:6 er mwyn i'r to sy'n codi wybod, ac i'r plant sydd heb eu geni eto ddod ac adrodd wrth eu plant;
78:7 er mwyn iddynt roi eu ffydd yn Nuw, a pheidio ag anghofio gweithredoedd Duw, ond cadw ei orchmynion;
78:8 rhag iddynt fod fel eu tadau yn genhedlaeth gyndyn a gwrthryfelgar, yn genhedlaeth â'i chalon heb fod yn gadarn a'i hysbryd heb fod yn ffyddlon i Dduw.
78:9 Bu i feibion Effraim, gwŷr arfog a saethwyr bwa, droi yn eu holau yn nydd brwydr,
78:10 am iddynt beidio â chadw cyfamod Duw, a gwrthod rhodio yn ei gyfraith;
78:11 am iddynt anghofio ei weithredoedd a'r rhyfeddodau a ddangosodd iddynt.
78:12 Gwnaeth bethau rhyfeddol yng ngŵydd eu hynafiaid yng ngwlad yr Aifft, yn nhir Soan;
78:13 rhannodd y môr a'u dwyn trwyddo, a gwneud i'r dŵr sefyll fel argae.
78:14 Arweiniodd hwy â chwmwl y dydd, a thrwy'r nos â thân disglair.
78:15 Holltodd greigiau yn yr anialwch, a gwneud iddynt yfed o'r dyfroedd di-baid;
78:16 dygodd ffrydiau allan o graig, a pheri i ddŵr lifo fel afonydd.
78:17 Ond yr oeddent yn dal i bechu yn ei erbyn, ac i herio'r Goruchaf yn yr anialwch,
78:18 a rhoi prawf ar Dduw yn eu calonnau trwy ofyn bwyd yn ôl eu blys.
78:19 Bu iddynt lefaru yn erbyn Duw a dweud, "A all Duw arlwyo bwrdd yn yr anialwch?
78:20 Y mae'n wir iddo daro'r graig ac i ddŵr bistyllio, ac i afonydd lifo, ond a yw'n medru rhoi bara hefyd, ac yn medru paratoi cig i'w bobl?"
78:21 Felly, pan glywodd yr ARGLWYDD hyn, digiodd; cyneuwyd tân yn erbyn Jacob, a chododd llid yn erbyn Israel,
78:22 am nad oeddent yn credu yn Nuw, nac yn ymddiried yn ei waredigaeth.
78:23 Yna, rhoes orchymyn i'r ffurfafen uchod, ac agorodd ddrysau'r nefoedd;
78:24 glawiodd arnynt fanna i'w fwyta, a rhoi iddynt ŷd y nefoedd;
78:25 yr oedd pobl yn bwyta bara angylion, a rhoes iddynt fwyd mewn llawnder.
78:26 Gwnaeth i ddwyreinwynt chwythu yn y nefoedd, ac â'i nerth dygodd allan ddeheuwynt;
78:27 glawiodd arnynt gig fel llwch, ac adar hedegog fel tywod ar lan y môr;
78:28 parodd iddynt ddisgyn yng nghanol eu gwersyll, o gwmpas eu pebyll ym mhobman.
78:29 Bwytasant hwythau a chawsant ddigon, oherwydd rhoes iddynt eu dymuniad.
78:30 Ond cyn iddynt ddiwallu eu chwant, a'r bwyd yn dal yn eu genau,
78:31 cododd dig Duw yn eu herbyn, a lladdodd y rhai mwyaf graenus ohonynt, a darostwng rhai dewisol Israel.
78:32 Er hyn, yr oeddent yn dal i bechu, ac nid oeddent yn credu yn ei ryfeddodau.
78:33 Felly gwnaeth i'w hoes ddarfod ar amrantiad, a'u blynyddoedd mewn dychryn.
78:34 Pan oedd yn eu taro, yr oeddent yn ei geisio; yr oeddent yn edifarhau ac yn chwilio am Dduw.
78:35 Yr oeddent yn cofio mai Duw oedd eu craig, ac mai'r Duw Goruchaf oedd eu gwaredydd.
78:36 Ond yr oeddent yn rhagrithio â'u genau, ac yn dweud celwydd â'u tafodau;
78:37 nid oedd eu calon yn glynu wrtho, ac nid oeddent yn ffyddlon i'w gyfamod.
78:38 Eto, bu ef yn drugarog, maddeuodd eu trosedd, ac ni ddistrywiodd hwy; dro ar ôl tro ataliodd ei ddig, a chadw ei lid rhag codi.
78:39 Cofiodd mai cnawd oeddent, gwynt sy'n mynd heibio heb ddychwelyd.
78:40 Mor aml y bu iddynt wrthryfela yn ei erbyn yn yr anialwch, a pheri gofid iddo yn y diffeithwch!
78:41 Dro ar ôl tro rhoesant brawf ar Dduw, a blino Sanct Israel.
78:42 Nid oeddent yn cofio ei rym y dydd y gwaredodd hwy rhag y gelyn,
78:43 pan roes ei arwyddion yn yr Aifft a'i ryfeddodau ym meysydd Soan.
78:44 Fe drodd eu hafonydd yn waed, ac ni allent yfed o'u ffrydiau.
78:45 Anfonodd bryfetach arnynt a'r rheini'n eu hysu, a llyffaint a oedd yn eu difa.
78:46 Rhoes eu cnwd i'r lindys, a ffrwyth eu llafur i'r locust.
78:47 Dinistriodd eu gwinwydd â chenllysg, a'u sycamorwydd â glawogydd.
78:48 Rhoes eu gwartheg i'r haint, a'u diadell i'r plâu.
78:49 Anfonodd ei lid mawr arnynt, a hefyd ddicter, cynddaredd a gofid — cwmni o negeswyr gwae —
78:50 a rhoes ryddid i'w lidiowgrwydd. Nid arbedodd hwy rhag marwolaeth ond rhoi eu bywyd i'r haint.
78:51 Trawodd holl rai cyntafanedig yr Aifft, blaenffrwyth eu nerth ym mhebyll Ham.
78:52 Yna dygodd allan ei bobl fel defaid, a'u harwain fel praidd trwy'r anialwch;
78:53 arweiniodd hwy'n ddiogel heb fod arnynt ofn, ond gorchuddiodd y môr eu gelynion.
78:54 Dygodd hwy i'w dir sanctaidd, i'r mynydd a goncrodd â'i ddeheulaw.
78:55 Gyrrodd allan genhedloedd o'u blaenau; rhannodd eu tir yn etifeddiaeth, a gwneud i lwythau Israel fyw yn eu pebyll.
78:56 Eto, profasant y Duw Goruchaf a gwrthryfela yn ei erbyn, ac nid oeddent yn cadw ei ofynion.
78:57 Troesant a mynd yn fradwrus fel eu hynafiaid; yr oeddent mor dwyllodrus â bwa llac.
78:58 Digiasant ef â'u huchelfeydd, a'i wneud yn eiddigeddus â'u heilunod.
78:59 Pan glywodd Duw, fe ddigiodd, a gwrthod Israel yn llwyr;
78:60 gadawodd ei drigfan yn Seilo, y babell lle'r oedd yn byw ymysg pobl;
78:61 gadawodd i'w gadernid fynd i gaethglud, a'i ogoniant i ddwylo gelynion;
78:62 rhoes ei bobl i'r cleddyf, a thywallt ei lid ar ei etifeddiaeth.
78:63 Ysodd tân eu gwŷr ifainc, ac nid oedd gân briodas i'w morynion;
78:64 syrthiodd eu hoffeiriaid trwy'r cleddyf, ac ni allai eu gweddwon alaru.
78:65 Yna, cododd yr Arglwydd, fel o gwsg, fel rhyfelwr yn cael ei symbylu gan win.
78:66 Trawodd ei elynion yn eu holau, a dwyn arnynt warth tragwyddol.
78:67 Gwrthododd babell Joseff, ac ni ddewisodd lwyth Effraim;
78:68 ond dewisodd lwyth Jwda, a Mynydd Seion y mae'n ei garu.
78:69 Cododd ei gysegr cyn uched â'r nefoedd, a'i sylfeini, fel y ddaear, am byth.
78:70 Dewisodd Ddafydd yn was iddo, a'i gymryd o'r corlannau defaid;
78:71 o fod yn gofalu am y mamogiaid daeth ag ef i fugeilio'i bobl Jacob, ac Israel ei etifeddiaeth.
78:72 Bugeiliodd hwy â chalon gywir, a'u harwain â llaw ddeheuig.

79:1 Salm. I Asaff. O Dduw, daeth y cenhedloedd i'th etifeddiaeth, a halogi dy deml sanctaidd, a gwneud Jerwsalem yn adfeilion.
79:2 Rhoesant gyrff dy weision yn fwyd i adar yr awyr, a chnawd dy ffyddloniaid i'r bwystfilod.
79:3 Y maent wedi tywallt gwaed fel dŵr o amgylch Jerwsalem, ac nid oes neb i'w claddu.
79:4 Aethom yn watwar i'n cymdogion, yn wawd a dirmyg i'r rhai o'n cwmpas.
79:5 Am ba hyd, ARGLWYDD? A fyddi'n ddig am byth? A yw dy eiddigedd i losgi fel tân?
79:6 Tywallt dy lid ar y cenhedloedd nad ydynt yn dy adnabod, ac ar y teyrnasoedd nad ydynt yn galw ar dy enw,
79:7 am iddynt ysu Jacob a difetha ei drigfan.
79:8 Paid â dal yn ein herbyn ni ddrygioni ein hynafiaid, ond doed dy dosturi atom ar frys, oherwydd fe'n darostyngwyd yn llwyr.
79:9 Cymorth ni, O Dduw ein hiachawdwriaeth, oherwydd anrhydedd dy enw; gwared ni, a maddau ein pechodau er mwyn dy enw.
79:10 Pam y caiff y cenhedloedd ddweud, "Ple mae eu Duw?" Dysger y cenhedloedd yn ein gŵydd beth yw dy ddialedd am waed tywalltedig dy weision.
79:11 Doed ochneidio'r carcharorion hyd atat, ac yn dy nerth mawr arbed y rhai oedd i farw.
79:12 Taro'n ôl seithwaith i'n cymdogion, a hynny i'r byw, y gwatwar a wnânt wrth dy ddifrïo, O Arglwydd.
79:13 Yna, byddwn ni, dy bobl a phraidd dy borfa, yn dy foliannu am byth, ac yn adrodd dy foliant dros y cenedlaethau.

80:1 I'r Cyfarwyddwr: ar Lilïau. Tystiolaeth. I Asaff. Salm. Gwrando, O fugail Israel, sy'n arwain Joseff fel diadell.
80:2 Ti sydd wedi dy orseddu ar y cerwbiaid, disgleiria i Effraim, Benjamin a Manasse. Gwna i'th nerth gyffroi, a thyrd i'n gwaredu.
80:3 Adfer ni, O Dduw; bydded llewyrch dy wyneb arnom, a gwareder ni.
80:4 O ARGLWYDD Dduw y Lluoedd, am ba hyd y byddi'n ddig wrth weddïau dy bobl?
80:5 Yr wyt wedi eu bwydo â bara dagrau, a'u diodi â mesur llawn o ddagrau.
80:6 Gwnaethost ni'n ddirmyg i'n cymdogion, ac y mae ein gelynion yn ein gwawdio.
80:7 O Dduw'r Lluoedd, adfer ni; bydded llewyrch dy wyneb arnom, a gwareder ni.
80:8 Daethost â gwinwydden o'r Aifft; gyrraist allan genhedloedd er mwyn ei phlannu;
80:9 cliriaist y tir iddi; magodd hithau wreiddiau a llenwi'r tir.
80:10 Yr oedd ei chysgod yn gorchuddio'r mynyddoedd, a'i changau fel y cedrwydd cryfion;
80:11 estynnodd ei brigau at y môr, a'i blagur at yr afon.
80:12 Pam felly y bylchaist ei chloddiau, fel bod y rhai sy'n mynd heibio yn tynnu ei ffrwyth?
80:13 Y mae baedd y goedwig yn ei thyrchu, ac anifeiliaid gwyllt yn ei phori.
80:14 O Dduw'r Lluoedd, tro eto, edrych i lawr o'r nefoedd a gwêl, gofala am y winwydden hon,
80:15 y planhigyn a blennaist â'th ddeheulaw, y gainc yr wyt yn ei chyfnerthu.
80:16 Bydded i'r rhai sy'n ei llosgi â thân ac yn ei thorri i lawr gael eu difetha gan gerydd dy wynepryd.
80:17 Ond bydded dy law ar y sawl sydd ar dy ddeheulaw, ar yr un yr wyt ti'n ei gyfnerthu.
80:18 Ni thrown oddi wrthyt mwyach; adfywia ni, ac fe alwn ar dy enw.
80:19 ARGLWYDD Dduw y Lluoedd, adfer ni; bydded llewyrch dy wyneb arnom, a gwareder ni.

81:1 I'r Cyfarwyddwr: ar y Gittith. I Asaff. Canwch fawl i Dduw, ein nerth; bloeddiwch mewn gorfoledd i Dduw Jacob.
81:2 Rhowch gân a chanu'r tympan, y delyn fwyn a'r nabl.
81:3 Canwch utgorn ar y lleuad newydd, ar y lleuad lawn, ar ddydd ein gŵyl.
81:4 Oherwydd y mae hyn yn ddeddf yn Israel, yn rheol gan Dduw Jacob,
81:5 wedi ei roi'n orchymyn i Joseff pan ddaeth allan o wlad yr Aifft. Clywaf iaith nad wyf yn ei hadnabod.
81:6 Ysgafnheais y baich ar dy ysgwydd, a rhyddhau dy ddwylo oddi wrth y basgedi.
81:7 Pan waeddaist mewn cyfyngder, gwaredais di, ac atebais di yn ddirgel yn y taranau; profais di wrth ddyfroedd Meriba. Sela.
81:8 Gwrando, fy mhobl, a dygaf dystiolaeth yn dy erbyn. O na fyddit yn gwrando arnaf fi, Israel!
81:9 Na fydded gennyt dduw estron, a phaid ag ymostwng i dduw dieithr.
81:10 Myfi yw'r ARGLWYDD dy Dduw, a'th ddygodd i fyny o'r Aifft; agor dy geg, ac fe'i llanwaf.
81:11 Ond ni wrandawodd fy mhobl ar fy llais, ac nid oedd Israel yn fodlon arnaf;
81:12 felly anfonais hwy ymaith yn eu cyndynrwydd i wneud fel yr oeddent yn dymuno.
81:13 "O na fyddai fy mhobl yn gwrando arnaf, ac na fyddai Israel yn rhodio yn fy ffyrdd!
81:14 Byddwn ar fyrder yn darostwng eu gelynion, ac yn troi fy llaw yn erbyn eu gwrthwynebwyr."
81:15 Byddai'r rhai sy'n casáu'r ARGLWYDD yn ymgreinio o'i flaen, a dyna eu tynged am byth.
81:16 Byddwn yn dy fwydo â'r ŷd gorau, ac yn dy ddigoni â mêl o'r graig.

82:1 Salm. I Asaff. Y mae Duw yn ei le yn y cyngor dwyfol; yng nghanol y duwiau y mae'n barnu.
82:2 "Am ba hyd y barnwch yn anghyfiawn, ac y dangoswch ffafr at y drygionus? Sela.
82:3 Rhowch ddedfryd o blaid y gwan a'r amddifad, gwnewch gyfiawnder â'r truenus a'r diymgeledd.
82:4 Gwaredwch y gwan a'r anghenus, achubwch hwy o law'r drygionus.
82:5 "Nid ydynt yn gwybod nac yn deall, ond y maent yn cerdded mewn tywyllwch, a holl sylfeini'r ddaear yn ysgwyd.
82:6  Fe ddywedais i, 'Duwiau ydych, a meibion i'r Goruchaf bob un ohonoch.'
82:7 Eto, byddwch farw fel meidrolion, a syrthio fel unrhyw dywysog."
82:8 Cyfod, O Dduw, i farnu'r ddaear, oherwydd eiddot ti yw'r holl genhedloedd.

83:1 Cân. Salm. I Asaff. O Dduw, paid â bod yn ddistaw; paid â thewi nac ymdawelu, O Dduw.
83:2 Edrych fel y mae dy elynion yn terfysgu, a'r rhai sy'n dy gasáu yn codi eu pennau.
83:3 Gwnânt gynlluniau cyfrwys yn erbyn dy bobl, a gosod cynllwyn yn erbyn y rhai a amddiffynni,
83:4 a dweud, "Dewch, inni eu difetha fel cenedl, fel na chofir enw Israel mwyach."
83:5 Cytunasant yn unfryd â'i gilydd, a gwneud cynghrair i'th erbyn —
83:6 pebyll Edom a'r Ismaeliaid, Moab a'r Hagariaid,
83:7 Gebal, Ammon ac Amalec, Philistia a thrigolion Tyrus;
83:8 Asyria hefyd a unodd gyda hwy, a chynnal breichiau tylwyth Lot. Sela.
83:9 Gwna iddynt fel y gwnaethost i Sisera, ac i Jabin wrth nant Cison,
83:10 ac i Midian, a ddinistriwyd wrth ffynnon Harod a mynd yn dom ar y ddaear.
83:11 Gwna eu mawrion fel Oreb a Seeb a'u holl dywysogion fel Seba a Salmunna,
83:12 y rhai a ddywedodd, "Meddiannwn i ni ein hunain holl borfeydd Duw."
83:13 O fy Nuw, gwna hwy fel hadau hedegog, fel us o flaen gwynt.
83:14 Fel tân yn difa coedwig, fel fflamau'n llosgi mynydd,
83:15 felly yr ymlidi hwy â'th storm, a'u brawychu â'th gorwynt.
83:16 Gwna eu hwynebau'n llawn cywilydd, er mwyn iddynt geisio dy enw, O ARGLWYDD.
83:17 Bydded iddynt aros mewn gwarth a chywilydd am byth, ac mewn gwaradwydd difether hwy.
83:18 Bydded iddynt wybod mai ti yn unig, a'th enw'n ARGLWYDD, yw'r Goruchaf dros yr holl ddaear.

84:1 I'r Cyfarwyddwr: ar y Gittith. I feibion Cora. Salm. Mor brydferth yw dy breswylfod, O ARGLWYDD y Lluoedd.
84:2 Yr wyf yn hiraethu, yn dyheu hyd at lewyg am gynteddau'r ARGLWYDD; y mae'r cyfan ohonof yn gweiddi'n llawen ar y Duw byw.
84:3 Cafodd hyd yn oed aderyn y to gartref, a'r wennol nyth iddi ei hun, lle mae'n magu ei chywion, wrth dy allorau di, O ARGLWYDD y Lluoedd, fy Mrenin a'm Duw.
84:4 Gwyn eu byd y rhai sy'n trigo yn dy dŷ, yn canu mawl i ti'n wastadol.
84:5 Gwyn eu byd y rhai yr wyt ti'n noddfa iddynt, a ffordd y pererinion yn eu calon.
84:6 Wrth iddynt fynd trwy ddyffryn Baca fe'i cânt yn ffynnon; bydd y glaw cynnar yn ei orchuddio â bendith.
84:7 Ânt o nerth i nerth, a bydd Duw y duwiau yn ymddangos yn Seion.
84:8 O ARGLWYDD Dduw'r Lluoedd, clyw fy ngweddi; gwrando arnaf, O Dduw Jacob. Sela.
84:9 Edrych ar ein tarian, O Dduw; rho ffafr i'th eneiniog.
84:10 Gwell yw diwrnod yn dy gynteddau di na mil gartref; gwell sefyll wrth y drws yn nhŷ fy Nuw na thrigo ym mhebyll drygioni.
84:11 Oherwydd haul a tharian yw'r ARGLWYDD Dduw; rhydd ras ac anrhydedd. Nid atal yr ARGLWYDD unrhyw ddaioni oddi wrth y rhai sy'n rhodio'n gywir.
84:12 O ARGLWYDD y Lluoedd, gwyn ei fyd y sawl sy'n ymddiried ynot.

