LLYFR HOSEA

1:1 Gair yr ARGLWYDD at Hosea fab Beeri yn nyddiau Usseia, Jotham, Ahas a Heseceia, brenhinoedd Jwda, ac yn nyddiau Jeroboam fab Joas, brenin Israel.

Gwraig a Phlant Hosea

1:2 Dyma ddechrau geiriau'r ARGLWYDD trwy Hosea. Dywedodd yr ARGLWYDD wrth Hosea, "Dos, cymer iti wraig o butain, a phlant puteindra, oherwydd puteiniodd y wlad i gyd trwy gilio oddi wrth yr ARGLWYDD."
1:3 Fe aeth a chymryd Gomer, merch Diblaim; beichiogodd hithau a geni mab iddo.
1:4 Yna dywedodd yr ARGLWYDD wrtho, "Enwa ef Jesreel, oherwydd ymhen ychydig eto dialaf ar dŷ Jehu am waed Jesreel,
1:5 a rhof derfyn ar frenhiniaeth tŷ Israel. Y dydd hwnnw torraf fwa Israel yn nyffryn Jesreel."
1:6 Beichiogodd Gomer eilwaith a geni merch. A dywedodd yr ARGLWYDD wrth Hosea, "Enwa hi Lo-ruhama, oherwydd ni wnaf drugaredd mwyach â thŷ Israel, i roi maddeuant iddynt.
1:7 Ond gwnaf drugaredd â thŷ Jwda, a gwaredaf hwy trwy'r ARGLWYDD eu Duw; ond ni waredaf hwy trwy'r bwa, y cleddyf, rhyfel, meirch na marchogion."
1:8 Wedi iddi ddiddyfnu Lo-ruhama, beichiogodd Gomer a geni mab.
1:9 A dywedodd yr ARGLWYDD, "Enwa ef Lo-ammi, oherwydd nid ydych yn bobl i mi, na minnau'n Dduw i chwithau."

Adfer Israel

1:10 Bydd nifer plant Israel fel tywod y môr, na ellir ei fesur na'i rifo. Yn y lle y dywedwyd wrthynt, "Nid-fy-mhobl ydych", fe ddywedir wrthynt, "Meibion y Duw byw".
1:11 Cesglir ynghyd blant Jwda a phlant Israel, a gosodant iddynt un pen; dônt i fyny o'r wlad, oherwydd mawr fydd dydd Jesreel.

Gomer Anffyddlon—Israel Anffyddlon

2:1 "Dywedwch wrth eich brodyr, 'Fy-mhobl', ac wrth eich chwiorydd, 'Cafodd-drugaredd'.
2:2 Plediwch â'ch mam, plediwch — onid yw'n wraig i mi, a minnau'n ŵr iddi hi? — ar iddi symud ei phuteindra o'i hwyneb, a'i godineb oddi rhwng ei bronnau.
2:3 Onid e, byddaf yn ei diosg yn noeth a'i gosod fel ar ddydd ei geni, a'i gwneud fel anialwch a'i gosod fel tir sych, a'i lladd â syched;
2:4 ni wnaf drugaredd â'i phlant, am eu bod yn blant puteindra.
2:5 Oherwydd i'w mam buteinio, ac i'r hon a'u cariodd ymddwyn yn waradwyddus, a dweud, 'Af ar ôl fy nghariadon, sy'n rhoi imi fy mara a'm dŵr, fy ngwlân a'm llin, fy olew a'm diod' —
2:6 am hynny, caeaf ei ffordd â drain, a gosodaf rwystr rhag iddi gael ei llwybrau.
2:7 Fe ymlid ei chariadon heb eu dal, fe'u cais heb eu cael; yna dywed, 'Dychwelaf at y gŵr oedd gennyf, gan ei bod yn well arnaf y pryd hwnnw nag yn awr.'
2:8 Ond ni ŵyr hi mai myfi a roddodd iddi ŷd a gwin ac olew, ac amlhau iddi arian ac aur, pethau a roesant hwy i Baal.
2:9 Felly, cymeraf yn ôl fy ŷd yn ei bryd a'm gwin yn ei dymor; dygaf ymaith fy ngwlân a'm llin, a guddiai ei noethni.
2:10 Yn awr, dinoethaf ei gwarth gerbron ei chariadon, ac ni fyn yr un ohonynt ei chipio o'm llaw.
2:11 Rhof derfyn ar ei holl lawenydd, ei gwyliau, ei newydd-loerau, ei Sabothau a'i gwyliau sefydlog.
2:12 Difethaf ei gwinwydd a'i ffigyswydd, y dywedodd amdanynt, 'Dyma fy nhâl, a roes fy nghariadon i mi.' Gwnaf hwy'n goedwig, a bydd yr anifeiliaid gwylltion yn eu difa.
2:13 Cosbaf hi am ddyddiau gŵyl y Baalim, pan losgodd arogldarth iddynt, a gwisgo'i modrwy a'i haddurn, a mynd ar ôl ei chariadon a'm hanghofio i," medd yr ARGLWYDD.