85:1 I'r Cyfarwyddwr: i feibion Cora. Salm. O Arglwydd, buost drugarog wrth dy dir; adferaist lwyddiant i Jacob.
85:2 Maddeuaist gamwedd dy bobl, a dileu eu holl bechod. Sela.
85:3 Tynnaist dy holl ddigofaint yn ôl, a throi oddi wrth dy lid mawr.
85:4 Adfer ni eto, O Dduw ein hiachawdwriaeth, a rho heibio dy ddicter tuag atom.
85:5 A fyddi'n digio wrthym am byth, ac yn dal dig atom am genedlaethau?
85:6 Oni fyddi'n ein hadfywio eto, er mwyn i'th bobl lawenhau ynot?
85:7 Dangos i ni dy ffyddlondeb, O ARGLWYDD, a rho dy waredigaeth inni.
85:8 Bydded imi glywed yr hyn a lefara'r Arglwydd DDUW, oherwydd bydd yn cyhoeddi heddwch i'w bobl ac i'w ffyddloniaid, rhag iddynt droi drachefn at ffolineb.
85:9 Yn wir, y mae ei waredigaeth yn agos at y rhai sy'n ei ofni, fel bod gogoniant yn aros yn ein tir.
85:10 Bydd cariad a gwirionedd yn cyfarfod, a chyfiawnder a heddwch yn cusanu ei gilydd.
85:11 Bydd ffyddlondeb yn tarddu o'r ddaear, a chyfiawnder yn edrych i lawr o'r nefoedd.
85:12 Bydd yr ARGLWYDD yn rhoi daioni, a'n tir yn rhoi ei gnwd.
85:13 Bydd cyfiawnder yn mynd o'i flaen, a heddwch yn dilyn yn ôl ei droed.

86:1 Gweddi. I Ddafydd. Tro dy glust ataf, ARGLWYDD, ac ateb fi, oherwydd tlawd ac anghenus ydwyf.
86:2 Arbed fy mywyd, oherwydd teyrngar wyf fi; gwared dy was sy'n ymddiried ynot.
86:3 Ti yw fy Nuw; bydd drugarog wrthyf, O Arglwydd, oherwydd arnat ti y gwaeddaf trwy'r dydd.
86:4 Llawenha enaid dy was, oherwydd atat ti, Arglwydd, y dyrchafaf fy enaid.
86:5 Yr wyt ti, Arglwydd, yn dda a maddeugar, ac yn llawn trugaredd i bawb sy'n galw arnat.
86:6 Clyw, O ARGLWYDD, fy ngweddi, a gwrando ar fy ymbil.
86:7 Yn nydd fy nghyfyngder galwaf arnat, oherwydd yr wyt ti yn fy ateb.
86:8 Nid oes neb fel ti ymhlith y duwiau, O Arglwydd, ac nid oes gweithredoedd fel dy rai di.
86:9 Bydd yr holl genhedloedd a wnaethost yn dod ac yn ymgrymu o'th flaen, O Arglwydd, ac yn anrhydeddu dy enw.
86:10 Oherwydd yr wyt ti yn fawr ac yn gwneud rhyfeddodau; ti yn unig sydd Dduw.
86:11 O ARGLWYDD, dysg i mi dy ffordd, imi rodio yn dy wirionedd; rho imi galon unplyg i ofni dy enw.
86:12 Clodforaf di â'm holl galon, O Arglwydd fy Nuw, ac anrhydeddaf dy enw hyd byth.
86:13 Oherwydd mawr yw dy ffyddlondeb tuag ataf, a gwaredaist fy mywyd o Sheol isod.
86:14 O Dduw, cododd gwŷr trahaus yn f'erbyn, ac y mae criw didostur yn ceisio fy mywyd, ac nid ydynt yn meddwl amdanat ti.
86:15 Ond yr wyt ti, O Arglwydd, yn Dduw trugarog a graslon, araf i ddigio, a llawn cariad a gwirionedd.
86:16 Tro ataf, a bydd drugarog, rho dy nerth i'th was, a gwared un o hil dy weision.
86:17 Rho imi arwydd o'th ddaioni, a bydded i'r rhai sy'n fy nghasáu weld a chywilyddio, am i ti, ARGLWYDD, fy nghynorthwyo a'm cysuro.

87:1 I feibion Cora. Salm. Cân. Ar fynyddoedd sanctaidd y sylfaenodd hi;
87:2 y mae'r ARGLWYDD yn caru pyrth Seion yn fwy na holl drigfannau Jacob.
87:3 Dywedir pethau gogoneddus amdanat ti, O ddinas Duw. Sela.
87:4 "Yr wyf yn enwi Rahab a Babilon ymysg y rhai sy'n fy nghydnabod; am Philistia, Tyrus ac Ethiopia fe ddywedir, 'Ganwyd hwy yno'."
87:5 Ac fe ddywedir am Seion, "Ganwyd hwn-a-hwn ynddi; y Goruchaf ei hun sy'n ei sefydlu hi."
87:6 Bydd yr ARGLWYDD, wrth restru'r bobl, yn ysgrifennu, "Ganwyd hwy yno." Sela.
87:7 Bydd cantorion a dawnswyr yn dweud, "Y mae fy holl darddiadau ynot ti."

88:1 Cân. Salm. I feibion Cora. I'r Cyfarwyddwr: ar Mahalath Leannoth. Mascîl. I Heman yr Esrahead. O ARGLWYDD, Duw fy iachawdwriaeth, liw dydd galwaf arnat, gyda'r nos deuaf atat.
88:2 Doed fy ngweddi hyd atat, tro dy glust at fy llef.
88:3 Yr wyf yn llawn helbulon, ac y mae fy mywyd yn ymyl Sheol.
88:4 Ystyriwyd fi gyda'r rhai sy'n disgyn i'r pwll, ac euthum fel un heb nerth,
88:5 fel un wedi ei adael gyda'r meirw, fel y lladdedigion sy'n gorffwys mewn bedd — rhai nad wyt yn eu cofio bellach am eu bod wedi eu torri ymaith o'th afael.
88:6 Gosodaist fi yn y pwll isod, yn y mannau tywyll a'r dyfnderau.
88:7 Daeth dy ddigofaint yn drwm arnaf, a llethaist fi â'th holl donnau. Sela.
88:8 Gwnaethost i'm cydnabod bellhau oddi wrthyf, a'm gwneud yn ffiaidd iddynt. Yr wyf wedi fy nghaethiwo ac ni allaf ddianc;
88:9 y mae fy llygaid yn pylu gan gystudd. Galwaf arnat ti bob dydd, O ARGLWYDD, ac y mae fy nwylo'n ymestyn atat.
88:10 A wnei di ryfeddodau i'r meirw? A yw'r cysgodion yn codi i'th foliannu? Sela.
88:11 A fynegir dy gariad yn y bedd, a'th wirionedd yn nhir Abadon?
88:12 A yw dy ryfeddodau'n wybyddus yn y tywyllwch, a'th fuddugoliaethau yn nhir angof?
88:13 Ond yr wyf fi yn llefain arnat ti am gymorth, O ARGLWYDD, ac yn y bore daw fy ngweddi atat.
88:14 O ARGLWYDD, pam yr wyt yn fy ngwrthod, ac yn cuddio dy wyneb oddi wrthyf?
88:15 Anghenus wyf, ac ar drengi o'm hieuenctid; dioddefais dy ddychrynfeydd, ac yr wyf mewn dryswch.
88:16 Aeth dy ddigofaint drosof, ac y mae dy ymosodiadau yn fy nifetha.
88:17 Y maent yn f'amgylchu fel llif trwy'r dydd, ac yn cau'n gyfan gwbl amdanaf.
88:18 Gwnaethost i gâr a chyfaill bellhau oddi wrthyf, a thywyllwch yw fy nghydnabod.

89:1 Mascîl. I Ethan yr Esrahead. Canaf byth am dy gariad, O ARGLWYDD, ac â'm genau mynegaf dy ffyddlondeb dros y cenedlaethau;
89:2 oherwydd y mae dy gariad wedi ei sefydlu dros byth, a'th ffyddlondeb mor sicr â'r nefoedd.
89:3 Dywedaist, "Gwneuthum gyfamod â'm hetholedig, a thyngu wrth Ddafydd fy ngwas,
89:4 'Gwnaf dy had yn sefydlog am byth, a sicrhau dy orsedd dros y cenedlaethau.'" Sela.
89:5 Bydded i'r nefoedd foliannu dy ryfeddodau, O ARGLWYDD, a'th ffyddlondeb yng nghynulliad y rhai sanctaidd.
89:6 Oherwydd pwy yn y nefoedd a gymherir â'r ARGLWYDD? Pwy ymysg y duwiau sy'n debyg i'r ARGLWYDD,
89:7 yn Dduw a ofnir yng nghyngor y rhai sanctaidd, yn fawr ac ofnadwy goruwch pawb o'i amgylch?
89:8 O ARGLWYDD Dduw y lluoedd, pwy sydd nerthol fel tydi, O ARGLWYDD, gyda'th ffyddlondeb o'th amgylch?
89:9 Ti sy'n llywodraethu ymchwydd y môr; pan gyfyd ei donnau, yr wyt ti'n eu gostegu.
89:10 Ti a ddrylliodd Rahab yn gelain; gwasgeraist dy elynion â nerth dy fraich.
89:11 Eiddot ti yw'r nefoedd, a'r ddaear hefyd; ti a seiliodd y byd a'r cyfan sydd ynddo.
89:12 Ti a greodd ogledd a de; y mae Tabor a Hermon yn moliannu dy enw.
89:13 Y mae gennyt ti fraich nerthol; y mae dy law yn gref, dy ddeheulaw wedi ei chodi.
89:14 Cyfiawnder a barn yw sylfaen dy orsedd; y mae cariad a gwirionedd yn mynd o'th flaen.
89:15 Gwyn eu byd y bobl sydd wedi dysgu dy glodfori, sy'n rhodio, ARGLWYDD, yng ngoleuni dy wyneb,
89:16 sy'n gorfoleddu bob amser yn dy enw, ac yn llawenhau yn dy gyfiawnder.
89:17 Oherwydd ti yw gogoniant eu nerth, a thrwy dy ffafr di y dyrchefir ein corn.
89:18 Oherwydd y mae ein tarian yn eiddo i'r ARGLWYDD, a'n brenin i Sanct Israel.
89:19 Gynt lleferaist mewn gweledigaeth wrth dy ffyddloniaid a dweud, "Gosodais goron ar un grymus, a dyrchafu un a ddewiswyd o blith y bobl.
89:20 Cefais Ddafydd, fy ngwas, a'i eneinio â'm holew sanctaidd;
89:21 bydd fy llaw yn gadarn gydag ef, a'm braich yn ei gryfhau.
89:22 Ni fydd gelyn yn drech nag ef, na'r drygionus yn ei ddarostwng.
89:23 Drylliaf ei elynion o'i flaen, a thrawaf y rhai sy'n ei gasáu.
89:24 Bydd fy ffyddlondeb a'm cariad gydag ef, ac yn fy enw i y dyrchefir ei gorn.
89:25 Gosodaf ei law ar y môr, a'i ddeheulaw ar yr afonydd.
89:26 Bydd yntau'n galw arnaf, 'Fy nhad wyt ti, fy Nuw a chraig fy iachawdwriaeth.'
89:27 A gwnaf finnau ef yn gyntafanedig, yn uchaf o frenhinoedd y ddaear.
89:28 Cadwaf fy ffyddlondeb iddo hyd byth, a bydd fy nghyfamod ag ef yn sefydlog.
89:29 Rhof iddo linach am byth, a'i orsedd fel dyddiau'r nefoedd.
89:30 Os bydd ei feibion yn gadael fy nghyfraith, a heb rodio yn fy marnau,
89:31 os byddant yn torri fy ordeiniadau, a heb gadw fy ngorchmynion,
89:32 fe gosbaf eu pechodau â gwialen, a'u camweddau â fflangellau;
89:33 ond ni throf fy nghariad oddi wrtho, na phallu yn fy ffyddlondeb.
89:34 Ni thorraf fy nghyfamod, na newid gair a aeth o'm genau.
89:35 Unwaith am byth y tyngais i'm sancteiddrwydd, ac ni fyddaf yn twyllo Dafydd.
89:36 Fe barha ei linach am byth, a'i orsedd cyhyd â'r haul o'm blaen.
89:37 Bydd wedi ei sefydlu am byth fel y lleuad, yn dyst ffyddlon yn y nef." Sela.
89:38 Ond eto yr wyt wedi gwrthod, a throi heibio, a digio wrth dy eneiniog.
89:39 Yr wyt wedi dileu'r cyfamod â'th was, wedi halogi ei goron a'i thaflu i'r llawr.
89:40 Yr wyt wedi dryllio ei holl furiau, a gwneud ei geyrydd yn adfeilion.
89:41 Y mae pawb sy'n mynd heibio yn ei ysbeilio; aeth yn warth i'w gymdogion.
89:42 Dyrchefaist ddeheulaw ei wrthwynebwyr, a gwneud i'w holl elynion lawenhau.
89:43 Yn wir, troist yn ôl fin ei gleddyf, a pheidio â'i gynnal yn y frwydr.
89:44 Drylliaist ei deyrnwialen o'i law, a bwrw ei orsedd i'r llawr.
89:45 Yr wyt wedi byrhau dyddiau ei ieuenctid, ac wedi ei orchuddio â chywilydd. Sela.
89:46 Am ba hyd, ARGLWYDD? A fyddi'n ymguddio am byth, a'th eiddigedd yn llosgi fel tân?
89:47 Cofia mor feidrol ydwyf fi; ai yn ofer y creaist yr holl bobloedd?
89:48 Pwy fydd byw heb weld marwolaeth? Pwy a arbed ei fywyd o afael Sheol? Sela.
89:49 O Arglwydd, ple mae dy gariad gynt, a dyngaist yn dy ffyddlondeb i Ddafydd?
89:50 Cofia, O Arglwydd, ddirmyg dy was, fel yr wyf yn cario yn fy mynwes sarhad y bobloedd,
89:51 fel y bu i'th elynion, ARGLWYDD, ddirmygu a gwawdio camre dy eneiniog.
89:52 Bendigedig fyddo'r ARGLWYDD am byth! Amen ac Amen.

LLYFR 4

90:1 Gweddi. I Moses, gŵr Duw. Arglwydd, buost yn amddiffynfa i ni ymhob cenhedlaeth.
90:2 Cyn geni'r mynyddoedd, a chyn esgor ar y ddaear a'r byd, o dragwyddoldeb hyd dragwyddoldeb, ti sydd Dduw.
90:3 Yr wyt yn troi pobl yn ôl i'r llwch, ac yn dweud, "Trowch yn ôl, chwi feidrolion."
90:4 Oherwydd y mae mil o flynyddoedd yn dy olwg fel doe sydd wedi mynd heibio, ac fel gwyliadwriaeth yn y nos.
90:5 Yr wyt yn eu sgubo ymaith fel breuddwyd; y maent fel gwellt yn adfywio yn y bore —
90:6 yn tyfu ac yn adfywio yn y bore, ond erbyn yr hwyr yn gwywo ac yn crino.
90:7 Oherwydd yr ydym ni yn darfod gan dy ddig, ac wedi'n brawychu gan dy gynddaredd.
90:8 Gosodaist ein camweddau o'th flaen, ein pechodau dirgel yng ngoleuni dy wyneb.
90:9 Y mae ein holl ddyddiau'n mynd heibio dan dy ddig, a'n blynyddoedd yn darfod fel ochenaid.
90:10 Deng mlynedd a thrigain yw blynyddoedd ein heinioes, neu efallai bedwar ugain trwy gryfder, ond y mae eu hyd yn faich ac yn flinder; ânt heibio yn fuan, ac ehedwn ymaith.
90:11 Pwy sy'n gwybod grym dy ddicter, a'th ddigofaint, fel y rhai sy'n dy ofni?
90:12 Felly dysg ni i gyfrif ein dyddiau, inni gael calon ddoeth.
90:13 Dychwel, O ARGLWYDD. Am ba hyd? Trugarha wrth dy weision.
90:14 Digona ni yn y bore â'th gariad, inni gael gorfoleddu a llawenhau ein holl ddyddiau.
90:15 Rho inni lawenydd gynifer o ddyddiau ag y blinaist ni, gynifer o flynyddoedd ag y gwelsom ddrygfyd.
90:16 Bydded dy weithredoedd yn amlwg i'th weision, a'th ogoniant i'w plant.
90:17 Bydded trugaredd yr Arglwydd ein Duw arnom; llwydda waith ein dwylo inni, llwydda waith ein dwylo.

91:1 Y mae'r sawl sy'n byw yn lloches y Goruchaf, ac yn aros yng nghysgod yr Hollalluog,
91:2 yn dweud wrth yr ARGLWYDD, "Fy noddfa a'm caer, fy Nuw, yr un yr ymddiriedaf ynddo."
91:3 Oherwydd bydd ef yn dy waredu o fagl heliwr, ac oddi wrth bla difaol;
91:4 bydd yn cysgodi drosot â'i esgyll, a chei nodded dan ei adenydd; bydd ei wirionedd yn darian a bwcled.
91:5 Ni fyddi'n ofni rhag dychryn y nos, na rhag saeth yn hedfan yn y dydd,
91:6 rhag pla sy'n tramwyo yn y tywyllwch, na rhag dinistr sy'n difetha ganol dydd.
91:7 Er i fil syrthio wrth dy ochr, a deng mil ar dy ddeheulaw, eto ni chyffyrddir â thi.
91:8 Ni fyddi ond yn edrych â'th lygaid ac yn gweld tâl y drygionus.
91:9 Ond i ti, bydd yr ARGLWYDD yn noddfa; gwnaethost y Goruchaf yn amddiffynfa;
91:10 ni ddigwydd niwed i ti, ac ni ddaw pla yn agos i'th babell.
91:11 Oherwydd rhydd orchymyn i'w angylion i'th gadw yn dy holl ffyrdd;
91:12 byddant yn dy godi ar eu dwylo rhag iti daro dy droed yn erbyn carreg.
91:13 Byddi'n troedio ar y llew a'r asb, ac yn sathru'r llew ifanc a'r sarff.
91:14 "Am iddo lynu wrthyf, fe'i gwaredaf; fe'i diogelaf am ei fod yn adnabod fy enw.
91:15 Pan fydd yn galw arnaf, fe'i hatebaf; byddaf fi gydag ef mewn cyfyngder, gwaredaf ef a'i anrhydeddu.
91:16 Digonaf ef â hir ddyddiau, a gwnaf iddo fwynhau fy iachawdwriaeth."

92:1 Salm. Cân. Ar gyfer y Saboth. Da yw moliannu'r ARGLWYDD, a chanu mawl i'th enw di, y Goruchaf,
92:2 a chyhoeddi dy gariad yn y bore a'th ffyddlondeb bob nos,
92:3 gyda'r dectant a'r nabl a chyda chordiau'r delyn.
92:4 Oherwydd yr wyt ti, O ARGLWYDD, wedi fy llawenychu â'th waith; yr wyf yn gorfoleddu yng ngweithgarwch dy ddwylo.
92:5 Mor fawr yw dy weithredoedd, O ARGLWYDD, a dwfn iawn dy feddyliau!
92:6 Un dwl yw'r sawl sydd heb wybod, a ffŵl yw'r un sydd heb ddeall hyn:
92:7 er i'r annuwiol dyfu fel glaswellt ac i'r holl wneuthurwyr drygioni lwyddo, eu bod i'w dinistrio am byth,
92:8 ond dy fod ti, ARGLWYDD, yn dragwyddol ddyrchafedig.
92:9 Oherwydd wele, dy elynion, ARGLWYDD, wele, dy elynion a ddifethir, a'r holl wneuthurwyr drygioni a wasgerir.
92:10 Codaist i fyny fy nghorn fel corn ych, ac eneiniaist fi ag olew croyw.
92:11 Ymhyfrydodd fy llygaid yng nghwymp fy ngelynion, a'm clustiau wrth glywed am y rhai drygionus a gododd yn f'erbyn.
92:12 Y mae'r cyfiawn yn blodeuo fel palmwydd, ac yn tyfu fel cedrwydd Lebanon.
92:13 Y maent wedi eu plannu yn nhŷ'r ARGLWYDD, ac yn blodeuo yng nghynteddau ein Duw.
92:14 Rhônt ffrwyth hyd yn oed mewn henaint, a pharhânt yn wyrdd ac iraidd.
92:15 Cyhoeddant fod yr ARGLWYDD yn uniawn, ac am fy nghraig, nad oes anghyfiawnder ynddo.

93:1 Y mae'r ARGLWYDD yn frenin; y mae wedi ei wisgo â mawredd, y mae'r ARGLWYDD wedi ei wisgo, a nerth yn wregys iddo. Yn wir, y mae'r byd yn sicr, ac nis symudir;
93:2 y mae dy orsedd wedi ei sefydlu erioed; yr wyt ti er tragwyddoldeb.
93:3 Cododd y dyfroedd, O ARGLWYDD, cododd y dyfroedd eu llais, cododd y dyfroedd eu rhu.
93:4 Cryfach na sŵn dyfroedd mawrion, cryfach na thonnau'r môr, yw'r ARGLWYDD yn yr uchelder.
93:5 Y mae dy dystiolaethau'n sicr iawn; sancteiddrwydd sy'n gweddu i'th dŷ, O ARGLWYDD, hyd byth.

94:1 O ARGLWYDD, Dduw dial, Dduw dial, ymddangos.
94:2 Cyfod, O farnwr y ddaear, rho eu haeddiant i'r balch.
94:3 Am ba hyd y bydd y drygionus, ARGLWYDD, y bydd y drygionus yn gorfoleddu?
94:4 Y maent yn tywallt eu parabl trahaus; y mae'r holl wneuthurwyr drygioni'n ymfalchïo.
94:5 Y maent yn sigo dy bobl, O ARGLWYDD, ac yn poenydio dy etifeddiaeth.
94:6 Lladdant y weddw a'r estron, a llofruddio'r amddifad,
94:7 a dweud, "Nid yw'r ARGLWYDD yn gweld, ac nid yw Duw Jacob yn sylwi."
94:8 Deallwch hyn, chwi'r dylaf o bobl! Ffyliaid, pa bryd y byddwch ddoeth?
94:9 Onid yw'r un a blannodd glust yn clywed, a'r un a luniodd lygad yn gweld?
94:10 Onid oes gan yr un sy'n disgyblu cenhedloedd gerydd, a'r un sy'n dysgu pobl wybodaeth?
94:11 Y mae'r ARGLWYDD yn gwybod meddyliau pobl, mai gwynt ydynt.
94:12 Gwyn ei fyd y sawl a ddisgybli, O ARGLWYDD, ac a ddysgi allan o'th gyfraith,
94:13 i roi iddo lonyddwch rhag dyddiau adfyd, nes agor pwll i'r drygionus.
94:14 Oherwydd nid yw'r ARGLWYDD yn gwrthod ei bobl, nac yn gadael ei etifeddiaeth;
94:15 oherwydd dychwel barn at y rhai cyfiawn, a bydd yr holl rai uniawn yn ei dilyn.
94:16 Pwy a saif drosof yn erbyn y drygionus, a sefyll o'm plaid yn erbyn gwneuthurwyr drygioni?
94:17 Oni bai i'r ARGLWYDD fy nghynorthwyo byddwn yn fuan wedi mynd i dir distawrwydd.
94:18 Pan oeddwn yn meddwl bod fy nhroed yn llithro, yr oedd dy ffyddlondeb di, O ARGLWYDD, yn fy nghynnal.
94:19 Er bod pryderon fy nghalon yn niferus, y mae dy gysuron di'n fy llawenhau.
94:20 A fydd cynghrair rhyngot ti a llywodraeth distryw, sy'n cynllunio niwed trwy gyfraith?
94:21 Cytunant â'i gilydd am fywyd y cyfiawn, a chondemnio'r dieuog i farw.
94:22 Ond y mae'r ARGLWYDD yn amddiffyn i mi, a'm Duw yn graig i'm llochesu.
94:23 Daw â'u camweddau eu hunain yn ôl arnynt, ac fe'u diddyma am eu drygioni. Bydd yr ARGLWYDD ein Duw yn eu diddymu.

95:1 Dewch, canwn yn llawen i'r ARGLWYDD, rhown floedd o orfoledd i graig ein hiachawdwriaeth.
95:2 Down i'w bresenoldeb â diolch, gorfoleddwn ynddo â chaneuon mawl.
95:3 Oherwydd Duw mawr yw'r ARGLWYDD, a brenin mawr goruwch yr holl dduwiau.
95:4 Yn ei law ef y mae dyfnderau'r ddaear, ac eiddo ef yw uchelderau'r mynyddoedd.
95:5 Eiddo ef yw'r môr, ac ef a'i gwnaeth; ei ddwylo ef a greodd y sychdir.
95:6 Dewch, addolwn ac ymgrymwn, plygwn ein gliniau gerbron yr ARGLWYDD a'n gwnaeth.
95:7 Oherwydd ef yw ein Duw, a ninnau'n bobl iddo a defaid ei borfa; heddiw cewch wybod ei rym, os gwrandewch ar ei lais.
95:8 Peidiwch â chaledu'ch calonnau, fel yn Meriba, fel ar ddiwrnod Massa yn yr anialwch,
95:9 pan fu i'ch hynafiaid fy herio a'm profi, er iddynt weld fy ngwaith.
95:10 Am ddeugain mlynedd y ffieiddiais y genhedlaeth honno, a dweud, "Pobl â'u calonnau'n cyfeiliorni ydynt, ac nid ydynt yn gwybod fy ffyrdd."
95:11 Felly tyngais yn fy nig na chaent ddyfod i'm gorffwysfa.

96:1 Canwch i'r ARGLWYDD gân newydd, canwch i'r ARGLWYDD yr holl ddaear.
96:2 Canwch i'r ARGLWYDD, bendithiwch ei enw, cyhoeddwch ei iachawdwriaeth o ddydd i ddydd.
96:3 Dywedwch am ei ogoniant ymysg y bobloedd, ac am ei ryfeddodau ymysg yr holl genhedloedd.
96:4 Oherwydd mawr yw'r ARGLWYDD, a theilwng iawn o fawl; y mae i'w ofni'n fwy na'r holl dduwiau.
96:5 Eilunod yw holl dduwiau'r bobloedd, ond yr ARGLWYDD a wnaeth y nefoedd.
96:6 Y mae anrhydedd a mawredd o'i flaen, nerth a gogoniant yn ei gysegr.
96:7 Rhowch i'r ARGLWYDD, dylwythau'r cenhedloedd, rhowch i'r ARGLWYDD anrhydedd a nerth;
96:8 rhowch i'r ARGLWYDD anrhydedd ei enw, dygwch offrwm a dewch i'w gynteddoedd.
96:9 Ymgrymwch i'r ARGLWYDD yn ysblander ei sancteiddrwydd; crynwch o'i flaen, yr holl ddaear.
96:10 Dywedwch ymhlith y cenhedloedd, "Y mae'r ARGLWYDD yn frenin"; yn wir, y mae'r byd yn sicr ac nis symudir; bydd ef yn barnu'r bobloedd yn uniawn.
96:11 Bydded y nefoedd yn llawen a gorfoledded y ddaear; rhued y môr a'r cyfan sydd ynddo,
96:12 llawenyched y maes a phopeth sydd ynddo. Yna bydd holl brennau'r goedwig yn canu'n llawen
96:13 o flaen yr ARGLWYDD, oherwydd y mae'n dod, oherwydd y mae'n dod i farnu'r ddaear. Bydd yn barnu'r byd â chyfiawnder, a'r bobloedd â'i wirionedd.

97:1 Y mae'r ARGLWYDD yn frenin; gorfoledded y ddaear, bydded ynysoedd lawer yn llawen.
97:2 Y mae cymylau a thywyllwch o'i amgylch, cyfiawnder a barn yn sylfaen i'w orsedd.
97:3 Y mae tân yn mynd o'i flaen, ac yn llosgi ei elynion oddi amgylch.
97:4 Y mae ei fellt yn goleuo'r byd, a'r ddaear yn gweld ac yn crynu.
97:5 Y mae'r mynyddoedd yn toddi fel cwyr o flaen yr ARGLWYDD, o flaen Arglwydd yr holl ddaear.
97:6 Y mae'r nefoedd yn cyhoeddi ei gyfiawnder, a'r holl bobloedd yn gweld ei ogoniant.
97:7 Bydded cywilydd ar yr holl addolwyr delwau sy'n ymffrostio mewn eilunod; ymgrymwch iddo ef, yr holl dduwiau.
97:8 Clywodd Seion a llawenhau, ac yr oedd trefi Jwda yn gorfoleddu o achos dy farnedigaethau, O ARGLWYDD.
97:9 Oherwydd yr wyt ti, ARGLWYDD, yn oruchaf dros yr holl ddaear; yr wyt wedi dy ddyrchafu'n uwch o lawer na'r holl dduwiau.
97:10 Y mae'r ARGLWYDD yn caru'r rhai sy'n casáu drygioni, y mae'n cadw bywydau ei ffyddloniaid, ac yn eu gwaredu o ddwylo'r drygionus.
97:11 Heuwyd goleuni ar y cyfiawn, a llawenydd ar yr uniawn o galon.
97:12 Llawenhewch yn yr ARGLWYDD, rai cyfiawn, a moliannwch ei enw sanctaidd.

98:1 Salm. Canwch i'r ARGLWYDD gân newydd, oherwydd gwnaeth ryfeddodau. Cafodd fuddugoliaeth â'i ddeheulaw ac â'i fraich sanctaidd.
98:2 Gwnaeth yr ARGLWYDD ei fuddugoliaeth yn hysbys, datguddiodd ei gyfiawnder o flaen y cenhedloedd.
98:3 Cofiodd ei gariad a'i ffyddlondeb tuag at dŷ Israel; gwelodd holl gyrrau'r ddaear fuddugoliaeth ein Duw.
98:4 Bloeddiwch mewn gorfoledd i'r ARGLWYDD, yr holl ddaear, canwch mewn llawenydd a rhowch fawl.
98:5 Canwch fawl i'r ARGLWYDD â'r delyn, â'r delyn ac â sain cân.
98:6 Â thrwmpedau ac â sain utgorn bloeddiwch o flaen y Brenin, yr ARGLWYDD.
98:7 Rhued y môr a'r cyfan sydd ynddo, y byd a phawb sy'n byw ynddo.
98:8 Bydded i'r dyfroedd guro dwylo; bydded i'r mynyddoedd ganu'n llawen gyda'i gilydd
98:9 o flaen yr ARGLWYDD, oherwydd y mae'n dyfod i farnu'r ddaear; bydd yn barnu'r byd â chyfiawnder, a'r bobloedd ag uniondeb.

99:1 Y mae'r ARGLWYDD yn frenin, cryna'r bobloedd; y mae wedi ei orseddu uwch y cerwbiaid, ysgydwa'r ddaear.
99:2 Y mae'r ARGLWYDD yn fawr yn Seion, y mae'n ddyrchafedig uwch yr holl bobloedd.
99:3 Bydded iddynt foli dy enw mawr ac ofnadwy — sanctaidd yw ef.
99:4 Un cryf sydd frenin; y mae'n caru cyfiawnder. Ti sydd wedi sefydlu uniondeb; gwnaethost farn a chyfiawnder yn Jacob.
99:5 Dyrchafwch yr ARGLWYDD ein Duw; ymgrymwch o flaen ei droedfainc — sanctaidd yw ef.
99:6 Yr oedd Moses ac Aaron ymhlith ei offeiriaid, a Samuel ymhlith y rhai a alwodd ar ei enw; galwasant ar yr ARGLWYDD, ac atebodd hwy.
99:7 Llefarodd wrthynt mewn colofn gwmwl; cadwasant ei dystiolaethau a'r ddeddf a roddodd iddynt.
99:8 O ARGLWYDD, ein Duw, atebaist hwy; Duw yn maddau fuost iddynt, ond yn dial eu camweddau.
99:9 Dyrchafwch yr ARGLWYDD ein Duw, ymgrymwch yn ei fynydd sanctaidd — sanctaidd yw'r ARGLWYDD ein Duw.

100:1 Salm. I ddiolch. Bloeddiwch mewn gorfoledd i'r ARGLWYDD, yr holl ddaear.
100:2 Addolwch yr ARGLWYDD mewn llawenydd, dewch o'i flaen â chân.
100:3 Gwybyddwch mai'r ARGLWYDD sydd Dduw; ef a'n gwnaeth, a'i eiddo ef ydym, ei bobl a defaid ei borfa.
100:4 Dewch i mewn i'w byrth â diolch, ac i'w gynteddau â mawl. Diolchwch iddo, bendithiwch ei enw.
100:5 Oherwydd da yw'r ARGLWYDD; y mae ei gariad hyd byth, a'i ffyddlondeb hyd genhedlaeth a chenhedlaeth.

101:1 I Ddafydd. Salm. Canaf am ffyddlondeb a chyfiawnder; i ti, ARGLWYDD, y pynciaf gerdd.
101:2 Rhof sylw i'r ffordd berffaith; pa bryd y deui ataf? Rhodiaf â chalon gywir ymysg fy nhylwyth;
101:3 ni osodaf fy llygaid ar ddim annheilwng. Cas gennyf yr un sy'n twyllo; nid oes a wnelwyf ddim ag ef.
101:4 Bydd y gwyrgam o galon yn troi oddi wrthyf, ac ni fyddaf yn cymdeithasu â'r drwg.
101:5 Pwy bynnag sy'n enllibio'i gymydog yn ddirgel, rhof daw arno; y ffroenuchel a'r balch, ni allaf ei oddef.
101:6 Ond y mae fy llygaid ar ffyddloniaid y tir, iddynt gael trigo gyda mi; y sawl a rodia yn y ffordd berffaith a fydd yn fy ngwasanaethu.
101:7 Ni chaiff unrhyw un sy'n twyllo drigo yn fy nhŷ, nac unrhyw un sy'n dweud celwydd aros yn fy ngŵydd.
101:8 Fore ar ôl bore rhof daw ar holl rai drygionus y wlad, a thorraf ymaith o ddinas yr ARGLWYDD yr holl wneuthurwyr drygioni.

102:1 Gweddi'r gostyngedig, pan yw'n wan ac yn bwrw ei gŵyn o flaen yr ARGLWYDD. ARGLWYDD, clyw fy ngweddi, a doed fy nghri atat.
102:2 Paid â chuddio dy wyneb oddi wrthyf yn nydd fy nghyfyngder; tro dy glust ataf, brysia i'm hateb yn y dydd y galwaf.
102:3 Oherwydd y mae fy nyddiau'n darfod fel mwg, a'm hesgyrn yn llosgi fel ffwrn.
102:4 Yr wyf wedi fy nharo, ac yn gwywo fel glaswellt; yr wyf yn darfod o beidio â bwyta.
102:5 Oherwydd sŵn fy ochneidio y mae fy esgyrn yn glynu wrth fy nghnawd.
102:6 Yr wyf fel pelican mewn anialwch, ac fel tylluan mewn adfeilion.
102:7 Yr wyf yn methu cysgu, ac fel aderyn unig ar do.
102:8 Y mae fy ngelynion yn fy ngwawdio trwy'r amser, a'm gwatwarwyr yn defnyddio fy enw fel melltith.
102:9 Yr wyf yn bwyta lludw fel bara, ac yn cymysgu fy niod â dagrau,
102:10 o achos dy lid a'th ddigofaint, oherwydd cydiaist ynof a'm bwrw o'r neilltu.
102:11 Y mae fy mywyd fel cysgod hwyrddydd; yr wyf yn gwywo fel glaswelltyn.
102:12 Ond yr wyt ti, ARGLWYDD, wedi dy orseddu am byth, a phery dy enw dros y cenedlaethau.
102:13 Byddi'n codi ac yn trugarhau wrth Seion; y mae'n adeg i dosturio wrthi, oherwydd fe ddaeth yr amser.
102:14 Y mae dy weision yn hoffi ei meini, ac yn tosturio wrth ei llwch.
102:15 Bydd y cenhedloedd yn ofni enw'r ARGLWYDD, a holl frenhinoedd y ddaear dy ogoniant.
102:16 Oherwydd bydd yr ARGLWYDD yn adeiladu Seion, bydd yn ymddangos yn ei ogoniant;
102:17 bydd yn gwrando ar weddi'r gorthrymedig, ac ni fydd yn diystyru eu herfyniad.
102:18 Bydded hyn yn ysgrifenedig i'r genhedlaeth i ddod, fel bod pobl sydd eto heb eu geni yn moli'r ARGLWYDD:
102:19 ddarfod iddo edrych i lawr o'i uchelder sanctaidd, i'r ARGLWYDD edrych o'r nefoedd ar y ddaear,
102:20 i wrando ocheneidiau carcharorion a rhyddhau'r rhai oedd i farw,
102:21 fel bod cyhoeddi enw'r ARGLWYDD yn Seion, a'i foliant yn Jerwsalem,
102:22 pan fo pobloedd a theyrnasoedd yn ymgynnull ynghyd i addoli'r ARGLWYDD.
102:23 Y mae wedi sigo fy nerth ar y daith, ac wedi byrhau fy nyddiau.
102:24 Dywedaf, "O fy Nuw, paid â'm cymryd yng nghanol fy nyddiau, oherwydd y mae dy flynyddoedd di dros yr holl genedlaethau.
102:25 "Gynt fe osodaist sylfeini'r ddaear, a gwaith dy ddwylo yw'r nefoedd.
102:26 Y maent hwy yn darfod, ond yr wyt ti yn aros; y maent i gyd yn treulio fel dilledyn. Yr wyt yn eu newid fel gwisg, ac y maent yn diflannu;
102:27 ond yr wyt ti yr un, a'th flynyddoedd heb ddiwedd.
102:28 Bydd plant dy weision yn byw'n ddiogel, a'u disgynyddion yn sicr o'th flaen."

103:1 I Ddafydd. Fy enaid, bendithia'r ARGLWYDD, a'r cyfan sydd ynof ei enw sanctaidd.
103:2 Fy enaid, bendithia'r ARGLWYDD, a phaid ag anghofio'i holl ddoniau:
103:3 ef sy'n maddau fy holl gamweddau, yn iacháu fy holl afiechyd;
103:4 ef sy'n gwaredu fy mywyd o'r pwll, ac yn fy nghoroni â chariad a thrugaredd;
103:5 ef sy'n fy nigoni â daioni dros fy holl ddyddiau i adnewyddu fy ieuenctid fel eryr.
103:6 Y mae'r ARGLWYDD yn gweithredu cyfiawnder a barn i'r holl rai gorthrymedig.
103:7 Dysgodd ei ffyrdd i Moses, a'i weithredoedd i blant Israel.
103:8 Trugarog a graslon yw'r ARGLWYDD, araf i ddigio a llawn ffyddlondeb.
103:9 Nid yw'n ceryddu'n ddiddiwedd, nac yn meithrin ei ddicter am byth.
103:10 Ni wnaeth â ni yn ôl ein pechodau, ac ni thalodd i ni yn ôl ein camweddau.
103:11 Oherwydd fel y mae'r nefoedd uwchben y ddaear, y mae ei gariad ef dros y rhai sy'n ei ofni;
103:12 cyn belled ag y mae'r dwyrain o'r gorllewin y pellhaodd ein pechodau oddi wrthym.
103:13 Fel y mae tad yn tosturio wrth ei blant, felly y tosturia'r ARGLWYDD wrth y rhai sy'n ei ofni.
103:14 Oherwydd y mae ef yn gwybod ein deunydd, yn cofio mai llwch ydym.
103:15 Y mae dyddiau dyn fel glaswelltyn; y mae'n blodeuo fel blodeuyn y maes —
103:16 pan â'r gwynt drosto fe ddiflanna, ac nid yw ei le'n ei adnabod mwyach.
103:17 Ond y mae ffyddlondeb yr ARGLWYDD o dragwyddoldeb hyd dragwyddoldeb ar y rhai sy'n ei ofni, a'i gyfiawnder i blant eu plant,
103:18 i'r rhai sy'n cadw ei gyfamod, yn cofio'i orchmynion ac yn ufuddhau.
103:19 Gosododd yr ARGLWYDD ei orsedd yn y nefoedd, ac y mae ei frenhiniaeth ef yn rheoli pob peth.
103:20 Bendithiwch yr ARGLWYDD, ei angylion, y rhai cedyrn sy'n gwneud ei air, ac yn ufuddhau i'w eiriau.
103:21 Bendithiwch yr ARGLWYDD, ei holl luoedd, ei weision sy'n gwneud ei ewyllys.
103:22 Bendithiwch yr ARGLWYDD, ei holl weithredoedd, ym mhob man o dan ei lywodraeth. Fy enaid, bendithia'r ARGLWYDD.