Yr Arglwydd yn Caru ei Bobl

2:14 "Am hynny, wele, fe'i denaf; af â hi i'r anialwch, a siarad yn dyner wrthi.
2:15 Rhof iddi yno ei gwinllannoedd, a bydd dyffryn Achor yn ddrws gobaith. Yno fe ymetyb hi fel yn nyddiau ei hieuenctid, fel yn y dydd y daeth i fyny o wlad yr Aifft.
2:16 "Yn y dydd hwnnw," medd yr ARGLWYDD, "gelwi fi 'Fy ngŵr', ac ni'm gelwi mwyach 'Fy Baal';
2:17 symudaf ymaith enwau'r Baalim o'i genau, ac ni chofir hwy mwy wrth eu henwau.
2:18 Yn y dydd hwnnw gwnaf i ti gyfamod â'r anifeiliaid gwylltion, ac adar yr awyr ac ymlusgiaid y ddaear; symudaf o'r tir y bwa, y cleddyf, a rhyfel, a gwnaf i ti orffwyso mewn diogelwch.
2:19 Fe'th ddyweddïaf â mi fy hun dros byth; fe'th ddyweddïaf â mi mewn cyfiawnder a barn, mewn cariad a thrugaredd.
2:20 Fe'th ddyweddïaf â mi mewn ffyddlondeb, a byddi'n adnabod yr ARGLWYDD.
2:21 "Yn y dydd hwnnw," medd yr ARGLWYDD, "atebaf y nef, ac etyb hithau y ddaear;
2:22 etyb y ddaear yr ŷd, y gwin a'r olew, ac atebant hwythau Jesreel;
2:23 ac fe'i heuaf i mi fy hun yn y tir. Gwnaf drugaredd â Lo-ruhama; dywedaf wrth Lo-ammi, 'Fy mhobl wyt ti', a dywed yntau, 'Fy Nuw'."

Hosea a'r Wraig Anffyddlon

3:1 Dywedodd yr ARGLWYDD wrthyf, "Dos eto, câr wraig a gerir gan arall ac sy'n odinebwraig, fel y câr yr ARGLWYDD blant Israel er iddynt droi at dduwiau eraill a hoffi teisennau grawnwin."
3:2 Felly, fe'i prynais am bymtheg darn arian, a homer a hanner o haidd.
3:3 Dywedais wrthi, "Aros amdanaf am ddyddiau lawer, heb buteinio na'th roi dy hun i neb; felly y gwnaf finnau i ti."
3:4 Oherwydd am ddyddiau lawer yr erys plant Israel heb frenin na thywysog, heb offrwm na cholofn, heb effod na theraffim.
3:5 Wedi hyn, bydd plant Israel yn troi eto i geisio'r ARGLWYDD eu Duw a Dafydd eu brenin, ac yn troi mewn braw yn y dyddiau diwethaf at yr ARGLWYDD ac at ei ddaioni.