104:1 Fy enaid, bendithia'r ARGLWYDD. O ARGLWYDD fy Nuw, mawr iawn wyt ti; yr wyt wedi dy wisgo ag ysblander ac anrhydedd,
104:2 a'th orchuddio â goleuni fel mantell. Yr wyt yn taenu'r nefoedd fel pabell,
104:3 yn gosod tulathau dy balas ar y dyfroedd, yn cymryd y cymylau'n gerbyd, yn marchogaeth ar adenydd y gwynt,
104:4 yn gwneud y gwyntoedd yn negeswyr, a'r fflamau tân yn weision.
104:5 Gosodaist y ddaear ar ei sylfeini, fel na fydd yn symud byth bythoedd;
104:6 gwnaethost i'r dyfnder ei gorchuddio fel dilledyn, ac y mae dyfroedd yn sefyll goruwch y mynyddoedd.
104:7 Gan dy gerydd di fe ffoesant, gan sŵn dy daranau ciliasant draw,
104:8 a chodi dros fynyddoedd a disgyn i'r dyffrynnoedd, i'r lle a bennaist ti iddynt;
104:9 rhoist iddynt derfyn nad ydynt i'w groesi, rhag iddynt ddychwelyd a gorchuddio'r ddaear.
104:10 Yr wyt yn gwneud i ffynhonnau darddu mewn hafnau, yn gwneud iddynt lifo rhwng y mynyddoedd;
104:11 rhônt ddiod i holl fwystfilod y maes, a chaiff asynnod gwyllt eu disychedu;
104:12 y mae adar y nefoedd yn nythu yn eu hymyl, ac yn trydar ymysg y canghennau.
104:13 Yr wyt yn dyfrhau'r mynyddoedd o'th balas; digonir y ddaear trwy dy ddarpariaeth.
104:14 Yr wyt yn gwneud i'r gwellt dyfu i'r gwartheg, a phlanhigion at wasanaeth pobl, i ddwyn allan fwyd o'r ddaear,
104:15 a gwin i lonni calonnau pobl, olew i ddisgleirio'u hwynebau, a bara i gynnal eu calonnau.
104:16 Digonir y coedydd cryfion, y cedrwydd Lebanon a blannwyd,
104:17 lle mae'r adar yn nythu, a'r ciconia yn cartrefu yn eu brigau.
104:18 Y mae'r mynyddoedd uchel ar gyfer geifr, ac y mae'r clogwyni yn lloches i'r brochod.
104:19 Yr wyt yn gwneud i'r lleuad nodi'r tymhorau, ac i'r haul wybod pryd i fachlud.
104:20 Trefnaist dywyllwch, fel bod nos, a holl anifeiliaid y goedwig yn ymlusgo allan,
104:21 gyda'r llewod ifanc yn rhuo am ysglyfaeth, ac yn ceisio eu bwyd oddi wrth Dduw.
104:22 Ond pan gyfyd yr haul, y maent yn mynd ymaith, ac yn gorffwyso yn eu ffeuau.
104:23 A daw pobl allan i weithio, ac at eu llafur hyd yr hwyrnos.
104:24 Mor niferus yw dy weithredoedd, O ARGLWYDD! Gwnaethost y cyfan mewn doethineb; y mae'r ddaear yn llawn o'th greaduriaid.
104:25 Dyma'r môr mawr a llydan, gydag ymlusgiaid dirifedi a chreaduriaid bach a mawr.
104:26 Arno y mae'r llongau yn tramwyo, a Lefiathan, a greaist i chwarae ynddo.
104:27 Y mae'r cyfan ohonynt yn dibynnu arnat ti i roi iddynt eu bwyd yn ei bryd.
104:28 Pan roddi iddynt, y maent yn ei gasglu ynghyd; pan agori dy law, cânt eu diwallu'n llwyr.
104:29 Ond pan guddi dy wyneb, fe'u drysir; pan gymeri eu hanadl, fe ddarfyddant, a dychwelyd i'r llwch.
104:30 Pan anfoni dy anadl, cânt eu creu, ac yr wyt yn adnewyddu wyneb y ddaear.
104:31 Bydded gogoniant yr ARGLWYDD dros byth, a bydded iddo lawenhau yn ei weithredoedd.
104:32 Pan yw'n edrych ar y ddaear, y mae'n crynu; pan yw'n cyffwrdd â'r mynyddoedd, y maent yn mygu.
104:33 Canaf i'r ARGLWYDD tra byddaf byw, rhof foliant i Dduw tra byddaf.
104:34 Bydded fy myfyrdod yn gymeradwy ganddo; yr wyf yn llawenhau yn yr ARGLWYDD.
104:35 Bydded i'r pechaduriaid ddarfod o'r tir, ac na fydded y drygionus mwyach. Fy enaid, bendithia'r ARGLWYDD. Molwch yr ARGLWYDD.

105:1 Diolchwch i'r ARGLWYDD. Galwch ar ei enw, gwnewch yn hysbys ei weithredoedd ymysg y bobloedd.
105:2 Canwch iddo, moliannwch ef, dywedwch am ei holl ryfeddodau.
105:3 Gorfoleddwch yn ei enw sanctaidd; llawenhaed calon y rhai sy'n ceisio'r ARGLWYDD.
105:4 Ceisiwch yr ARGLWYDD a'i nerth, ceisiwch ei wyneb bob amser.
105:5 Cofiwch y rhyfeddodau a wnaeth, ei wyrthiau a'r barnedigaethau a gyhoeddodd,
105:6 chwi ddisgynyddion Abraham, ei was, disgynyddion Jacob, ei etholedig.
105:7 Ef yw'r ARGLWYDD ein Duw, ac y mae ei farnedigaethau dros yr holl ddaear.
105:8 Y mae'n cofio ei gyfamod dros byth, gair ei orchymyn hyd fil o genedlaethau,
105:9 sef y cyfamod a wnaeth ag Abraham, a'i lw i Isaac —
105:10 yr hyn a osododd yn ddeddf i Jacob, ac yn gyfamod tragwyddol i Israel,
105:11 a dweud, "I chwi y rhoddaf wlad Canaan yn gyfran eich etifeddiaeth."
105:12 Pan oeddent yn fychan o rif, yn ychydig, ac yn grwydriaid yn y wlad,
105:13 yn crwydro o genedl i genedl, ac o un deyrnas at bobl eraill,
105:14 ni adawodd i neb eu darostwng, ond ceryddodd frenhinoedd o'u hachos,
105:15 a dweud, "Peidiwch â chyffwrdd â'm heneiniog, na gwneud niwed i'm proffwydi."
105:16 Pan alwodd am newyn dros y wlad, a thorri ymaith eu cynhaliaeth o fara,
105:17 yr oedd wedi anfon gŵr o'u blaenau, Joseff, a werthwyd yn gaethwas.
105:18 Doluriwyd ei draed yn y cyffion, a rhoesant haearn am ei wddf,
105:19 nes i'r hyn a ddywedodd ef ddod yn wir, ac i air yr ARGLWYDD ei brofi'n gywir.
105:20 Anfonodd y brenin i'w ryddhau — brenin y cenhedloedd yn ei wneud yn rhydd;
105:21 gwnaeth ef yn feistr ar ei dŷ, ac yn llywodraethwr ar ei holl eiddo,
105:22 i hyfforddi ei dywysogion yn ôl ei ddymuniad, ac i ddysgu doethineb i'w henuriaid.
105:23 Yna daeth Israel hefyd i'r Aifft, a Jacob i grwydro yn nhir Ham.
105:24 A gwnaeth yr Arglwydd ei bobl yn ffrwythlon iawn, ac aethant yn gryfach na'u gelynion.
105:25 Trodd yntau eu calon i gasáu ei bobl, ac i ymddwyn yn ddichellgar at ei weision.
105:26 Yna anfonodd ei was Moses, ac Aaron, yr un yr oedd wedi ei ddewis,
105:27 a thrwy eu geiriau hwy gwnaeth arwyddion a gwyrthiau yn nhir Ham.
105:28 Anfonodd dywyllwch, ac aeth yn dywyll, eto yr oeddent yn gwrthryfela yn erbyn ei eiriau.
105:29 Trodd eu dyfroedd yn waed, a lladdodd eu pysgod.
105:30 Llanwyd eu tir â llyffaint, hyd yn oed ystafelloedd eu brenhinoedd.
105:31 Pan lefarodd ef, daeth haid o bryfed a llau trwy'r holl wlad.
105:32 Rhoes iddynt genllysg yn lle glaw, a mellt yn fflachio trwy eu gwlad.
105:33 Trawodd y gwinwydd a'r ffigyswydd, a malurio'r coed trwy'r wlad.
105:34 Pan lefarodd ef, daeth locustiaid a lindys heb rifedi,
105:35 nes iddynt fwyta'r holl laswellt trwy'r wlad, a difa holl gynnyrch y ddaear.
105:36 A thrawodd bob cyntafanedig yn y wlad, blaenffrwyth eu holl nerth.
105:37 Yna dygodd hwy allan gydag arian ac aur, ac nid oedd un yn baglu ymysg y llwythau.
105:38 Llawenhaodd yr Eifftiaid pan aethant allan, oherwydd bod arnynt eu hofn hwy.
105:39 Lledaenodd gwmwl i'w gorchuddio, a thân i oleuo iddynt yn y nos.
105:40 Pan fu iddynt ofyn, anfonodd soflieir iddynt, a digonodd hwy â bara'r nefoedd.
105:41 Holltodd graig nes bod dŵr yn pistyllio, ac yn llifo fel afon trwy'r diffeithwch.
105:42 Oherwydd yr oedd yn cofio ei addewid sanctaidd i Abraham ei was.
105:43  Dygodd ei bobl allan mewn llawenydd, ei rai etholedig mewn gorfoledd.
105:44 Rhoes iddynt diroedd y cenhedloedd, a chymerasant feddiant o ffrwyth llafur pobloedd,
105:45 er mwyn iddynt gadw ei ddeddfau, ac ufuddhau i'w gyfreithiau. Molwch yr ARGLWYDD.

106:1 Molwch yr ARGLWYDD. Diolchwch i'r ARGLWYDD, oherwydd da yw, ac y mae ei gariad hyd byth.
106:2 Pwy all draethu gweithredoedd nerthol yr ARGLWYDD, neu gyhoeddi ei holl foliant?
106:3 Gwyn eu byd y rhai sy'n cadw barn, ac yn gwneud cyfiawnder bob amser.
106:4 Cofia fi, ARGLWYDD, pan wnei ffafr â'th bobl; ymwêl â mi, pan fyddi'n gwaredu,
106:5 imi gael gweld llwyddiant y rhai a ddewisi, a llawenhau yn llawenydd dy genedl, a gorfoleddu gyda'th etifeddiaeth di.
106:6 Yr ydym ni, fel ein hynafiaid, wedi pechu; yr ydym wedi troseddu a gwneud drygioni.
106:7 Pan oedd ein hynafiaid yn yr Aifft ni wnaethant sylw o'th ryfeddodau, na chofio maint dy ffyddlondeb, ond gwrthryfela yn erbyn y Goruchaf ger y Môr Coch.
106:8 Ond gwaredodd ef hwy er mwyn ei enw, er mwyn dangos ei rym.
106:9 Ceryddodd y Môr Coch ac fe sychodd, ac arweiniodd hwy trwy'r dyfnder fel pe trwy'r anialwch.
106:10 Gwaredodd hwy o law'r rhai oedd yn eu casáu, a'u harbed o law'r gelyn.
106:11 Caeodd y dyfroedd am eu gwrthwynebwyr, ac nid arbedwyd yr un ohonynt.
106:12 Yna credasant ei eiriau, a chanu mawl iddo.
106:13 Ond yn fuan yr oeddent wedi anghofio ei weithredoedd, ac nid oeddent yn aros am ei gyngor.
106:14 Daeth eu blys drostynt yn yr anialwch, ac yr oeddent yn profi Duw yn y diffeithwch.
106:15 Rhoes yntau iddynt yr hyn yr oeddent yn ei ofyn, ond anfonodd nychdod i'w mysg.
106:16 Yr oeddent yn cenfigennu yn y gwersyll wrth Moses, a hefyd wrth Aaron, un sanctaidd yr ARGLWYDD.
106:17 Yna agorodd y ddaear a llyncu Dathan, a gorchuddio cwmni Abiram.
106:18 Torrodd tân allan ymhlith y cwmni, a llosgwyd y drygionus yn y fflamau.
106:19 Gwnaethant lo yn Horeb, ac ymgrymu i'r ddelw,
106:20 gan newid yr un oedd yn ogoniant iddynt am ddelw o ych yn pori gwellt.
106:21 Yr oeddent wedi anghofio Duw, eu Gwaredydd, a oedd wedi gwneud pethau mawrion yn yr Aifft,
106:22 pethau rhyfeddol yng ngwlad Ham, a phethau ofnadwy ger y Môr Coch.
106:23 Felly dywedodd ef y byddai'n eu dinistrio, oni bai i Moses, yr un a ddewisodd, sefyll yn y bwlch o'i flaen, i droi'n ôl ei ddigofaint rhag eu dinistrio.
106:24 Yna bu iddynt ddilorni'r wlad hyfryd, ac nid oeddent yn credu ei air;
106:25 yr oeddent yn grwgnach yn eu pebyll, a heb wrando ar lais yr ARGLWYDD.
106:26 Cododd yntau ei law a thyngu y byddai'n peri iddynt syrthio yn yr anialwch,
106:27 ac yn gwasgaru eu disgynyddion i blith y cenhedloedd, a'u chwalu trwy'r gwledydd.
106:28 Yna aethant i gyfathrach â Baal-peor, a bwyta ebyrth y meirw;
106:29 yr oeddent wedi cythruddo'r ARGLWYDD â'u gweithredoedd, a thorrodd pla allan yn eu mysg.
106:30 Ond cododd Phinees a'u barnu, ac ataliwyd y pla.
106:31 A chyfrifwyd hyn yn gyfiawnder iddo dros y cenedlaethau am byth.
106:32 Bu iddynt gythruddo'r Arglwydd hefyd wrth ddyfroedd Meriba, a bu'n ddrwg ar Moses o'u plegid,
106:33 oherwydd gwnaethant ei ysbryd yn chwerw, ac fe lefarodd yntau yn fyrbwyll.
106:34 Ni fu iddynt ddinistrio'r bobloedd y dywedodd yr ARGLWYDD amdanynt,
106:35 ond cymysgu gyda'r cenhedloedd, a dysgu gwneud fel hwythau.
106:36 Yr oeddent yn addoli eu delwau, a bu hynny'n fagl iddynt.
106:37 Yr oeddent yn aberthu eu meibion a'u merched i'r demoniaid.
106:38 Yr oeddent yn tywallt gwaed dieuog, gwaed eu meibion a'u merched yr oeddent yn eu haberthu i ddelwau Canaan; a halogwyd y ddaear â'u gwaed.
106:39 Felly aethant yn aflan trwy'r hyn a wnaent, ac yn buteiniaid trwy eu gweithredoedd.
106:40 Yna cythruddodd dicter yr ARGLWYDD yn erbyn ei bobl, a ffieiddiodd ei etifeddiaeth;
106:41 rhoddodd hwy yn llaw'r cenhedloedd, a llywodraethwyd hwy gan y rhai oedd yn eu casáu;
106:42 fe'u gorthrymwyd gan eu gelynion, a'u darostwng dan eu hawdurdod.
106:43 Lawer gwaith y gwaredodd hwy, ond yr oeddent hwy yn wrthryfelgar eu bwriad, ac yn cael eu darostwng oherwydd eu drygioni.
106:44 Er hynny, cymerodd sylw o'u cyfyngder pan glywodd eu cri am gymorth;
106:45 cofiodd ei gyfamod â hwy, ac edifarhau oherwydd ei gariad mawr;
106:46 parodd iddynt gael trugaredd gan bawb oedd yn eu caethiwo.
106:47 Gwareda ni, O ARGLWYDD ein Duw, a chynnull ni o blith y cenhedloedd, inni gael rhoi diolch i'th enw sanctaidd, ac ymhyfrydu yn dy fawl.
106:48 Bendigedig fyddo'r ARGLWYDD, Duw Israel, o dragwyddoldeb hyd dragwyddoldeb; dyweded yr holl bobl, "Amen." Molwch yr ARGLWYDD.

107:1 Diolchwch i'r ARGLWYDD, oherwydd da yw, ac y mae ei gariad hyd byth.
107:2 Fel yna dyweded y rhai a waredwyd gan yr ARGLWYDD, y rhai a waredodd ef o law'r gelyn,
107:3 a'u cynnull ynghyd o'r gwledydd, o'r dwyrain a'r gorllewin, o'r gogledd a'r de.
107:4 Aeth rhai ar goll mewn anialdir a diffeithwch, heb gael ffordd at ddinas i fyw ynddi;
107:5  yr oeddent yn newynog ac yn sychedig, ac yr oedd eu nerth yn pallu.
107:6 Yna gwaeddasant ar yr ARGLWYDD yn eu cyfyngder, a gwaredodd hwy o'u hadfyd;
107:7 arweiniodd hwy ar hyd ffordd union i fynd i ddinas i fyw ynddi.
107:8 Bydded iddynt ddiolch i'r ARGLWYDD am ei gariad, ac am ei ryfeddodau i ddynolryw.
107:9 Oherwydd rhoes eu digon i'r sychedig, a llenwi'r newynog â phethau daionus.
107:10 Yr oedd rhai yn eistedd mewn tywyllwch dudew, yn gaethion mewn gofid a haearn,
107:11 am iddynt wrthryfela yn erbyn geiriau Duw, a dirmygu cyngor y Goruchaf.
107:12 Llethwyd eu calon gan flinder; syrthiasant heb neb i'w hachub.
107:13 Yna gwaeddasant ar yr ARGLWYDD yn eu cyfyngder, a gwaredodd ef hwy o'u hadfyd;
107:14 daeth â hwy allan o'r tywyllwch dudew, a drylliodd eu gefynnau.
107:15 Bydded iddynt ddiolch i'r ARGLWYDD am ei gariad, ac am ei ryfeddodau i ddynolryw.
107:16 Oherwydd torrodd byrth pres, a drylliodd farrau heyrn.
107:17 Yr oedd rhai yn ynfyd; oherwydd eu ffyrdd pechadurus a'u camwedd fe'u cystuddiwyd;
107:18 aethant i gasáu pob math o fwyd, a daethant yn agos at byrth angau.
107:19 Yna gwaeddasant ar yr ARGLWYDD yn eu cyfyngder, a gwaredodd ef hwy o'u hadfyd;
107:20 anfonodd ei air ac iachaodd hwy, a gwaredodd hwy o ddistryw.
107:21 Bydded iddynt ddiolch i'r ARGLWYDD am ei gariad, ac am ei ryfeddodau i ddynolryw.
107:22 Bydded iddynt ddod ag offrymau diolch, a dweud am ei weithredoedd mewn gorfoledd.
107:23 Aeth rhai i'r môr mewn llongau, a gwneud eu gorchwylion ar ddyfroedd mawr;
107:24 gwelsant hwy weithredoedd yr ARGLWYDD, a'i ryfeddodau yn y dyfnder.
107:25 Pan lefarai ef, deuai gwynt stormus, a pheri i'r tonnau godi'n uchel.
107:26 Cawsant eu codi i'r nefoedd a'u bwrw i'r dyfnder, a phallodd eu dewrder yn y trybini;
107:27 yr oeddent yn troi yn simsan fel meddwyn, ac wedi colli eu holl fedr.
107:28 Yna gwaeddasant ar yr ARGLWYDD yn eu cyfyngder, a gwaredodd ef hwy o'u hadfyd;
107:29 gwnaeth i'r storm dawelu, ac aeth y tonnau'n ddistaw;
107:30 yr oeddent yn llawen am iddi lonyddu, ac arweiniodd hwy i'r hafan a ddymunent.
107:31 Bydded iddynt ddiolch i'r ARGLWYDD am ei gariad, ac am ei ryfeddodau i ddynolryw.
107:32 Bydded iddynt ei ddyrchafu yng nghynulleidfa'r bobl, a'i foliannu yng nghyngor yr henuriaid.
107:33 Y mae ef yn troi afonydd yn ddiffeithwch, a ffynhonnau dyfroedd yn sychdir;
107:34 y mae ef yn troi tir ffrwythlon yn grastir, oherwydd drygioni'r rhai sy'n byw yno.
107:35 Y mae ef yn troi diffeithwch yn llynnau dŵr, a thir sych yn ffynhonnau.
107:36 Gwna i'r newynog fyw yno, a sefydlant ddinas i fyw ynddi;
107:37 heuant feysydd a phlannu gwinwydd, a chânt gnydau toreithiog.
107:38 Bydd ef yn eu bendithio ac yn eu hamlhau, ac ni fydd yn gadael i'w gwartheg leihau.
107:39 Pan fyddant yn lleihau ac wedi eu darostwng trwy orthrwm, helbul a gofid,
107:40 bydd ef yn tywallt gwarth ar dywysogion, ac yn peri iddynt grwydro trwy'r anialwch diarffordd.
107:41 Ond bydd yn codi'r tlawd o'i ofid, ac yn gwneud ei deulu fel praidd.
107:42 Bydd yr uniawn yn gweld ac yn llawenhau, ond pob un drygionus yn atal ei dafod.
107:43 Pwy bynnag sydd ddoeth, rhoed sylw i'r pethau hyn; bydded iddynt ystyried ffyddlondeb yr ARGLWYDD.

108:1 Cân. Salm. I Ddafydd. Y mae fy nghalon yn gadarn, O Dduw; fe ganaf, a rhoi mawl. Deffro, fy enaid.
108:2 Deffro di, nabl a thelyn. Fe ddeffroaf ar doriad gwawr.
108:3 Rhof ddiolch i ti, O ARGLWYDD, ymysg y bobloedd, a chanmolaf di ymysg y cenhedloedd,
108:4 oherwydd y mae dy gariad yn ymestyn hyd y nefoedd, a'th wirionedd hyd y cymylau.
108:5 Dyrchafa'n uwch na'r nefoedd, O Dduw, a bydded dy ogoniant dros yr holl ddaear.
108:6 Er mwyn gwaredu dy anwyliaid, achub â'th ddeheulaw, ac ateb ni.
108:7 Llefarodd Duw yn ei gysegr, "Yr wyf yn gorfoleddu wrth rannu Sichem, a mesur dyffryn Succoth yn rhannau;
108:8 eiddof fi yw Gilead a Manasse; Effraim yw fy helm, a Jwda yw fy nheyrnwialen;
108:9 Moab yw fy nysgl ymolchi, ac at Edom y taflaf fy esgid; ac yn erbyn Philistia y gorfoleddaf."
108:10 Pwy a'm dwg i'r ddinas gaerog? Pwy a'm harwain i Edom?
108:11 Onid ti, O Dduw, er iti'n gwrthod, a pheidio â mynd allan gyda'n byddinoedd?
108:12 Rho inni gymorth rhag y gelyn, oherwydd ofer yw ymwared dynol.
108:13 Gyda Duw fe wnawn wrhydri; ef fydd yn sathru ein gelynion.

109:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd. Salm. O Dduw fy moliant, paid â thewi.
109:2 Oherwydd agorasant eu genau drygionus a thwyllodrus yn fy erbyn, a llefaru wrthyf â thafod celwyddog,
109:3 a'm hamgylchu â geiriau casineb, ac ymosod arnaf heb achos.
109:4 Am fy ngharedigrwydd y'm cyhuddant, a minnau'n gweddïo drostynt.
109:5 Talasant imi ddrwg am dda, a chasineb am gariad.
109:6 Apwyntier un drwg yn ei erbyn, a chyhuddwr i sefyll ar ei dde.
109:7 Pan fernir ef, caffer ef yn euog, ac ystyrier ei weddi'n bechod.
109:8 Bydded ei ddyddiau'n ychydig, a chymered arall ei swydd;
109:9 bydded ei blant yn amddifad a'i wraig yn weddw.
109:10 Crwydred ei blant i gardota — wedi eu troi allan o'u hadfeilion.
109:11 Cymered y benthyciwr bopeth sydd ganddo, a dyged estroniaid ei enillion.
109:12 Na fydded i neb drugarhau wrtho, na gwneud ffafr â'i blant amddifad.
109:13 Torrer ymaith ei linach, a'i henw wedi ei ddileu o fewn cenhedlaeth.
109:14 Dyger i gof ddrygioni ei hynafiaid gerbron yr ARGLWYDD, ac na ddileer pechodau ei fam.
109:15 Bydded hyn mewn cof gan yr ARGLWYDD yn wastad, a bydded iddo dorri ymaith eu coffa o'r tir.
109:16 Oherwydd ni chofiodd hwn fod yn ffyddlon, ond erlidiodd y gorthrymedig a'r tlawd, a'r drylliedig o galon hyd angau.
109:17 Carodd felltithio: doed melltith arno yntau. Ni hoffai fendithio; pell y bo bendith oddi wrtho yntau.
109:18 Gwisgodd felltith amdano fel dilledyn; suddodd i'w gnawd fel dŵr, ac fel olew i'w esgyrn.
109:19 Bydded fel y dillad a wisga, ac fel y gwregys sydd amdano bob amser.
109:20 Hyn fyddo tâl yr ARGLWYDD i'm cyhuddwyr, sy'n llefaru drygioni yn fy erbyn.
109:21 Ond tydi, fy ARGLWYDD Dduw, gweithreda drosof er mwyn dy enw; oherwydd daioni dy gariad, gwareda fi.
109:22 Yr wyf yn druan a thlawd, a'm calon mewn gwewyr ynof.
109:23 Yr wyf yn darfod fel cysgod hwyrddydd; fe'm gyrrir ymaith fel locust.
109:24 Y mae fy ngliniau'n wan gan ympryd, a'm corff yn denau o ddiffyg braster.
109:25 Deuthum yn gyff gwawd iddynt; pan welant fi, ysgydwant eu pennau.
109:26 Cynorthwya, fi, O ARGLWYDD fy Nuw, achub fi yn ôl dy drugaredd,
109:27 a gad iddynt wybod mai dy law di ydyw, mai ti, ARGLWYDD, a'i gwnaeth.
109:28 Pan fônt hwy'n melltithio, bendithia di; cywilyddier fy ngwrthwynebwyr, a bydded dy was yn llawen.
109:29 Gwisger fy nghyhuddwyr â gwarth; bydded eu cywilydd fel mantell amdanynt.
109:30 Clodforaf fi yr ARGLWYDD â'm genau, a moliannaf ef yng ngŵydd cynulleidfa.
109:31 Oherwydd saif ef ar ddeheulaw'r tlawd, i'w achub rhag ei gyhuddwyr.

110:1 I Ddafydd. Salm. Dywedodd yr ARGLWYDD wrth fy Arglwydd: "Eistedd ar fy neheulaw, nes imi wneud dy elynion yn droedfainc i ti."
110:2 Y mae'r ARGLWYDD yn estyn i ti o Seion deyrnwialen awdurdod; llywodraetha dithau yng nghanol dy elynion.
110:3 Y mae dy bobl yn deyrngar iti ar ddydd dy eni mewn gogoniant sanctaidd o groth y wawr; fel gwlith y'th genhedlais di.
110:4 Tyngodd yr ARGLWYDD, ac ni newidia, "Yr wyt yn offeiriad am byth yn ôl urdd Melchisedec."
110:5 Y mae'r Arglwydd ar dy ddeheulaw yn dinistrio brenhinoedd yn nydd ei ddicter.
110:6 Fe weinydda farn ymysg y cenhedloedd, a'u llenwi â chelanedd; dinistria benaethiaid dros ddaear lydan.
110:7 Fe yf o'r nant ar y ffordd, ac am hynny y cwyd ei ben.

111:1 Molwch yr ARGLWYDD. Diolchaf i'r ARGLWYDD â'm holl galon yng nghwmni'r uniawn, yn y gynulleidfa.
111:2 Mawr yw gweithredoedd yr ARGLWYDD, fe'u harchwilir gan bawb sy'n ymhyfrydu ynddynt.
111:3 Llawn anrhydedd a mawredd yw ei waith, a saif ei gyfiawnder am byth.
111:4 Gwnaeth inni gofio ei ryfeddodau; graslon a thrugarog yw'r ARGLWYDD.
111:5 Mae'n rhoi bwyd i'r rhai sy'n ei ofni, ac yn cofio ei gyfamod am byth.
111:6 Dangosodd i'w bobl rym ei weithredoedd trwy roi iddynt etifeddiaeth y cenhedloedd.
111:7 Y mae gwaith ei ddwylo yn gywir a chyfiawn, a'i holl orchmynion yn ddibynadwy;
111:8 y maent wedi eu sefydlu hyd byth, ac wedi eu llunio o wirionedd ac uniondeb.
111:9 Rhoes waredigaeth i'w bobl, a gorchymyn ei gyfamod dros byth. Sanctaidd ac ofnadwy yw ei enw.
111:10 Dechrau doethineb yw ofn yr ARGLWYDD; y mae deall da gan bawb sy'n ufudd. Y mae ei foliant yn para byth.

112:1 Molwch yr ARGLWYDD. Gwyn ei fyd y sawl sy'n ofni'r ARGLWYDD, ac yn ymhyfrydu'n llwyr yn ei orchmynion.
112:2 Bydd ei ddisgynyddion yn gedyrn ar y ddaear, yn genhedlaeth uniawn wedi ei bendithio.
112:3 Bydd golud a chyfoeth yn ei dŷ, a bydd ei gyfiawnder yn para am byth.
112:4 Fe lewyrcha goleuni mewn tywyllwch i'r uniawn; y mae'r cyfiawn yn raslon a thrugarog.
112:5 Da yw i bob un drugarhau a rhoi benthyg, a threfnu ei orchwylion yn onest;
112:6 oherwydd ni symudir ef o gwbl, a chofir y cyfiawn dros byth.
112:7 Nid yw'n ofni newyddion drwg; y mae ei galon yn ddi-gryn, yn ymddiried yn yr ARGLWYDD.
112:8 Y mae ei galon yn ddi-sigl, ac nid ofna nes iddo weld diwedd ar ei elynion.
112:9 Y mae wedi rhoi'n hael i'r tlodion; y mae ei gyfiawnder yn para am byth, a'i gorn wedi ei ddyrchafu mewn anrhydedd.
112:10 Gwêl y drygionus hyn ac y mae'n ddig; ysgyrnyga'i ddannedd a diffygia; derfydd am obaith y drygionus.

113:1 Molwch yr ARGLWYDD. Molwch, chwi weision yr ARGLWYDD, molwch enw'r ARGLWYDD.
113:2 Bendigedig fyddo enw'r ARGLWYDD o hyn allan a hyd byth.
113:3 O godiad haul hyd ei fachlud bydded enw'r ARGLWYDD yn foliannus.
113:4 Uchel yw'r ARGLWYDD goruwch yr holl genhedloedd, a'i ogoniant goruwch y nefoedd.
113:5 Pwy sydd fel yr ARGLWYDD ein Duw yn y nefoedd neu ar y ddaear,
113:6 yn gosod ei orseddfainc yn uchel a hefyd yn ymostwng i edrych yn isel?
113:7 Y mae ef yn codi'r gwan o'r llwch ac yn dyrchafu'r anghenus o'r domen,
113:8 i'w gosod gyda phendefigion, gyda phendefigion ei bobl.
113:9 Rhydd deulu i'r wraig ddi-blant; daw hi'n fam lawen i blant. Molwch yr ARGLWYDD.

114:1 Pan ddaeth Israel allan o'r Aifft, tŷ Jacob o blith pobl estron eu hiaith,
114:2 daeth Jwda yn gysegr iddo, ac Israel yn arglwyddiaeth iddo.
114:3 Edrychodd y môr a chilio, a throdd yr Iorddonen yn ei hôl.
114:4 Neidiodd y mynyddoedd fel hyrddod, a'r bryniau fel ŵyn.
114:5 Beth sydd arnat, fôr, dy fod yn cilio, a'r Iorddonen, dy fod yn troi'n ôl?
114:6 Pam, fynyddoedd, yr ydych yn neidio fel hyrddod, a chwithau'r bryniau, fel ŵyn?
114:7 Cryna, O ddaear, ym mhresenoldeb yr Arglwydd, ym mhresenoldeb Duw Jacob,
114:8 sy'n troi'r graig yn llyn dŵr a'r callestr yn ffynhonnau.

115:1 Nid i ni, O ARGLWYDD, nid i ni, ond i'th enw dy hun, rho ogoniant, er mwyn dy gariad a'th ffyddlondeb.
115:2 Pam y mae'r cenhedloedd yn dweud, "Ple mae eu Duw?"
115:3 Y mae ein Duw ni yn y nefoedd; fe wna beth bynnag a ddymuna.
115:4 Arian ac aur yw eu delwau hwy, ac wedi eu gwneud â dwylo dynol.
115:5 Y mae ganddynt enau nad ydynt yn siarad, a llygaid nad ydynt yn gweld;
115:6 y mae ganddynt glustiau nad ydynt yn clywed, a ffroenau nad ydynt yn arogli;
115:7 y mae ganddynt ddwylo nad ydynt yn teimlo, a thraed nad ydynt yn cerdded; ac ni ddaw sŵn o'u gyddfau.
115:8 Y mae eu gwneuthurwyr yn mynd yn debyg iddynt, ac felly hefyd bob un sy'n ymddiried ynddynt.
115:9 O Israel, ymddirieda yn yr ARGLWYDD. Ef yw eu cymorth a'u tarian.
115:10 O dŷ Aaron, ymddiriedwch yn yr ARGLWYDD. Ef yw eu cymorth a'u tarian.
115:11 Chwi sy'n ofni'r ARGLWYDD, ymddiriedwch yn yr ARGLWYDD. Ef yw eu cymorth a'u tarian.
115:12 Y mae'r ARGLWYDD yn ein cofio ac yn ein bendithio; fe fendithia dŷ Israel, fe fendithia dŷ Aaron,
115:13 fe fendithia'r rhai sy'n ofni'r ARGLWYDD, y bychan a'r mawr fel ei gilydd.
115:14 Bydded yr ARGLWYDD yn eich amlhau, chwi a'ch plant hefyd.
115:15 Bydded ichwi gael bendith gan yr ARGLWYDD a wnaeth nefoedd a daear.
115:16 Y nefoedd, eiddo'r ARGLWYDD yw, ond fe roes y ddaear i ddynolryw.
115:17 Nid yw'r meirw yn moliannu'r ARGLWYDD, na'r holl rai sy'n mynd i lawr i dawelwch.
115:18 Ond yr ydym ni'n bendithio'r ARGLWYDD yn awr a hyd byth. Molwch yr ARGLWYDD.

116:1 Yr wyf yn caru'r ARGLWYDD, am iddo wrando ar lef fy ngweddi,
116:2 am iddo droi ei glust ataf y dydd y gwaeddais arno.
116:3 Yr oedd clymau angau wedi tynhau amdanaf, a gefynnau Sheol wedi fy nal, a minnau'n dioddef adfyd ac ing.
116:4 Yna gelwais ar enw'r ARGLWYDD: "Yr wyf yn erfyn, ARGLWYDD, gwared fi."
116:5 Graslon yw'r ARGLWYDD, a chyfiawn, ac y mae ein Duw ni'n tosturio.
116:6 Ceidw'r ARGLWYDD y rhai syml; pan ddarostyngwyd fi, fe'm gwaredodd.
116:7 Gorffwysa unwaith eto, fy enaid, oherwydd bu'r ARGLWYDD yn hael wrthyt;
116:8 oherwydd gwaredodd fy enaid rhag angau, fy llygaid rhag dagrau, fy nhraed rhag baglu.
116:9 Rhodiaf gerbron yr ARGLWYDD yn nhir y rhai byw.
116:10 Yr oeddwn yn credu y byddwn wedi fy narostwng; cefais fy nghystuddio'n drwm;
116:11 yn fy nghyni dywedais, "Y mae pawb yn dwyllodrus."
116:12 Sut y gallaf dalu i'r ARGLWYDD am ei holl haelioni tuag ataf?
116:13 Dyrchafaf gwpan iachawdwriaeth, a galw ar enw'r ARGLWYDD.
116:14 Talaf fy addunedau i'r ARGLWYDD ym mhresenoldeb ei holl bobl.
116:15 Gwerthfawr yng ngolwg yr ARGLWYDD yw marwolaeth ei ffyddloniaid.
116:16 O ARGLWYDD, dy was yn wir wyf fi, gwas o hil gweision; yr wyt wedi datod fy rhwymau.
116:17 Rhof i ti offrwm diolch, a galw ar enw'r ARGLWYDD.
116:18 Talaf fy addunedau i'r ARGLWYDD ym mhresenoldeb ei holl bobl,
116:19 yng nghynteddau tŷ'r ARGLWYDD yn dy ganol di, O Jerwsalem. Molwch yr ARGLWYDD.

117:1 Molwch yr ARGLWYDD, yr holl genhedloedd; clodforwch ef, yr holl bobloedd.
117:2 Oherwydd mae ei gariad yn gryf tuag atom, ac y mae ffyddlondeb yr ARGLWYDD dros byth. Molwch yr ARGLWYDD.

118:1 Diolchwch i'r ARGLWYDD, oherwydd da yw, ac y mae ei gariad hyd byth.
118:2 Dyweded Israel yn awr, "Y mae ei gariad hyd byth."
118:3 Dyweded tŷ Aaron yn awr, "Y mae ei gariad hyd byth."
118:4 Dyweded y rhai sy'n ofni'r ARGLWYDD, "Y mae ei gariad hyd byth."
118:5 O'm cyfyngder gwaeddais ar yr ARGLWYDD; atebodd yntau fi a'm rhyddhau.
118:6 Y mae'r ARGLWYDD o'm tu, nid ofnaf; beth a wna pobl i mi?
118:7 Y mae'r ARGLWYDD o'm tu i'm cynorthwyo, a gwelaf ddiwedd ar y rhai sy'n fy nghasáu.
118:8 Gwell yw llochesu yn yr ARGLWYDD nag ymddiried yn neb meidrol.
118:9 Gwell yw llochesu yn yr ARGLWYDD nag ymddiried mewn tywysogion.
118:10 Daeth yr holl genhedloedd i'm hamgylchu; yn enw'r ARGLWYDD fe'u gyrraf ymaith.
118:11 Daethant i'm hamgylchu ar bob tu; yn enw'r ARGLWYDD fe'u gyrraf ymaith.
118:12 Daethant i'm hamgylchu fel gwenyn, a llosgi fel tân mewn drain; yn enw'r ARGLWYDD fe'u gyrraf ymaith.
118:13 Gwthiwyd fi'n galed nes fy mod ar syrthio, ond cynorthwyodd yr ARGLWYDD fi.
118:14 Yr ARGLWYDD yw fy nerth a'm cân, ac ef yw'r un a'm hachubodd.
118:15 Clywch gân gwaredigaeth ym mhebyll y rhai cyfiawn: "Y mae deheulaw'r ARGLWYDD yn gweithredu'n rymus;
118:16 y mae deheulaw'r ARGLWYDD wedi ei chodi; y mae deheulaw'r ARGLWYDD yn gweithredu'n rymus."
118:17 Nid marw ond byw fyddaf, ac adroddaf am weithredoedd yr ARGLWYDD.
118:18 Disgyblodd yr ARGLWYDD fi'n llym, ond ni roddodd fi yn nwylo marwolaeth.
118:19 Agorwch byrth cyfiawnder i mi; dof finnau i mewn a diolch i'r ARGLWYDD.
118:20 Dyma borth yr ARGLWYDD; y cyfiawn a ddaw i mewn drwyddo.
118:21 Diolchaf i ti am fy ngwrando a dod yn waredigaeth i mi.
118:22 Y maen a wrthododd yr adeiladwyr a ddaeth yn brif gonglfaen.
118:23 Gwaith yr ARGLWYDD yw hyn, ac y mae'n rhyfeddod yn ein golwg.
118:24 Dyma'r dydd y gweithredodd yr ARGLWYDD; gorfoleddwn a llawenhawn ynddo.
118:25 Yr ydym yn erfyn, ARGLWYDD, achub ni; yr ydym yn erfyn, ARGLWYDD, rho lwyddiant.
118:26 Bendigedig yw'r un sy'n dod yn enw'r ARGLWYDD. Bendithiwn chwi o dŷ'r ARGLWYDD.
118:27 Yr ARGLWYDD sydd Dduw, rhoes oleuni i mi. Â changau ymunwch yn yr orymdaith hyd at gyrn yr allor.
118:28 Ti yw fy Nuw, a rhoddaf ddiolch i ti; fy Nuw, fe'th ddyrchafaf di.
118:29 Diolchwch i'r ARGLWYDD, oherwydd da yw, ac y mae ei gariad hyd byth.