Cyhuddiadau'r Arglwydd

4:1 Clywch air yr ARGLWYDD, blant Israel. Y mae gan yr ARGLWYDD achos yn erbyn trigolion y tir, am nad oes ffyddlondeb, cariad na gwybodaeth o Dduw yn y tir,
4:2 ond tyngu a chelwydda, lladd a lladrata, godinebu a threisio, a lladd yn dilyn lladd.
4:3 Am hynny, galara'r wlad, nycha'i holl drigolion; dygir ymaith anifeiliaid y maes, adar yr awyr hefyd a physgod y môr.
4:4 "Peidied neb ag ymryson, ac na chyhudded neb; y mae fy achos yn dy erbyn di, offeiriad.
4:5 Yr wyt yn baglu liw dydd, a syrth y proffwyd hefyd gyda thi yn y nos. Dinistriaf dy fam;
4:6 difethir fy mhobl o eisiau gwybodaeth; am i ti wrthod gwybodaeth y gwrthodaf di yn offeiriad imi; am i ti anghofio cyfraith dy Dduw yr anghofiaf finnau dy blant.
4:7 "Fel yr amlhânt, mwy y pechant yn f'erbyn; trof eu gogoniant yn warth.
4:8 Bwytânt bechod fy mhobl, ac estyn eu safn at eu drygioni.
4:9 Bydd y bobl fel yr offeiriad; fe'u cosbaf am eu ffyrdd a dial arnynt am eu gweithredoedd.
4:10 Bwytânt, ond heb eu digoni, puteiniant, ond heb amlhau, am iddynt ddiystyru yr ARGLWYDD.
4:11 "Y mae puteindra, gwin a gwin newydd yn dwyn ymaith y deall.
4:12 Y mae fy mhobl yn ymofyn â phren, a'u gwialen sy'n eu cyfarwyddo; oherwydd ysbryd puteindra a'u camarweiniodd, troesant mewn puteindra oddi wrth eu Duw.
4:13 Y maent yn aberthu ar bennau'r mynyddoedd, ac yn offrymu ar y bryniau, o dan y dderwen, y boplysen a'r terebinth am fod eu cysgod yn dda. "Am hynny, y mae eich merched yn puteinio a'ch merched-yng-nghyfraith yn godinebu.
4:14 Ni chosbaf eich merched pan buteiniant, na'ch merched-yng-nghyfraith pan odinebant, oherwydd y mae'r dynion yn troi at buteiniaid ac yn aberthu gyda'r puteiniaid y cysegr. Pobl heb ddeall, fe'u difethir.
4:15 "Er i ti buteinio, Israel, na fydded Jwda'n euog. Peidiwch â mynd i Gilgal, nac i fyny i Beth-afen, a pheidiwch â thyngu, 'Cyn wired â bod yr ARGLWYDD yn fyw.'
4:16 Fel heffer anhydrin y mae Israel yn anodd ei thrin; a all yr ARGLWYDD yn awr eu bwydo fel oen mewn porfa?
4:17 "Glynodd Effraim wrth eilunod; gadawer iddo.
4:18 Cwmni o feddwon wedi ymollwng i buteindra! Syrthiodd ei arweinwyr mewn cariad â gwarth.
4:19 Clymodd y gwynt hwy yn ei adenydd, a chywilyddiant oherwydd eu haberthau.

Barn ar Israel

5:1 "Clywch hyn, offeiriaid; gwrandewch, dŷ Israel; daliwch sylw, dylwyth y brenin. Arnoch chwi y daw'r farn, am i chwi fod yn fagl yn Mispa ac yn rhwyd wedi ei thaenu ar Tabor;
5:2 gwnaethant bwll Sittim yn ddwfn. Ond fe gosbaf fi bawb ohonynt.
5:3 "Adwaenais Effraim, ac ni chuddiodd Israel ei hun oddi wrthyf; ond yn awr, O Effraim, fe buteiniaist, ac fe'i halogodd Israel ei hun.
5:4 Ni chaniatâ eu gweithredoedd iddynt droi at eu Duw, am fod ysbryd puteindra o'u mewn, ac nad adwaenant yr ARGLWYDD."

Rhybudd rhag Eilunaddoliaeth

5:5 Y mae balchder Israel yn tystio yn ei erbyn; syrth Israel ac Effraim trwy eu camwedd, syrth Jwda hefyd gyda hwy.
5:6 Ânt gyda'u defaid a'u gwartheg i geisio'r ARGLWYDD, ond heb ei gael — ciliodd oddi wrthynt.
5:7 Buont dwyllodrus i'r ARGLWYDD, gan iddynt eni plant anghyfreithlon. Yn awr, fe ddifa'r gorthrymydd eu rhandiroedd.

Rhyfel rhwng Jwda ac Israel

5:8 "Canwch utgorn yn Gibea a thrwmped yn Rama; rhowch floedd yn Beth-afen: 'A'r dy ôl di, Benjamin!'
5:9 Bydd Effraim yn anrhaith yn nydd y cosbi; mynegaf yr hyn sydd sicr ymysg llwythau Israel.
5:10 Y mae tywysogion Jwda fel rhai sy'n symud terfyn; bwriaf fy llid arnynt fel dyfroedd.
5:11 Gorthrymwyd Effraim, fe'i drylliwyd trwy farn, oherwydd iddo ddewis dilyn gwagedd.
5:12 Byddaf fel dolur crawnllyd i Effraim, ac fel cancr i dŷ Jwda.
5:13 "Pan welodd Effraim ei glefyd a Jwda ei ddoluriau, aeth Effraim at Asyria ac anfonodd at frenin mawr; ond ni all ef eich gwella na'ch iacháu o'ch doluriau.
5:14 Oherwydd yr wyf fi fel llew i Effraim, ac fel llew ifanc i dŷ Jwda; myfi, ie myfi, a larpiaf, ac af ymaith; cipiaf, ac ni bydd gwaredydd.
5:15 "Dychwelaf drachefn i'm lle, nes iddynt weld eu bai, a chwilio amdanaf, a'm ceisio yn eu hadfyd."

Edifeirwch Ffuantus

6:1 "Dewch, dychwelwn drachefn at yr ARGLWYDD; fe'n drylliodd, ac fe'n hiachâ; fe'n trawodd, ac fe'n meddyginiaetha.
6:2 Fe'n hadfywia ar ôl deuddydd, a'n codi ar y trydydd dydd, inni fyw yn ei ŵydd.
6:3 Gadewch inni adnabod, ymdrechu i adnabod, yr ARGLWYDD; y mae ei ddyfodiad mor sicr â'r wawr; daw fel glaw atom, fel glaw gwanwyn sy'n dyfrhau'r ddaear."
6:4 "Beth a wnaf i ti, Effraim? Beth a wnaf i ti, Jwda? Y mae dy ffyddlondeb fel tarth y bore, fel gwlith sy'n codi'n gynnar.
6:5 Am hynny, fe'u drylliais trwy'r proffwydi, fe'u lleddais â geiriau fy ngenau, a daw fy marn allan fel goleuni.
6:6 Oherwydd ffyddlondeb a geisiaf, ac nid aberth, gwybodaeth o Dduw yn hytrach na phoethoffrymau.
6:7 Yn Adma torasant gyfamod, yno buont dwyllodrus tuag ataf.
6:8 Dinas rhai ofer yw Gilead, wedi ei thrybaeddu â gwaed.
6:9 Fel y bydd lladron yn disgwyl am rywun, felly'r ymunodd yr offeiriaid yn fintai; byddant yn lladd ar y ffordd i Sichem, yn wir, yn gwneud anfadwaith.
6:10 Yng nghysegr Israel gwelais beth erchyll; yno y mae puteindra Effraim, ac yr halogodd Israel ei hun.
6:11 I tithau hefyd, Jwda, paratowyd cynhaeaf.