119:1 Gwyn eu byd y rhai perffaith eu ffordd, y rhai sy'n rhodio yng nghyfraith yr ARGLWYDD.
119:2 Gwyn eu byd y rhai sy'n cadw ei farnedigaethau, ac yn ei geisio ef â'u holl galon,
119:3 y rhai nad ydynt wedi gwneud unrhyw ddrwg, ond sy'n rhodio yn ei ffyrdd ef.
119:4 Yr wyt ti wedi gwneud dy ofynion yn ddeddfau i'w cadw'n ddyfal.
119:5 O na allwn gerdded yn unionsyth a chadw dy ddeddfau!
119:6 Yna ni'm cywilyddir os cadwaf fy llygaid ar dy holl orchmynion.
119:7 Fe'th glodforaf di â chalon gywir wrth imi ddysgu am dy farnau cyfiawn.
119:8 Fe gadwaf dy ddeddfau; paid â'm gadael yn llwyr.
119:9 Sut y ceidw'r ifanc ei lwybr yn lân? Trwy gadw dy air di.
119:10 Fe'th geisiais di â'm holl galon; paid â gadael imi wyro oddi wrth dy orchmynion.
119:11 Trysorais dy eiriau yn fy nghalon rhag imi bechu yn dy erbyn.
119:12 Bendigedig wyt ti, O ARGLWYDD; dysg i mi dy ddeddfau.
119:13 Bûm yn ailadrodd â'm gwefusau holl farnau dy enau.
119:14 Ar hyd ffordd dy farnedigaethau cefais lawenydd sydd uwchlaw pob cyfoeth.
119:15 Byddaf yn myfyrio ar dy ofynion di, ac yn cadw dy lwybrau o flaen fy llygaid.
119:16 Byddaf yn ymhyfrydu yn dy ddeddfau, ac nid anghofiaf dy air.
119:17 Bydd dda wrth dy was; gad imi fyw, ac fe gadwaf dy air.
119:18 Agor fy llygaid imi weld rhyfeddodau dy gyfraith.
119:19 Ymdeithydd wyf fi ar y ddaear; paid â chuddio dy orchmynion oddi wrthyf.
119:20 Y mae fy nghalon yn dihoeni o hiraeth am dy farnau di bob amser.
119:21 Fe geryddaist y trahaus, y rhai melltigedig sy'n gwyro oddi wrth dy orchmynion.
119:22 Tyn ymaith oddi wrthyf eu gwaradwydd a'u sarhad, oherwydd bûm ufudd i'th farnedigaethau.
119:23 Er i dywysogion eistedd mewn cynllwyn yn f'erbyn, bydd dy was yn myfyrio ar dy ddeddfau;
119:24 y mae dy farnedigaethau'n hyfrydwch i mi, a hefyd yn gynghorwyr imi.
119:25 Y mae fy enaid yn glynu wrth y llwch; adfywia fi yn ôl dy air.
119:26 Adroddais am fy hynt ac atebaist fi; dysg i mi dy ddeddfau.
119:27 Gwna imi ddeall ffordd dy ofynion, ac fe fyfyriaf ar dy ryfeddodau.
119:28 Y mae fy enaid yn anniddig gan ofid, cryfha fi yn ôl dy air.
119:29 Gosod ffordd twyll ymhell oddi wrthyf, a rho imi ras dy gyfraith.
119:30 Dewisais ffordd ffyddlondeb, a gosod dy farnau o'm blaen.
119:31 Glynais wrth dy farnedigaethau. O ARGLWYDD, paid â'm cywilyddio.
119:32 Dilynaf ffordd dy orchmynion, oherwydd ehangaist fy neall.
119:33 O ARGLWYDD, dysg fi yn ffordd dy ddeddfau, ac o'i chadw fe gaf wobr.
119:34 Rho imi ddeall, er mwyn imi ufuddhau i'th gyfraith a'i chadw â'm holl galon;
119:35 gwna imi gerdded yn llwybr dy orchmynion, oherwydd yr wyf yn ymhyfrydu ynddo.
119:36 Tro fy nghalon at dy farnedigaethau yn hytrach nag at elw;
119:37 tro ymaith fy llygaid rhag gweld gwagedd; adfywia fi â'th air.
119:38 Cyflawna i'th was yr addewid a roddaist i'r rhai sy'n dy ofni.
119:39 Tro ymaith y gwaradwydd yr wyf yn ei ofni, oherwydd y mae dy farnau'n dda.
119:40 Yr wyf yn dyheu am dy ofynion; adfywia fi â'th gyfiawnder.
119:41 Pâr i'th gariad ddod ataf, O ARGLWYDD, a'th iachawdwriaeth yn ôl dy addewid;
119:42 yna rhoddaf ateb i'r rhai sy'n fy ngwatwar, oherwydd ymddiriedais yn dy air.
119:43 Paid â chymryd gair y gwirionedd o'm genau, oherwydd fe obeithiais yn dy farnau.
119:44 Cadwaf dy gyfraith bob amser, hyd byth bythoedd.
119:45 Rhodiaf oddi amgylch yn rhydd, oherwydd ceisiais dy ofynion.
119:46 Siaradaf am dy farnedigaethau gerbron brenhinoedd, ac ni fydd arnaf gywilydd;
119:47 ymhyfrydaf yn dy orchmynion am fy mod yn eu caru.
119:48 Parchaf dy orchmynion am fy mod yn eu caru, a myfyriaf ar dy ddeddfau.
119:49 Cofia dy air i'th was, y gair y gwnaethost imi ymddiried ynddo.
119:50 Hyn fu fy nghysur mewn adfyd, fod dy addewid di yn fy adfywio.
119:51 Y mae'r trahaus yn fy ngwawdio o hyd, ond ni throis oddi wrth dy gyfraith.
119:52 Yr wyf yn cofio dy farnau erioed, ac yn cael cysur ynddynt, O ARGLWYDD.
119:53 Cydia digofaint ynof oherwydd y rhai drygionus sy'n gwrthod dy gyfraith.
119:54 Daeth dy ddeddfau'n gân i mi ymhle bynnag y bûm yn byw.
119:55 Yr wyf yn cofio dy enw yn y nos, O ARGLWYDD, ac fe gadwaf dy gyfraith.
119:56 Hyn sydd wir amdanaf, imi ufuddhau i'th ofynion.
119:57 Ti yw fy rhan, O ARGLWYDD; addewais gadw dy air.
119:58 Yr wyf yn erfyn arnat â'm holl galon, bydd drugarog wrthyf yn ôl dy addewid.
119:59 Pan feddyliaf am fy ffyrdd, trof fy nghamre'n ôl at dy farnedigaethau;
119:60 brysiaf, heb oedi, i gadw dy orchmynion.
119:61 Er i glymau'r drygionus dynhau amdanaf, eto nid anghofiais dy gyfraith.
119:62 Codaf ganol nos i'th foliannu di am dy farnau cyfiawn.
119:63 Yr wyf yn gymar i bawb sy'n dy ofni, i'r rhai sy'n ufuddhau i'th ofynion.
119:64 Y mae'r ddaear, O ARGLWYDD, yn llawn o'th ffyddlondeb; dysg i mi dy ddeddfau.
119:65 Gwnaethost ddaioni i'th was, yn unol â'th air, O ARGLWYDD.
119:66 Dysg imi ddirnadaeth a gwybodaeth, oherwydd yr wyf yn ymddiried yn dy orchmynion.
119:67 Cyn imi gael fy ngheryddu euthum ar gyfeiliorn, ond yn awr yr wyf yn cadw dy air.
119:68 Yr wyt ti yn dda, ac yn gwneud daioni; dysg i mi dy ddeddfau.
119:69 Y mae'r trahaus yn fy mhardduo â chelwydd, ond yr wyf fi'n ufuddhau i'th ofynion â'm holl galon;
119:70 y mae eu calon hwy'n drwm gan fraster, ond yr wyf fi'n ymhyfrydu yn dy gyfraith.
119:71 Mor dda yw imi gael fy ngheryddu, er mwyn imi gael dysgu dy ddeddfau!
119:72 Y mae cyfraith dy enau yn well i mi na miloedd o aur ac arian.
119:73 Dy ddwylo di a'm gwnaeth ac a'm lluniodd; rho imi ddeall i ddysgu dy orchmynion.
119:74 Pan fydd y rhai sy'n dy ofni yn fy ngweld, fe lawenychant am fy mod yn gobeithio yn dy air.
119:75 Gwn, O ARGLWYDD, fod dy farnau'n gyfiawn, ac mai mewn ffyddlondeb yr wyt wedi fy ngheryddu.
119:76 Bydded dy gariad yn gysur i mi, yn unol â'th addewid i'th was.
119:77 Pâr i'th drugaredd ddod ataf, fel y byddaf fyw, oherwydd y mae dy gyfraith yn hyfrydwch i mi.
119:78 Cywilyddier y trahaus oherwydd i'w celwydd fy niweidio, ond byddaf fi'n myfyrio ar dy ofynion.
119:79 Bydded i'r rhai sy'n dy ofni droi ataf fi, iddynt gael gwybod dy farnedigaethau.
119:80 Bydded fy nghalon bob amser yn dy ddeddfau, rhag imi gael fy nghywilyddio.
119:81 Y mae fy enaid yn dyheu am dy iachawdwriaeth, ac yn gobeithio yn dy air;
119:82 y mae fy llygaid yn pylu wrth ddisgwyl am dy addewid; dywedaf, "Pa bryd y byddi'n fy nghysuro?"
119:83 Er imi grebachu fel costrel groen mewn mwg, eto nid anghofiaf dy ddeddfau.
119:84 Am ba hyd y disgwyl dy was cyn iti roi barn ar fy erlidwyr?
119:85 Y mae gwŷr trahaus, rhai sy'n anwybyddu dy gyfraith, wedi cloddio pwll ar fy nghyfer.
119:86 Y mae dy holl orchmynion yn sicr; pan fyddant yn fy erlid â chelwydd, cynorthwya fi.
119:87 Bu ond y dim iddynt fy nifetha oddi ar y ddaear, ond eto ni throis fy nghefn ar dy ofynion.
119:88 Yn ôl dy gariad adfywia fi, ac fe gadwaf farnedigaethau dy enau.
119:89 Y mae dy air, O ARGLWYDD, yn dragwyddol, wedi ei osod yn sefydlog yn y nefoedd.
119:90 Y mae dy ffyddlondeb hyd genhedlaeth a chenhedlaeth; seiliaist y ddaear, ac y mae'n sefyll.
119:91 Yn ôl dy ordeiniadau y maent yn sefyll hyd heddiw, oherwydd gweision i ti yw'r cyfan.
119:92 Oni bai i'th gyfraith fod yn hyfrydwch i mi, byddai wedi darfod amdanaf yn fy adfyd;
119:93 nid anghofiaf dy ofynion hyd byth, oherwydd trwyddynt hwy adfywiaist fi.
119:94 Eiddot ti ydwyf; gwareda fi, oherwydd ceisiais dy ofynion.
119:95 Y mae'r drygionus yn gwylio amdanaf i'm dinistrio, ond fe ystyriaf fi dy farnedigaethau.
119:96 Gwelaf fod popeth yn dod i ben, ond nid oes terfyn i'th orchymyn di.
119:97 O fel yr wyf yn caru dy gyfraith! Hi yw fy myfyrdod drwy'r dydd.
119:98 Y mae dy orchymyn yn fy ngwneud yn ddoethach na'm gelynion, oherwydd y mae gyda mi bob amser.
119:99 Yr wyf yn fwy deallus na'm holl athrawon, oherwydd bod dy farnedigaethau'n fyfyrdod i mi.
119:100 Yr wyf yn deall yn well na'r rhai hen, oherwydd imi ufuddhau i'th ofynion.
119:101 Cedwais fy nhraed rhag pob llwybr drwg, er mwyn imi gadw dy air.
119:102 Nid wyf wedi troi oddi wrth dy farnau, oherwydd ti fu'n fy nghyfarwyddo.
119:103 Mor felys yw dy addewid i'm genau, melysach na mêl i'm gwefusau.
119:104 O'th ofynion di y caf ddeall; dyna pam yr wyf yn casáu llwybrau twyll.
119:105 Y mae dy air yn llusern i'm troed, ac yn oleuni i'm llwybr.
119:106 Tyngais lw, a gwneud adduned i gadw dy farnau cyfiawn.
119:107 Yr wyf mewn gofid mawr; O ARGLWYDD, adfywia fi yn ôl dy air.
119:108 Derbyn deyrnged fy ngenau, O ARGLWYDD, a dysg i mi dy farnedigaethau.
119:109 Bob dydd y mae fy mywyd yn fy nwylo, ond nid wyf yn anghofio dy gyfraith.
119:110 Gosododd y drygionus rwyd i mi, ond nid wyf wedi gwyro oddi wrth dy ofynion.
119:111 Y mae dy farnedigaethau yn etifeddiaeth imi am byth, oherwydd y maent yn llonder i'm calon.
119:112 Yr wyf wedi gosod fy mryd ar ufuddhau i'th ddeddfau; y mae eu gwobr yn dragwyddol.
119:113 Yr wyf yn casáu rhai anwadal, ond yn caru dy gyfraith.
119:114 Ti yw fy lloches a'm tarian; yr wyf yn gobeithio yn dy air.
119:115 Trowch ymaith oddi wrthyf, chwi rai drwg, er mwyn imi gadw gorchmynion fy Nuw.
119:116 Cynnal fi yn ôl dy addewid, fel y byddaf fyw, ac na chywilyddier fi yn fy hyder.
119:117 Dal fi i fyny, fel y caf waredigaeth, imi barchu dy ddeddfau yn wastad.
119:118 Yr wyt yn gwrthod pawb sy'n gwyro oddi wrth dy ddeddfau, oherwydd mae eu twyll yn ofer.
119:119 Yn sothach yr ystyri holl rai drygionus y ddaear; am hynny yr wyf yn caru dy farnedigaethau.
119:120 Y mae fy nghnawd yn crynu gan dy arswyd, ac yr wyf yn ofni dy farnau.
119:121 Gwneuthum farn a chyfiawnder; paid â'm gadael i'm gorthrymwyr.
119:122 Bydd yn feichiau er lles dy was; paid â gadael i'r trahaus fy ngorthrymu.
119:123 Y mae fy llygaid yn pylu wrth ddisgwyl am dy iachawdwriaeth, ac am dy addewid o fuddugoliaeth.
119:124 Gwna â'th was yn ôl dy gariad, a dysg i mi dy ddeddfau.
119:125 Dy was wyf fi; rho imi ddeall i wybod dy farnedigaethau.
119:126 Y mae'n amser i'r ARGLWYDD weithredu, oherwydd torrwyd dy gyfraith.
119:127 Er hynny yr wyf yn caru dy orchmynion yn fwy nag aur, nag aur coeth.
119:128 Am hyn cerddaf yn union yn ôl dy holl ofynion, a chasâf lwybrau twyll.
119:129 Y mae dy farnedigaethau'n rhyfeddol; am hynny yr wyf yn eu cadw.
119:130 Pan ddatguddir dy air, bydd yn goleuo ac yn rhoi deall i'r syml.
119:131 Yr wyf yn agor fy ngheg mewn blys, oherwydd yr wyf yn dyheu am dy orchmynion.
119:132 Tro ataf a bydd drugarog, yn ôl dy arfer i'r rhai sy'n caru dy enw.
119:133 Cadw fy ngham yn sicr fel yr addewaist, a phaid â gadael i ddrygioni fy meistroli.
119:134 Rhyddha fi oddi wrth ormes dynol, er mwyn imi ufuddhau i'th ofynion di.
119:135 Bydded llewyrch dy wyneb ar dy was, a dysg i mi dy ddeddfau.
119:136 Y mae fy llygaid yn ffrydio dagrau am nad yw pobl yn cadw dy gyfraith.
119:137 Cyfiawn wyt ti, O ARGLWYDD, a chywir yw dy farnau.
119:138 Y mae'r barnedigaethau a roddi yn gyfiawn ac yn gwbl ffyddlon.
119:139 Y mae fy nghynddaredd yn fy ysu am fod fy ngelynion yn anghofio dy eiriau.
119:140 Y mae dy addewid wedi ei phrofi'n llwyr, ac y mae dy was yn ei charu.
119:141 Er fy mod i yn fychan ac yn ddinod, nid wyf yn anghofio dy ofynion.
119:142 Y mae dy gyfiawnder di yn gyfiawnder tragwyddol, ac y mae dy gyfraith yn wirionedd.
119:143 Daeth cyfyngder a gofid ar fy ngwarthaf, ond yr wyf yn ymhyfrydu yn dy orchmynion.
119:144 Y mae dy farnedigaethau di'n gyfiawn byth; rho imi ddeall, fel y byddaf fyw.
119:145 Gwaeddaf â'm holl galon; ateb fi, ARGLWYDD, ac fe fyddaf ufudd i'th ddeddfau.
119:146 Gwaeddaf arnat ti; gwareda fi, ac fe gadwaf dy farnedigaethau.
119:147 Codaf cyn y wawr a gofyn am gymorth, a gobeithiaf yn dy eiriau.
119:148 Y mae fy llygaid yn effro yng ngwyliadwriaethau'r nos, i fyfyrio ar dy addewid.
119:149 Gwrando fy llef yn ôl dy gariad; O ARGLWYDD, yn ôl dy farnau adfywia fi.
119:150 Y mae fy erlidwyr dichellgar yn agosáu, ond y maent yn bell oddi wrth dy gyfraith.
119:151 Yr wyt ti yn agos, O ARGLWYDD, ac y mae dy holl orchmynion yn wirionedd.
119:152 Gwn erioed am dy farnedigaethau, i ti eu sefydlu am byth.
119:153 Edrych ar fy adfyd a gwared fi, oherwydd nid anghofiais dy gyfraith.
119:154 Amddiffyn fy achos ac achub fi; adfywia fi yn ôl dy addewid.
119:155 Y mae iachawdwriaeth ymhell oddi wrth y drygionus, oherwydd nid ydynt yn ceisio dy ddeddfau.
119:156 Mawr yw dy drugaredd, O ARGLWYDD; adfywia fi yn ôl dy farn.
119:157 Y mae fy erlidwyr a'm gelynion yn niferus, ond eto ni wyrais oddi wrth dy farnedigaethau.
119:158 Gwelais y rhai twyllodrus, a ffieiddiais am nad ydynt yn cadw dy air.
119:159 Gwêl fel yr wyf yn caru dy ofynion; O ARGLWYDD, adfywia fi yn ôl dy gariad.
119:160 Hanfod dy air yw gwirionedd, ac y mae dy holl farnau cyfiawn yn dragwyddol.
119:161 Y mae tywysogion yn fy erlid yn ddiachos, ond dy air di yw arswyd fy nghalon.
119:162 Yr wyf yn llawenhau o achos dy addewid, fel un sy'n cael ysbail fawr.
119:163 Yr wyf yn casáu ac yn ffieiddio twyll, ond yn caru dy gyfraith di.
119:164 Seithwaith y dydd yr wyf yn dy foli oherwydd dy farnau cyfiawn.
119:165 Caiff y rhai sy'n caru dy gyfraith wir heddwch, ac nid oes dim yn peri iddynt faglu.
119:166 Yr wyf yn disgwyl am dy iachawdwriaeth, O ARGLWYDD, ac yn ufuddhau i'th orchmynion.
119:167 Yr wyf yn cadw dy farnedigaethau ac yn eu caru'n fawr.
119:168 Yr wyf yn ufudd i'th ofynion a'th farnedigaethau, oherwydd y mae fy holl ffyrdd o'th flaen.
119:169 Doed fy llef atat, O ARGLWYDD; rho imi ddeall yn ôl dy air.
119:170 Doed fy neisyfiad atat; gwared fi yn ôl dy addewid.
119:171 Bydd fy ngwefusau'n tywallt moliant am iti ddysgu i mi dy ddeddfau.
119:172 Bydd fy nhafod yn canu am dy addewid, oherwydd y mae dy holl orchmynion yn gyfiawn.
119:173 Bydded dy law yn barod i'm cynorthwyo, oherwydd yr wyf wedi dewis dy ofynion.
119:174 Yr wyf yn dyheu am dy iachawdwriaeth, O ARGLWYDD, ac yn ymhyfrydu yn dy gyfraith.
119:175 Gad imi fyw i'th foliannu di, a bydded i'th farnau fy nghynorthwyo.
119:176 Euthum ar gyfeiliorn fel dafad ar goll; chwilia am dy was, oherwydd nid anghofiais dy orchmynion.

120:1 Cân Esgyniad. Cân Esgyniad. Gwaeddais ar yr ARGLWYDD yn fy nghyfyngder, ac atebodd fi.
120:2 "O ARGLWYDD, gwared fi rhag genau twyllodrus, a rhag tafod enllibus."
120:3 Beth a roddir i ti, a beth yn ychwaneg a wneir, O dafod enllibus?
120:4 Saethau llymion rhyfelwr, a marwor eirias!
120:5 Gwae fi fy mod yn ymdeithio yn Mesech, ac yn byw ymysg pebyll Cedar.
120:6 Yn rhy hir y bûm yn byw gyda'r rhai sy'n casáu heddwch.
120:7 Yr wyf fi am heddwch, ond pan soniaf am hynny, y maent hwy am ryfel.

121:1 Cân Esgyniad. Codaf fy llygaid tua'r mynyddoedd; o ble y daw cymorth i mi?
121:2 Daw fy nghymorth oddi wrth yr ARGLWYDD, creawdwr nefoedd a daear.
121:3 Nid yw'n gadael i'th droed lithro, ac nid yw dy geidwad yn cysgu.
121:4 Nid yw ceidwad Israel yn cysgu nac yn huno.
121:5 Yr ARGLWYDD yw dy geidwad, yr ARGLWYDD yw dy gysgod ar dy ddeheulaw;
121:6 ni fydd yr haul yn dy daro yn y dydd, na'r lleuad yn y nos.
121:7 Bydd yr ARGLWYDD yn dy gadw rhag pob drwg, bydd yn cadw dy einioes.
121:8 Bydd yr ARGLWYDD yn gwylio dy fynd a'th ddod yn awr a hyd byth.