7:1 " Pan ddymunaf adfer llwyddiant fy mhobl ac iacháu Israel, datguddir camwedd Effraim a drygioni Samaria, oherwydd y maent yn ymddwyn yn ffals; y mae lleidr yn torri i mewn, ysbeiliwr yn anrheithio ar y stryd.
7:2 Nid ydynt yn ystyried fy mod yn cofio'u holl ddrygioni; y mae eu gweithredoedd yn gylch o'u cwmpas, y maent yn awr ger fy mron.
7:3 Y maent yn llawenychu'r brenin â'u drygioni, a'r tywysogion â'u celwyddau.
7:4  Y mae pawb ohonynt yn odinebwyr fel ffwrn a daniwyd gan bobydd, nad oes angen ei chyffwrdd o dyliniad y toes nes iddo godi.
7:5 Ar ddydd gŵyl ein brenin clafychodd y tywysogion gan effaith gwin; estynnodd yntau ei law gyda'r gwatwarwyr.
7:6 Fel ffwrn y mae eu calon yn llosgi gan ddichell; ar hyd y nos bydd eu dicter yn mud losgi; yn y bore bydd yn cynnau fel fflamau tân.
7:7 Y mae pawb ohonynt yn boeth fel ffwrn, ac ysant eu barnwyr; syrthiodd eu holl frenhinoedd, ac ni eilw yr un ohonynt arnaf.

Israel a'r Cenhedloedd

7:8 "Y mae Effraim wedi ymgymysgu â'r cenhedloedd; y mae Effraim fel teisen heb ei throi.
7:9 Y mae estroniaid yn ysu ei nerth, ac yntau heb wybod; lledodd penwynni drosto, ac yntau heb wybod.
7:10 Y mae balchder Israel yn tystio yn ei erbyn; eto ni ddychwelant at yr ARGLWYDD eu Duw, ac ni cheisiant ef, er hyn i gyd.
7:11 "Y mae Effraim fel colomen, yn ffôl a diddeall; galwant ar yr Aifft, ânt i Asyria.
7:12 Fel yr ânt, lledaf fy rhwyd drostynt, a'u dwyn i lawr fel adar yr awyr; fe'u cosbaf fel rhybudd cyhoeddus.
7:13 Gwae hwy am grwydro oddi wrthyf! Distryw arnynt am wrthryfela yn f'erbyn! Gwaredwn hwy, ond dywedant gelwydd amdanaf.
7:14 "Ni lefant o ddifrif arnaf, ond dolefant ar eu gwelyau; am ŷd a gwin fe'u hanafant eu hunain, gwrthryfelant yn f'erbyn.
7:15 Er i mi eu dysgu a nerthu eu breichiau, eto dyfeisiant ddrwg yn f'erbyn.
7:16 Trônt yn ôl heb lwyddo; y maent fel bwa twyllodrus; syrth eu penaethiaid â'r cleddyf oherwydd haerllugrwydd eu tafodau. Dyma'u dirmyg yng ngwlad yr Aifft.

Condemnio Eilunaddoliaeth Israel

8:1 "At dy wefus â'r utgorn! Y mae un tebyg i eryr yn erbyn tŷ'r ARGLWYDD, am iddynt dorri fy nghyfamod a gwrthryfela yn erbyn fy nghyfraith.
8:2 Llefant arnaf, 'O Dduw, yr ydym ni, Israel, yn dy adnabod.'
8:3 Ffieiddiodd Israel ddaioni; bydd gelyn yn ei ymlid yntau.
8:4 "Gwnaethant frenhinoedd, ond nid trwof fi; gwnaethant dywysogion, nad oeddwn yn eu hadnabod. Â'u harian a'u haur gwnaethant iddynt eu hunain ddelwau, a hynny er distryw.
8:5 Ffieiddiais dy lo, Samaria; cyneuodd fy llid yn ei erbyn.
8:6 Pa hyd y methant ymlanhau yn Israel? Crefftwr a'i gwnaeth; nid yw'n dduw. Dryllir llo Samaria yn chwilfriw.
8:7 "Canys y maent yn hau gwynt, ac yn medi corwynt. Y mae'r corsennau ŷd heb rawn, ni rônt flawd; pe rhoent, estroniaid a'i llyncai.
8:8 Llyncwyd Israel; y mae eisoes ymysg y cenhedloedd fel llestr diwerth.
8:9 Aethant i fyny at Asyria, fel asyn gwyllt ar ddisberod. Bargeiniodd Effraim am gariadon;
8:10 er iddynt fargeinio ymysg y cenhedloedd, fe'u casglaf yn awr, wedi iddynt am ychydig wingo dan y baich, yn frenin a thywysogion.
8:11 "Amlhaodd Effraim allorau; ond aethant iddo yn allorau i bechu.
8:12 Er i mi ysgrifennu llawer o ddeddfau, fe'u hystyrir fel peth dieithr.
8:13 Carant aberthau; aberthant gig a'i fwyta; ond nid yw'r ARGLWYDD yn fodlon arnynt. Yn awr fe gofia eu drygioni, a chosbi eu pechodau; dychwelant i'r Aifft.
8:14 Canys anghofiodd Israel ei wneuthurwr, ac adeiladodd balasau; lluosogodd Jwda ddinasoedd caerog; ond anfonaf dân ar ei ddinasoedd ac fe ysa ei amddiffynfeydd."