122:1 Cân Esgyniad. I Ddafydd. Yr oeddwn yn llawen pan ddywedasant wrthyf, "Gadewch inni fynd i dŷ'r ARGLWYDD."
122:2 Y mae ein traed bellach yn sefyll o fewn dy byrth, O Jerwsalem.
122:3 Adeiladwyd Jerwsalem yn ddinas lle'r unir y bobl â'i gilydd.
122:4 Yno yr esgyn y llwythau, llwythau'r ARGLWYDD, fel y gorchmynnwyd i Israel, i roi diolch i enw'r ARGLWYDD.
122:5 Yno y gosodwyd gorseddfeinciau barn, gorseddfeinciau tŷ Dafydd.
122:6 Gweddïwch am heddwch i Jerwsalem, "Bydded llwyddiant i'r rhai sy'n dy garu;
122:7 bydded heddwch o fewn dy furiau, a diogelwch o fewn dy geyrydd."
122:8 Er mwyn fy nghydnabod a'm cyfeillion, dywedaf, "Bydded heddwch i ti."
122:9 Er mwyn tŷ yr ARGLWYDD ein Duw, ceisiaf ddaioni i ti.

123:1 Cân Esgyniad. Yr wyf yn codi fy llygaid atat ti sy'n eistedd yn y nefoedd.
123:2 Fel y mae llygaid gweision yn gwylio llaw eu meistr, a llygaid caethferch yn gwylio llaw ei meistres, felly y mae ein llygaid ninnau yn gwylio'r ARGLWYDD ein Duw nes iddo drugarhau wrthym.
123:3 Bydd drugarog wrthym, O ARGLWYDD, bydd drugarog wrthym, oherwydd fe gawsom ddigon o sarhad.
123:4 Yn rhy hir y cawsom ddigon ar wawd y trahaus ac ar sarhad y beilchion.

124:1 Cân Esgyniad. I Ddafydd. Oni bai i'r ARGLWYDD fod o'n tu — dyweded Israel hynny —
124:2 oni bai i'r ARGLWYDD fod o'n tu pan gododd rhai yn ein herbyn,
124:3 byddent wedi'n llyncu'n fyw wrth i'w llid losgi tuag atom;
124:4 byddai'r dyfroedd wedi'n cario ymaith a'r llif wedi mynd dros ein pennau;
124:5 ie, drosom yr âi dygyfor y tonnau.
124:6 Bendigedig fyddo'r ARGLWYDD am iddo beidio â'n rhoi yn ysglyfaeth i'w dannedd.
124:7 Yr ydym wedi dianc fel aderyn o fagl yr heliwr; torrodd y fagl, yr ydym ninnau'n rhydd.
124:8 Ein cymorth sydd yn enw'r ARGLWYDD, creawdwr nefoedd a daear.

125:1 Cân Esgyniad. Y mae'r rhai sy'n ymddiried yn yr ARGLWYDD fel Mynydd Seion, na ellir ei symud, ond sy'n aros hyd byth.
125:2 Fel y mae'r mynyddoedd o amgylch Jerwsalem, felly y mae'r ARGLWYDD o amgylch ei bobl yn awr a hyd byth.
125:3 Ni chaiff teyrnwialen y drygionus orffwys ar y tir sy'n rhan i'r rhai cyfiawn, rhag i'r cyfiawn estyn eu llaw at anghyfiawnder.
125:4 Gwna ddaioni, O ARGLWYDD, i'r rhai da ac i'r rhai uniawn o galon.
125:5 Ond am y rhai sy'n gwyro i'w ffyrdd troellog, bydded i'r ARGLWYDD eu dinistrio gyda'r gwneuthurwyr drygioni. Bydded heddwch ar Israel!

126:1 Cân Esgyniad. Pan adferodd yr ARGLWYDD lwyddiant Seion, yr oeddem fel rhai wedi cael iachâd;
126:2 yr oedd ein genau yn llawn chwerthin a'n tafodau yn bloeddio canu. Yna fe ddywedid ymysg y cenhedloedd, "Gwnaeth yr ARGLWYDD bethau mawr iddynt hwy."
126:3 Yn wir, gwnaeth yr ARGLWYDD bethau mawr i ni, a bu i ninnau lawenhau.
126:4 O ARGLWYDD, adfer ein llwyddiant fel ffrydiau yn y Negef;
126:5 bydded i'r rhai sy'n hau mewn dagrau fedi mewn gorfoledd.
126:6 Bydd yr un sy'n mynd allan dan wylo, ac yn cario ei sach o hadyd, yn dychwelyd drachefn mewn gorfoledd, ac yn cario ei ysgubau.

127:1 Cân Esgyniad. I Solomon. Os nad yw'r ARGLWYDD yn adeiladu'r tŷ, y mae ei adeiladwyr yn gweithio'n ofer. Os nad yw'r ARGLWYDD yn gwylio'r ddinas, y mae'r gwylwyr yn effro'n ofer.
127:2 Yn ofer y codwch yn fore, a mynd yn hwyr i orffwyso, a llafurio am y bwyd a fwytewch; oherwydd mae ef yn rhoi i'w anwylyd pan yw'n cysgu.
127:3 Wele, etifeddiaeth oddi wrth yr ARGLWYDD yw meibion, a gwobr yw ffrwyth y groth.
127:4 Fel saethau yn llaw rhyfelwr yw meibion ieuenctid dyn.
127:5 Gwyn ei fyd y sawl sydd â chawell llawn ohonynt; ni chywilyddir ef pan ddadleua â'i elynion yn y porth.

128:1 Cân Esgyniad. Gwyn ei fyd pob un sy'n ofni'r ARGLWYDD ac yn rhodio yn ei ffyrdd.
128:2 Cei fwyta o ffrwyth dy lafur; byddi'n hapus ac yn wyn dy fyd.
128:3 Bydd dy wraig yng nghanol dy dŷ fel gwinwydden ffrwythlon, a'th blant o amgylch dy fwrdd fel blagur olewydd.
128:4 Wele, fel hyn y bendithir y sawl sy'n ofni'r ARGLWYDD.
128:5 Bydded i'r ARGLWYDD dy fendithio o Seion, iti gael gweld llwyddiant Jerwsalem holl ddyddiau dy fywyd,
128:6 ac iti gael gweld plant dy blant. Bydded heddwch ar Israel!

129:1 Cân Esgyniad. Lawer gwaith o'm hieuenctid buont yn ymosod arnaf — dyweded Israel yn awr —
129:2 lawer gwaith o'm hieuenctid buont yn ymosod arnaf, ond heb erioed fod yn drech na mi.
129:3 Y mae'r arddwyr wedi aredig fy nghefn gan dynnu cwysau hirion.
129:4 Ond y mae'r ARGLWYDD yn gyfiawn; torrodd raffau'r rhai drygionus.
129:5 Bydded i'r holl rai sy'n casáu Seion gywilyddio a chilio'n ôl;
129:6 byddant fel glaswellt pen to, sy'n crino cyn iddo flaguro —
129:7 ni leinw byth law'r medelwr, na gwneud coflaid i'r rhwymwr,
129:8 ac ni ddywed neb wrth fynd heibio, "Bendith yr ARGLWYDD arnoch! Bendithiwn chwi yn enw'r ARGLWYDD."

130:1 Cân Esgyniad. O'r dyfnderau y gwaeddais arnat, O ARGLWYDD.
130:2 Arglwydd, clyw fy llef; bydded dy glustiau'n agored i lef fy ngweddi.
130:3 Os wyt ti, ARGLWYDD, yn cadw cyfrif o gamweddau, pwy, O Arglwydd, a all sefyll?
130:4 Ond y mae gyda thi faddeuant, fel y cei dy ofni.
130:5 Disgwyliaf wrth yr ARGLWYDD; y mae fy enaid yn disgwyl, a gobeithiaf yn ei air;
130:6 y mae fy enaid yn disgwyl wrth yr Arglwydd yn fwy nag y mae'r gwylwyr am y bore, yn fwy nag y mae'r gwylwyr am y bore.
130:7 O Israel, gobeithia yn yr ARGLWYDD, oherwydd gyda'r ARGLWYDD y mae ffyddlondeb, a chydag ef y mae gwaredigaeth helaeth.
130:8 Ef sydd yn gwaredu Israel oddi wrth ei holl gamweddau.

131:1 Cân Esgyniad. I Ddafydd. O ARGLWYDD, nid yw fy nghalon yn drahaus, na'm llygaid yn falch; nid wyf yn ymboeni am bethau rhy fawr, nac am bethau rhy ryfeddol i mi.
131:2 Ond yr wyf wedi tawelu a distewi fy enaid, fel plentyn ar fron ei fam; fel plentyn y mae fy enaid.
131:3 O Israel, gobeithia yn yr ARGLWYDD yn awr a hyd byth.

132:1 Cân Esgyniad. O ARGLWYDD, cofia am Ddafydd yn ei holl dreialon,
132:2 fel y bu iddo dyngu i'r ARGLWYDD ac addunedu i Un Cadarn Jacob,
132:3 "Nid af i mewn i'r babell y trigaf ynddi, nac esgyn i'r gwely y gorffwysaf arno;
132:4 ni roddaf gwsg i'm llygaid na hun i'm hamrannau,
132:5 nes imi gael lle i'r ARGLWYDD a thrigfan i Un Cadarn Jacob."
132:6 Wele, clywsom amdani yn Effrata, a chawsom hi ym meysydd y coed.
132:7 "Awn i mewn i'w drigfan a phlygwn wrth ei droedfainc.
132:8 Cyfod, ARGLWYDD, a thyrd i'th orffwysfa, ti ac arch dy nerth.
132:9 Bydded dy offeiriaid wedi eu gwisgo â chyfiawnder, a bydded i'th ffyddloniaid orfoleddu."
132:10 Er mwyn Dafydd dy was, paid â throi oddi wrth wyneb dy eneiniog.
132:11 Tyngodd yr ARGLWYDD i Ddafydd adduned sicr na thry oddi wrthi: "O ffrwyth dy gorff y gosodaf un ar dy orsedd.
132:12 Os ceidw dy feibion fy nghyfamod, a'r tystiolaethau a ddysgaf iddynt, bydd eu meibion hwythau hyd byth yn eistedd ar dy orsedd."
132:13 Oherwydd dewisodd yr ARGLWYDD Seion, a'i chwennych yn drigfan iddo:
132:14 "Dyma fy ngorffwysfa am byth; yma y trigaf am imi ei dewis.
132:15 Bendithiaf hi â digonedd o ymborth, a digonaf ei thlodion â bara.
132:16 Gwisgaf ei hoffeiriaid ag iachawdwriaeth, a bydd ei ffyddloniaid yn gorfoleddu.
132:17 Yno y gwnaf i gorn dyfu i Ddafydd; darperais lamp i'm heneiniog.
132:18 Gwisgaf ei elynion â chywilydd, ond ar ei ben ef y bydd coron ddisglair."

133:1 Cân Esgyniad. I Ddafydd. Mor dda ac mor ddymunol yw i bobl fyw'n gytûn.
133:2 Y mae fel olew gwerthfawr ar y pen, yn llifo i lawr dros y farf, dros farf Aaron, yn llifo i lawr dros goler ei wisgoedd.
133:3 Y mae fel gwlith Hermon yn disgyn i lawr ar fryniau Seion. Oherwydd yno y gorchmynnodd yr ARGLWYDD ei fendith, bywyd hyd byth.

134:1 Cân Esgyniad. Dewch, bendithiwch yr ARGLWYDD, holl weision yr ARGLWYDD, sy'n sefyll liw nos yn nhŷ'r ARGLWYDD.
134:2 Codwch eich dwylo yn y cysegr, a bendithiwch yr ARGLWYDD.
134:3 Bydded i'r ARGLWYDD eich bendithio o Seion — creawdwr nefoedd a daear!

135:1 Molwch yr ARGLWYDD. Molwch enw'r ARGLWYDD, molwch ef, chwi weision yr ARGLWYDD,
135:2 sy'n sefyll yn nhŷ'r ARGLWYDD, yng nghynteddoedd ein Duw.
135:3 Molwch yr ARGLWYDD, oherwydd da yw ef; canwch i'w enw, oherwydd y mae'n ddymunol.
135:4 Dewisodd yr ARGLWYDD Jacob iddo'i hunan, ac Israel yn drysor arbennig iddo.
135:5 Oherwydd fe wn i fod yr ARGLWYDD yn fawr, a bod ein Harglwydd ni yn rhagori ar yr holl dduwiau.
135:6 Fe wna'r ARGLWYDD beth bynnag a ddymuna, yn y nefoedd ac ar y ddaear, yn y moroedd a'r holl ddyfnderau.
135:7 Pâr i gymylau godi o derfynau'r ddaear; fe wna fellt ar gyfer y glaw, a daw gwynt allan o'i ystordai.
135:8 Fe drawodd rai cyntafanedig yr Aifft, yn ddyn ac anifail;
135:9 anfonodd arwyddion a rhybuddion trwy ganol yr Aifft, yn erbyn Pharo a'i holl ddeiliaid.
135:10 Fe drawodd genhedloedd mawrion, a lladd brenhinoedd cryfion —
135:11 Sihon brenin yr Amoriaid, Og brenin Basan, a holl dywysogion Canaan;
135:12 rhoddodd eu tir yn etifeddiaeth, yn etifeddiaeth i'w bobl Israel.
135:13 Y mae dy enw, O ARGLWYDD, am byth, a'th enwogrwydd o genhedlaeth i genhedlaeth.
135:14 Oherwydd fe rydd yr ARGLWYDD gyfiawnder i'w bobl, a bydd yn trugarhau wrth ei weision.
135:15 Arian ac aur yw delwau'r cenhedloedd, ac wedi eu gwneud â dwylo dynol.
135:16 Y mae ganddynt enau nad ydynt yn siarad, a llygaid nad ydynt yn gweld;
135:17 y mae ganddynt glustiau nad ydynt yn clywed, ac nid oes anadl yn eu ffroenau.
135:18 Yn mae eu gwneuthurwyr yn mynd yn debyg iddynt, ac felly hefyd bob un sy'n ymddiried ynddynt.
135:19 Dylwyth Israel, bendithiwch yr ARGLWYDD; Dylwyth Aaron, bendithiwch yr ARGLWYDD.
135:20 Dylwyth Lefi, bendithiwch yr ARGLWYDD; pob un sy'n ofni'r ARGLWYDD, bendithiwch yr ARGLWYDD.
135:21 Bendigedig yn Seion fyddo'r ARGLWYDD sydd yn trigo yn Jerwsalem. Molwch yr ARGLWYDD.

136:1 Diolchwch i'r ARGLWYDD am mai da yw, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:2 Diolchwch i Dduw y duwiau, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:3 Diolchwch i Arglwydd yr arglwyddi, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:4 Y mae'n gwneud rhyfeddodau mawrion ei hunan, oherwydd mae ei gariad hyd byth;
136:5 gwnaeth y nefoedd mewn doethineb, oherwydd mae ei gariad hyd byth;
136:6 taenodd y ddaear dros y dyfroedd, oherwydd mae ei gariad hyd byth;
136:7 gwnaeth oleuadau mawrion, oherwydd mae ei gariad hyd byth;
136:8 yr haul i reoli'r dydd, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:9 y lleuad a'r sêr i reoli'r nos, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:10 Trawodd rai cyntafanedig yr Aifft, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:11 a daeth ag Israel allan o'u canol, oherwydd mae ei gariad hyd byth;
136:12 â llaw gref ac â braich estynedig, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:13 Holltodd y Môr Coch yn ddau, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:14 a dygodd Israel trwy ei ganol, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:15 ond taflodd Pharo a'i lu i'r Môr Coch, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:16 Arweiniodd ei bobl trwy'r anialwch, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:17 a tharo brenhinoedd mawrion, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:18 Lladdodd frenhinoedd cryfion, oherwydd mae ei gariad hyd byth;
136:19 Sihon brenin yr Amoriaid, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:20 Og brenin Basan, oherwydd mae ei gariad hyd byth;
136:21 rhoddodd eu tir yn etifeddiaeth, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:22 yn etifeddiaeth i'w was Israel, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:23 Pan oeddem wedi'n darostwng, fe'n cofiodd, oherwydd mae ei gariad hyd byth,
136:24 a'n gwaredu oddi wrth ein gelynion, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:25 Ef sy'n rhoi bwyd i bob creadur, oherwydd mae ei gariad hyd byth.
136:26 Diolchwch i Dduw y nefoedd, oherwydd mae ei gariad hyd byth.

137:1 Ger afonydd Babilon yr oeddem yn eistedd ac yn wylo wrth inni gofio am Seion.
137:2 Ar yr helyg yno bu inni grogi ein telynau,
137:3 oherwydd yno gofynnodd y rhai a'n caethiwai am gân, a'r rhai a'n hanrheithiai am ddifyrrwch. "Canwch inni," meddent, "rai o ganeuon Seion."
137:4 Sut y medrwn ganu cân yr ARGLWYDD mewn tir estron?
137:5 Os anghofiaf di, Jerwsalem, bydded fy neheulaw'n ddiffrwyth;
137:6 bydded i'm tafod lynu wrth daflod fy ngenau os na chofiaf di, os na osodaf Jerwsalem yn uwch na'm llawenydd pennaf.
137:7 O ARGLWYDD, dal yn erbyn pobl Edom ddydd gofid Jerwsalem, am iddynt ddweud, "I lawr â hi, i lawr â hi hyd at ei sylfeini."
137:8 O ferch Babilon, a ddistrywir, gwyn ei fyd y sawl sy'n talu'n ôl i ti am y cyfan a wnaethost i ni.
137:9 Gwyn ei fyd y sawl sy'n cipio dy blant ac yn eu dryllio yn erbyn y graig.

138:1 I Ddafydd. Clodforaf di â'm holl galon, canaf fawl i ti yng ngŵydd duwiau.
138:2 Ymgrymaf tuag at dy deml sanctaidd, a chlodforaf dy enw am dy gariad a'th ffyddlondeb, oherwydd dyrchefaist dy enw a'th air uwchlaw popeth.
138:3 Pan elwais arnat, atebaist fi, a chynyddaist fy nerth ynof.
138:4 Bydded i holl frenhinoedd y ddaear dy glodfori, O ARGLWYDD, am iddynt glywed geiriau dy enau;
138:5 bydded iddynt ganu am ffyrdd yr ARGLWYDD, oherwydd mawr yw gogoniant yr ARGLWYDD.
138:6 Er bod yr ARGLWYDD yn uchel, fe gymer sylw o'r isel, ac fe ddarostwng y balch o bell.
138:7 Er imi fynd trwy ganol cyfyngder, adfywiaist fi; estynnaist dy law yn erbyn llid fy ngelynion, a gwaredaist fi â'th ddeheulaw.
138:8 Bydd yr ARGLWYDD yn gweithredu ar fy rhan. O ARGLWYDD, y mae dy gariad hyd byth; paid â gadael gwaith dy ddwylo.