Cyhoeddi Cosb ar Israel

9:1 Paid â llawenychu, Israel. Paid â gorfoleddu fel y bobloedd; canys puteiniaist a gadael dy Dduw, ceraist am dâl ar bob llawr dyrnu.
9:2 Ni fydd llawr dyrnu a gwinwryf yn eu porthi hwy; bydd y gwin newydd yn eu siomi.
9:3 Nid arhosant yn nhir yr ARGLWYDD; ond dychwel Effraim i'r Aifft, a bwytânt beth aflan yn Asyria.
9:4 Ni thywalltant win yn offrwm i'r ARGLWYDD, ac ni fodlonir ef â'u haberthau; byddant iddynt fel bara galarwyr, sy'n halogi pawb sy'n ei fwyta. Canys at eu hangen eu hunain y bydd eu bara, ac ni ddaw i dŷ'r ARGLWYDD.
9:5 Beth a wnewch ar ddydd yr ŵyl sefydlog, ar ddydd uchel ŵyl yr ARGLWYDD?
9:6 Canys wele, ffoant rhag dinistr; bydd yr Aifft yn eu casglu, a Memffis yn eu claddu; bydd danadl yn meddiannu eu trysorau arian, a drain fydd yn eu pebyll.
9:7 Daeth dyddiau cosbi, dyddiau i dalu'r pwyth, a darostyngir Israel. "Ffŵl yw'r proffwyd, gwallgof yw gŵr yr ysbryd." O achos dy ddrygioni mawr bydd dy elyniaeth yn fawr.
9:8 Y mae'r proffwyd yn wyliwr i Effraim, pobl fy Nuw, ond y mae magl heliwr ar ei holl ffyrdd a gelyniaeth yn nhŷ ei Duw.
9:9 Syrthiasant yn ddwfn i lygredd, fel yn nyddiau Gibea. Fe gofia Duw eu drygioni a chosbi eu pechodau.
9:10 "Fel grawnwin yn yr anialwch y cefais hyd i Israel; fel blaenffrwyth ar ffigysbren newydd y gwelais eich tadau. Ond aethant i Baal-peor, a'u rhoi eu hunain i warth eilun; ac aethant mor ffiaidd â gwrthrych eu serch.
9:11 Bydd gogoniant Effraim yn ehedeg ymaith fel aderyn; ni bydd na geni, na chario plant na beichiogi.
9:12 Pe magent blant, fe'u gwnawn yn llwyr amddifad. Gwae hwy pan ymadawaf oddi wrthynt!
9:13 Yn ôl a welais, bydd Effraim yn gwneud ei feibion yn ysglyfaeth, ac yn dwyn ei blant allan i'r lladdfa."
9:14 Dyro iddynt, ARGLWYDD — beth a roddi? Dyro iddynt groth yn erthylu, a bronnau hysbion.
9:15 "Yn Gilgal y mae eu holl ddrygioni; yno'n wir y rhois fy nghas arnynt. Oherwydd eu gweithredoedd drygionus, gyrraf hwy allan o'm tŷ. Ni charaf hwy ychwaneg; gwrthryfelwyr yw eu holl dywysogion.
9:16 "Trawyd Effraim. Sychodd eu gwraidd; ni ddygant ffrwyth. Er iddynt eni plant, lladdaf anwyliaid eu crothau."
9:17 Bydd fy Nuw yn eu gwrthod, am iddynt beidio â gwrando arno; byddant yn grwydriaid ymysg y cenhedloedd.

Cosb Duw ar Israel

10:1 Gwinwydden doreithiog oedd Israel, a'i ffrwyth yr un fath â hi. Fel yr amlhaodd ei ffrwyth, amlhaodd yntau allorau; fel y daeth ei dir yn well, gwnaeth yntau ei golofnau yn well.
10:2 Aeth eu calon yn ffals, ac yn awr y maent yn euog. Dryllia ef eu hallorau, a difetha'u colofnau.
10:3 Yn awr y maent yn dweud, "Nid oes inni frenin, am nad ydym yn ofni'r ARGLWYDD, a pha beth a wnâi brenin i ni?"
10:4 Llefaru geiriau y maent, a gwneud cyfamod â llwon ffals. Y mae barn yn codi fel chwyn gwenwynllyd yn rhychau'r maes.
10:5 Y mae trigolion Samaria yn crynu o achos llo Beth-afen. Y mae ei bobl yn galaru amdano, a'i eilun-offeiriaid yn wylofain amdano, am i'w ogoniant ymadael oddi wrtho.
10:6 Fe'i dygir ef i Asyria, yn anrheg i frenin mawr. Gwneir Effraim yn warth a chywilyddia Israel oherwydd ei eilun.
10:7 Y mae brenin Samaria yn gyffelyb i frigyn ar wyneb dyfroedd.
10:8 Distrywir uchelfeydd Beth-afen, pechod Israel; tyf drain a mieri ar eu hallorau; a dywedant wrth y mynyddoedd, "Cuddiwch ni", ac wrth y bryniau, "Syrthiwch arnom".
10:9 "Er dyddiau Gibea pechaist, O Israel; safasant yno mewn gwrthryfel. Onni ddaw rhyfel arnynt yn Gibea?
10:10 Dof i'w cosbi, a chasglu pobloedd yn eu herbyn, pan gaethiwir hwy am eu drygioni deublyg.
10:11 "Heffer wedi ei thorri i mewn yw Effraim; y mae'n hoff o ddyrnu; gosodaf iau ar ei gwar deg, a rhof Effraim mewn harnais; bydd Jwda yn aredig, a Jacob yn llyfnu iddo.
10:12 Heuwch gyfiawnder, a byddwch yn medi ffyddlondeb; triniwch i chwi fraenar; y mae'n bryd ceisio'r ARGLWYDD, iddo ddod a glawio cyfiawnder arnoch.
10:13 "Buoch yn aredig drygioni, yn medi anghyfiawnder, ac yn bwyta ffrwyth celwydd. "Am iti ymddiried yn dy ffordd, ac yn nifer dy ryfelwyr,
10:14 fe gwyd terfysg ymysg dy bobl, a dinistrir dy holl amddiffynfeydd, fel y dinistriwyd Beth-arbel gan Salman yn nydd rhyfel, a dryllio'r fam gyda'i phlant.
10:15 Felly y gwneir i chwi, Bethel, oherwydd eich drygioni mawr; gyda'r wawr torrir brenin Israel i lawr."