139:1 I'r Cyfarwyddwr: i Ddafydd. Salm. ARGLWYDD, yr wyt wedi fy chwilio a'm hadnabod.
139:2 Gwyddost ti pa bryd y byddaf yn eistedd ac yn codi; yr wyt wedi deall fy meddwl o bell;
139:3 yr wyt wedi mesur fy ngherdded a'm gorffwys, ac yr wyt yn gyfarwydd â'm holl ffyrdd.
139:4 Oherwydd nid oes air ar fy nhafod heb i ti, ARGLWYDD, ei wybod i gyd.
139:5 Yr wyt wedi cau amdanaf yn ôl ac ymlaen, ac wedi gosod dy law drosof.
139:6 Y mae'r wybodaeth hon yn rhy ryfedd i mi; y mae'n rhy uchel i mi ei chyrraedd.
139:7 I ble yr af oddi wrth dy ysbryd? I ble y ffoaf o'th bresenoldeb?
139:8 Os dringaf i'r nefoedd, yr wyt yno; os cyweiriaf wely yn Sheol, yr wyt yno hefyd.
139:9 Os cymeraf adenydd y wawr a thrigo ym mhellafoedd y môr,
139:10 yno hefyd fe fydd dy law yn fy arwain, a'th ddeheulaw yn fy nghynnal.
139:11 Os dywedaf, "Yn sicr bydd y tywyllwch yn fy nghuddio, a'r nos yn cau amdanaf",
139:12 eto nid yw tywyllwch yn dywyllwch i ti; y mae'r nos yn goleuo fel dydd, a'r un yw tywyllwch a goleuni.
139:13 Ti a greodd fy ymysgaroedd, a'm llunio yng nghroth fy mam.
139:14 Clodforaf di, oherwydd yr wyt yn ofnadwy a rhyfeddol, ac y mae dy weithredoedd yn rhyfeddol. Yr wyt yn fy adnabod mor dda;
139:15 ni chuddiwyd fy ngwneuthuriad oddi wrthyt pan oeddwn yn cael fy ngwneud yn y dirgel, ac yn cael fy llunio yn nyfnderoedd y ddaear.
139:16 Gwelodd dy lygaid fy nefnydd di-lun; y mae'r cyfan wedi ei ysgrifennu yn dy lyfr; cafodd fy nyddiau eu ffurfio pan nad oedd yr un ohonynt.
139:17 Mor ddwfn i mi yw dy feddyliau, O Dduw, ac mor lluosog eu nifer!
139:18 Os cyfrifaf hwy, y maent yn amlach na'r tywod, a phe gorffennwn hynny, byddit ti'n parhau gyda mi.
139:19 Fy Nuw, O na fyddit ti'n lladd y drygionus, fel y byddai rhai gwaedlyd yn troi oddi wrthyf —
139:20 y rhai sy'n dy herio di yn ddichellgar, ac yn gwrthryfela'n ofer yn dy erbyn.
139:21 Onid wyf yn casáu, O ARGLWYDD, y rhai sy'n dy gasáu di, ac yn ffieiddio'r rhai sy'n codi yn dy erbyn?
139:22 Yr wyf yn eu casáu â chas perffaith, ac y maent fel gelynion i mi.
139:23 Chwilia fi, O Dduw, iti adnabod fy nghalon; profa fi, iti ddeall fy meddyliau.
139:24 Edrych a wyf ar ffordd a fydd yn loes i mi, ac arwain fi yn y ffordd dragwyddol.

140:1 I'r Cyfarwyddwr: Salm. I Ddafydd. O ARGLWYDD, gwared fi rhag pobl ddrygionus; cadw fi rhag rhai sy'n gorthrymu,
140:2 rhai sy'n cynllunio drygioni yn eu calon, a phob amser yn codi cythrwfl.
140:3 Y mae eu tafod yn finiog fel sarff, ac y mae gwenwyn gwiber dan eu gwefusau. Sela.
140:4 O ARGLWYDD, arbed fi rhag dwylo'r drygionus; cadw fi rhag rhai sy'n gorthrymu, rhai sy'n cynllunio i faglu fy nhraed.
140:5 Bu rhai trahaus yn cuddio magl i mi, a rhai dinistriol yn taenu rhwyd, ac yn gosod maglau ar ymyl y ffordd. Sela.
140:6 Dywedais wrth yr ARGLWYDD, "Fy Nuw wyt ti"; gwrando, O ARGLWYDD, ar lef fy ngweddi.
140:7 O ARGLWYDD Dduw, fy iachawdwriaeth gadarn, cuddiaist fy mhen yn nydd brwydr.
140:8 O ARGLWYDD, paid â rhoi eu dymuniad i'r drygionus, paid â llwyddo eu bwriad. Sela.
140:9 Y mae rhai o'm hamgylch yn codi eu pen, ond bydded i ddrygioni eu gwefusau eu llethu.
140:10 Bydded i farwor tanllyd syrthio arnynt; bwrier hwy i ffosydd dyfnion heb allu codi.
140:11 Na fydded lle i'r enllibus yn y wlad; bydded i ddrygioni ymlid y gorthrymwr yn ddiarbed.
140:12 Gwn y gwna'r ARGLWYDD gyfiawnder â'r truan, ac y rhydd farn i'r anghenus.
140:13 Yn sicr bydd y cyfiawn yn clodfori dy enw; bydd yr uniawn yn byw yn dy bresenoldeb.

141:1 Salm. I Ddafydd. O ARGLWYDD, gwaeddaf arnat, brysia ataf; gwrando ar fy llef pan alwaf arnat.
141:2 Bydded fy ngweddi fel arogldarth o'th flaen, ac estyniad fy nwylo fel offrwm hwyrol.
141:3 O ARGLWYDD, gosod warchod ar fy ngenau, gwylia dros ddrws fy ngwefusau.
141:4 Paid â throi fy nghalon at bethau drwg, i fod yn brysur wrth weithredoedd drygionus gyda rhai sy'n wneuthurwyr drygioni; paid â gadael imi fwyta o'u danteithion.
141:5 Bydded i'r cyfiawn fy nharo mewn cariad a'm ceryddu, ond na fydded i olew'r drygionus eneinio fy mhen, oherwydd y mae fy ngweddi yn wastad yn erbyn eu drygioni.
141:6 Pan fwrir eu barnwyr yn erbyn craig, byddant yn gwybod mor ddymunol oedd fy ngeiriau.
141:7 Fel darnau o bren neu o graig ar y llawr, bydd eu hesgyrn wedi eu gwasgaru yng ngenau Sheol.
141:8 Y mae fy llygaid arnat ti, O ARGLWYDD Dduw; ynot ti y llochesaf; paid â'm gadael heb amddiffyn.
141:9 Cadw fi o'r rhwyd a osodwyd imi, ac o fagl y gwneuthurwyr drygioni.
141:10 Bydded i'r drygionus syrthio i'w rhwydau eu hunain, a myfi fy hun yn mynd heibio.

142:1 Mascîl. I Ddafydd, pan oedd yn yr ogof. Gweddi. Gwaeddaf yn uchel ar yr ARGLWYDD, ymbiliaf yn uchel ar yr ARGLWYDD.
142:2 Arllwysaf fy nghwyn o'i flaen, a mynegaf fy nghyfyngder yn ei bresenoldeb.
142:3 Pan yw fy ysbryd yn pallu, yr wyt ti'n gwybod fy llwybr. Ar y llwybr a gerddaf y maent wedi cuddio magl.
142:4 Edrychaf i'r dde, a gweld nad oes neb yn gyfaill imi; nid oes dihangfa imi, na neb yn malio amdanaf.
142:5 Gwaeddais arnat ti, O ARGLWYDD; dywedais, "Ti yw fy noddfa, a'm rhan yn nhir y rhai byw."
142:6 Gwrando ar fy nghri, oherwydd fe'm darostyngwyd yn isel; gwared fi oddi wrth fy erlidwyr, oherwydd y maent yn gryfach na mi.
142:7 Dwg fi allan o'm caethiwed, er mwyn imi glodfori dy enw. Bydd y rhai cyfiawn yn tyrru ataf pan fyddi di yn dda wrthyf.

143:1 Salm. I Ddafydd. ARGLWYDD, clyw fy ngweddi, gwrando ar fy neisyfiad. Ateb fi yn dy ffyddlondeb — yn dy gyfiawnder.
143:2 Paid â mynd i farn â'th was, oherwydd nid oes neb byw yn gyfiawn o'th flaen di.
143:3 Y mae'r gelyn wedi fy ymlid, ac wedi sathru fy mywyd i'r llawr; gwnaeth imi eistedd mewn tywyllwch, fel rhai wedi hen farw.
143:4 Y mae fy ysbryd yn pallu ynof, a'm calon wedi ei dal gan arswyd.
143:5 Yr wyf yn cofio am y dyddiau gynt, yn myfyrio ar y cyfan a wnaethost, ac yn meddwl am waith dy ddwylo.
143:6 Yr wyf yn estyn fy nwylo atat ti, ac yn sychedu amdanat fel tir sych. Sela.
143:7 Brysia i'm hateb, O ARGLWYDD, y mae fy ysbryd yn pallu; paid â chuddio dy wyneb oddi wrthyf, neu byddaf fel y rhai sy'n disgyn i'r pwll.
143:8 Pâr imi glywed yn y bore am dy gariad, oherwydd yr wyf wedi ymddiried ynot ti; gwna imi wybod pa ffordd i'w cherdded, oherwydd yr wyf wedi dyrchafu fy enaid atat ti.
143:9 O ARGLWYDD, gwareda fi oddi wrth fy ngelynion, oherwydd atat ti yr wyf wedi ffoi am gysgod.
143:10 Dysg imi wneud dy ewyllys, oherwydd ti yw fy Nuw; bydded i'th ysbryd daionus fy arwain ar hyd tir gwastad.
143:11 Er mwyn dy enw, O ARGLWYDD, cadw fy einioes; yn dy gyfiawnder dwg fi o'm cyfyngder,
143:12 ac yn dy gariad difetha fy ngelynion; dinistria'r holl rai sydd yn fy ngorthrymu, oherwydd dy was wyf fi.

144:1 I Ddafydd. Bendigedig yw yr ARGLWYDD, fy nghraig; ef sy'n dysgu i'm dwylo ymladd, ac i'm bysedd ryfela;
144:2 fy nghâr a'm cadernid, fy nghaer a'm gwaredydd, fy nharian a'm lloches, sy'n darostwng pobloedd odanaf.
144:3 O ARGLWYDD, beth yw meidrolyn, i ti ofalu amdano, a'r teulu dynol, i ti ei ystyried?
144:4 Y mae'r meidrol yn union fel anadl, a'i ddyddiau fel cysgod yn mynd heibio.
144:5 ARGLWYDD, agor y nefoedd a thyrd i lawr, cyffwrdd â'r mynyddoedd nes eu bod yn mygu;
144:6 saetha allan fellt nes eu gwasgaru, anfon dy saethau nes peri iddynt arswydo.
144:7 Estyn allan dy law o'r uchelder, i'm hachub ac i'm gwaredu o ddyfroedd lawer, ac o law estroniaid
144:8 sy'n dweud celwydd â'u genau, a'u deheulaw'n llawn ffalster.
144:9 Canaf gân newydd i ti, O Dduw, canaf gyda'r offeryn dectant i ti,
144:10 ti sy'n rhoi gwaredigaeth i frenhinoedd, ac yn achub Dafydd ei was.
144:11 Achub fi oddi wrth y cleddyf creulon; gwared fi o law estroniaid, sy'n dweud celwydd â'u genau, a'u deheulaw'n llawn ffalster.
144:12 Bydded ein meibion fel planhigion yn tyfu'n gryf yn eu hieuenctid, a'n merched fel pileri cerfiedig mewn adeiladwaith palas.
144:13 Bydded ein hysguboriau yn llawn o luniaeth o bob math; bydded ein defaid yn filoedd ac yn fyrddiynau yn ein meysydd;
144:14 bydded ein gwartheg yn drymion, heb anap nac erthyliad; ac na fydded gwaedd ar ein strydoedd.
144:15 Gwyn eu byd y bobl sydd fel hyn. Gwyn eu byd y bobl y mae'r ARGLWYDD yn Dduw iddynt.

145:1 Emyn Mawl. I Ddafydd. Dyrchafaf di, fy Nuw, O Frenin, a bendithiaf dy enw byth bythoedd.
145:2 Bob dydd bendithiaf di, a moliannu dy enw byth bythoedd.
145:3 Mawr yw'r ARGLWYDD, a theilwng iawn o fawl, ac y mae ei fawredd yn anchwiliadwy.
145:4 Molianna'r naill genhedlaeth dy waith wrth y llall, a mynegi dy weithredoedd nerthol.
145:5 Am ysblander gogoneddus dy fawredd y dywedant, a myfyrio ar dy ryfeddodau.
145:6 Cyhoeddant rym dy weithredoedd ofnadwy, ac adrodd am dy fawredd.
145:7 Dygant i gof dy ddaioni helaeth, a chanu am dy gyfiawnder.
145:8 Graslon a thrugarog yw'r ARGLWYDD, araf i ddigio, a llawn ffyddlondeb.
145:9 Y mae'r ARGLWYDD yn dda wrth bawb, ac y mae ei drugaredd tuag at ei holl waith.
145:10 Y mae dy holl waith yn dy foli, ARGLWYDD, a'th saint yn dy fendithio.
145:11 Dywedant am ogoniant dy deyrnas, a sôn am dy nerth,
145:12 er mwyn dangos i bobl dy weithredoedd nerthol ac ysblander gogoneddus dy deyrnas.
145:13 Teyrnas dragwyddol yw dy deyrnas, a saif dy lywodraeth byth bythoedd. Y mae'r ARGLWYDD yn ffyddlon yn ei holl eiriau, ac yn drugarog yn ei holl weithredoedd.
145:14 Fe gynnal yr ARGLWYDD bawb sy'n syrthio, a chodi pawb sydd wedi eu darostwng.
145:15 Try llygaid pawb mewn gobaith atat ti, ac fe roi iddynt eu bwyd yn ei bryd;
145:16 y mae dy law yn agored, ac yr wyt yn diwallu popeth byw yn ôl d'ewyllys.
145:17 Y mae'r ARGLWYDD yn gyfiawn yn ei holl ffyrdd ac yn ffyddlon yn ei holl weithredoedd.
145:18 Y mae'r ARGLWYDD yn agos at bawb sy'n galw arno, at bawb sy'n galw arno mewn gwirionedd.
145:19 Gwna ddymuniad y rhai sy'n ei ofni; gwrendy ar eu cri, a gwareda hwy.
145:20 Gofala'r ARGLWYDD am bawb sy'n ei garu, ond y mae'n distrywio'r holl rai drygionus.
145:21 Llefara fy ngenau foliant yr ARGLWYDD, a bydd pob creadur yn bendithio'i enw sanctaidd byth bythoedd.

146:1 Molwch yr ARGLWYDD. Fy enaid, mola'r ARGLWYDD.
146:2 Molaf yr ARGLWYDD tra byddaf byw, canaf fawl i'm Duw tra byddaf.
146:3 Peidiwch ag ymddiried mewn tywysogion, mewn unrhyw un na all waredu;
146:4 bydd ei anadl yn darfod ac yntau'n dychwelyd i'r ddaear, a'r diwrnod hwnnw derfydd am ei gynlluniau.
146:5 Gwyn ei fyd y sawl y mae Duw Jacob yn ei gynorthwyo, ac y mae ei obaith yn yr ARGLWYDD ei Dduw,
146:6 creawdwr nefoedd a daear a'r môr, a'r cyfan sydd ynddynt. Y mae ef yn cadw'n ffyddlon hyd byth,
146:7 ac yn gwneud barn â'r gorthrymedig; y mae'n rhoi bara i'r newynog. Y mae'r ARGLWYDD yn rhyddhau carcharorion;
146:8 y mae'r ARGLWYDD yn rhoi golwg i'r deillion, ac yn codi pawb sydd wedi eu darostwng; y mae'r ARGLWYDD yn caru'r rhai cyfiawn.
146:9 Y mae'r ARGLWYDD yn gwylio dros y dieithriaid, ac yn cynnal y weddw a'r amddifad; y mae'n difetha ffordd y drygionus.
146:10 Bydd yr ARGLWYDD yn teyrnasu hyd byth, a'th Dduw di, O Seion, dros y cenedlaethau. Molwch yr ARGLWYDD.

147:1 Molwch yr ARGLWYDD. Da yw canu mawl i'n Duw ni, oherwydd hyfryd a gweddus yw mawl.
147:2 Y mae'r ARGLWYDD yn adeiladu Jerwsalem, y mae'n casglu rhai gwasgaredig Israel.
147:3 Y mae'n iacháu'r rhai drylliedig o galon, ac yn rhwymo eu doluriau.
147:4 Y mae'n pennu nifer y sêr, ac yn rhoi enwau arnynt i gyd.
147:5 Mawr yw ein Harglwydd ni, a chryf o nerth; y mae ei ddoethineb yn ddifesur.
147:6 Y mae'r ARGLWYDD yn codi'r rhai gostyngedig, ond yn bwrw'r drygionus i'r llawr.
147:7 Canwch i'r ARGLWYDD mewn diolch, canwch fawl i'n Duw â'r delyn.
147:8 Y mae ef yn gorchuddio'r nefoedd â chymylau, ac yn darparu glaw i'r ddaear; y mae'n gwisgo'r mynyddoedd â glaswellt, a phlanhigion at wasanaeth pobl.
147:9 Y mae'n rhoi eu porthiant i'r anifeiliaid, a'r hyn a ofynnant i gywion y gigfran.
147:10 Nid yw'n ymhyfrydu yn nerth march, nac yn cael pleser yng nghyhyrau gŵr;
147:11 ond pleser yr ARGLWYDD yw'r rhai sy'n ei ofni, y rhai sy'n gobeithio yn ei gariad.
147:12 Molianna yr ARGLWYDD, O Jerwsalem; mola dy Dduw, O Seion,
147:13 oherwydd cryfhaodd farrau dy byrth, a bendithiodd dy blant o'th fewn.
147:14 Y mae'n rhoi heddwch i'th derfynau, ac yn dy ddigoni â'r ŷd gorau.
147:15  Y mae'n anfon ei orchymyn i'r ddaear, ac y mae ei air yn rhedeg yn gyflym.
147:16 Y mae'n rhoi eira fel gwlân, yn taenu barrug fel lludw,
147:17 ac yn gwasgaru ei rew fel briwsion; pwy a all ddal ei oerni ef?
147:18 Y mae'n anfon ei air, ac yn eu toddi; gwna i'w wynt chwythu, ac fe lifa'r dyfroedd.
147:19 Y mae'n mynegi ei air i Jacob, ei ddeddfau a'i farnau i Israel;
147:20 ni wnaeth fel hyn ag unrhyw genedl, na dysgu iddynt ei farnau. Molwch yr ARGLWYDD.

148:1 Molwch yr ARGLWYDD. Molwch yr ARGLWYDD o'r nefoedd, molwch ef yn yr uchelderau.
148:2 Molwch ef, ei holl angylion; molwch ef, ei holl luoedd.
148:3 Molwch ef, haul a lleuad; molwch ef, yr holl sêr disglair.
148:4 Molwch ef, nef y nefoedd, a'r dyfroedd sydd uwch y nefoedd.
148:5 Bydded iddynt foli enw'r ARGLWYDD, oherwydd ef a orchmynnodd, a chrewyd hwy;
148:6 fe'u gwnaeth yn sicr fyth bythoedd; rhoes iddynt ddeddf nas torrir.
148:7 Molwch yr ARGLWYDD o'r ddaear, chwi ddreigiau a'r holl ddyfnderau,
148:8 tân a chenllysg, eira a mwg, y gwynt stormus sy'n ufudd i'w air;
148:9 y mynyddoedd a'r holl fryniau, y coed ffrwythau a'r holl gedrwydd;
148:10 anifeiliaid gwyllt a'r holl rai dof, ymlusgiaid ac adar hedegog;
148:11 brenhinoedd y ddaear a'r holl bobloedd, tywysogion a holl farnwyr y ddaear;
148:12 gwŷr ifainc a gwyryfon, hynafgwyr a llanciau hefyd.
148:13 Bydded iddynt foli enw'r ARGLWYDD, oherwydd ei enw ef yn unig sydd ddyrchafedig, ac y mae ei ogoniant ef uwchlaw daear a nefoedd.
148:14 Y mae wedi dyrchafu corn ei bobl, ac ef yw moliant ei holl ffyddloniaid, pobl Israel, sy'n agos ato. Molwch yr ARGLWYDD.

149:1 Molwch yr ARGLWYDD. Canwch i'r ARGLWYDD gân newydd, ei foliant yng nghynulleidfa'r ffyddloniaid.
149:2 Bydded i Israel lawenhau yn ei chreawdwr, ac i blant Seion orfoleddu yn eu brenin.
149:3 Molwch ei enw â dawns, canwch fawl iddo â thympan a thelyn.
149:4 Oherwydd y mae'r ARGLWYDD yn ymhyfrydu yn ei bobl; y mae'n rhoi gwaredigaeth yn goron i'r gostyngedig.
149:5 Bydded i'r ffyddloniaid orfoleddu mewn gogoniant, a llawenhau ar eu clustogau.
149:6 Bydded uchel-foliant Duw yn eu genau, a chleddyf daufiniog yn eu llaw
149:7 i weithredu dial ar y cenhedloedd a cherydd ar y bobloedd;
149:8 i rwymo eu brenhinoedd mewn cadwynau, a'u pendefigion â gefynnau haearn;
149:9 i weithredu'r farn a nodwyd ar eu cyfer. Ef yw gogoniant ei holl ffyddloniaid. Molwch yr ARGLWYDD.

150:1 Molwch yr ARGLWYDD. Molwch Dduw yn ei gysegr, molwch ef yn ei ffurfafen gadarn.
150:2 Molwch ef am ei weithredoedd nerthol, molwch ef am ei holl fawredd.
150:3 Molwch ef â sain utgorn, molwch ef â nabl a thelyn.
150:4 Molwch ef â thympan a dawns, molwch ef â llinynnau a phibau.
150:5 Molwch ef â sŵn symbalau, molwch ef â symbalau uchel.
150:6 Bydded i bopeth byw foliannu'r ARGLWYDD. Molwch yr ARGLWYDD.