Cariad Duw at ei Bobl Wrthryfelgar

11:1 "Pan oedd Israel yn fachgen fe'i cerais, ac o'r Aifft y gelwais fy mab.
11:2 Fel y galwn arnynt, aent ymaith oddi wrthyf; aberthent i Baal ac arogldarthu i eilunod.
11:3 "Myfi a fu'n dysgu Effraim i gerdded, a'u cymryd erbyn eu breichiau; ond ni fynnent gydnabod i mi eu hiacháu.
11:4 Tywysais hwy â rheffynnau caredig ac â rhwymau cariad; bûm iddynt fel un yn codi'r iau, yn llacio'r ffrwyn, ac yn plygu atynt i'w porthi.
11:5 "Ni ddychwelant i wlad yr Aifft, ond Asyria fydd yn frenin arnynt, am iddynt wrthod dychwelyd ataf.
11:6 Chwyrlïa cleddyf yn erbyn eu dinasoedd, a difa byst eu pyrth a'u difetha am eu cynllwynion.
11:7 Y mae fy mhobl yn mynnu cilio oddi wrthyf; er iddynt alw ar dduw goruchel, ni fydd yn eu dyrchafu o gwbl.
11:8 "Pa fodd y'th roddaf i fyny, Effraim, a'th roi ymaith, Israel? Pa fodd y'th wnaf fel Adma, a'th osod fel Seboim? Newidiodd fy meddwl ynof; enynnodd fy nhosturi hefyd.
11:9 Ni chyflawnaf angerdd fy llid, ni ddinistriaf Effraim eto; canys Duw wyf fi, ac nid meidrolyn, y Sanct yn dy ganol; ac ni ddof i ddinistrio.
11:10 "Ânt ar ôl yr ARGLWYDD; fe rua fel llew. Pan rua ef, daw ei blant dan grynu o'r gorllewin;
11:11 dônt dan grynu fel aderyn o'r Aifft, ac fel colomen o wlad Asyria, a gosodaf hwy eto yn eu cartrefi," medd yr ARGLWYDD.
11:12 Amgylchodd Effraim fi â chelwydd, a thŷ Israel â thwyll; ond y mae Jwda'n ymwneud â Duw, ac yn ffyddlon i'r Sanct.

Condemnio Israel a Jwda

12:1 Y mae Effraim yn bugeilio gwynt, ac yn dilyn gwynt y dwyrain trwy'r dydd; amlhânt dwyll a thrais; gwnânt gytundeb ag Asyria, a dygant olew i'r Aifft.
12:2 Y mae gan yr ARGLWYDD achos yn erbyn Jwda; fe gosba Jacob yn ôl ei ffyrdd, a thalu iddo yn ôl ei weithredoedd.
12:3 Yn y groth gafaelodd yn sawdl ei frawd, ac wedi iddo dyfu ymdrechodd â Duw.
12:4 Ymdrechodd â'r angel a gorchfygu; wylodd a cheisiodd ei ffafr. Ym Methel y cafodd ef, a siarad yno ag ef —
12:5 ARGLWYDD Dduw y lluoedd, yr ARGLWYDD yw ei enw.
12:6 A thithau, trwy nerth dy Dduw, dychwel, cadw deyrngarwch a barn, a disgwyl wrth dy Dduw bob amser.
12:7 Y mae masnachwr a chanddo gloriannau twyllodrus yn caru gorthrymu.
12:8 Dywedodd Effraim, "Yn wir, 'rwy'n gyfoethog, ac enillais olud; yn fy holl enillion ni cheir na drygioni na phechod."
12:9 "Myfi yw'r ARGLWYDD dy Dduw, a'th ddygodd o wlad yr Aifft; gwnaf iti eto drigo mewn pebyll, fel yn nyddiau'r ŵyl sefydlog.
12:10 "Lleferais wrth y proffwydi; ac amlheais weledigaethau a dangos gwers trwy'r proffwydi.
12:11 Am fod eilunod yn Gilead, pethau cwbl ddiddim; am fod aberthu teirw yn Gilgal, bydd eu hallorau fel pentyrrau cerrig ar rychau'r meysydd."
12:12 Ffodd Jacob i dir Aram; gwasanaethodd Israel am wraig; am wraig y cadwodd ddefaid.
12:13 Trwy broffwyd y dygodd yr ARGLWYDD Israel o'r Aifft, a thrwy broffwyd y cadwyd ef.
12:14 Cythruddodd Effraim ef yn chwerw, a bydd i'w Arglwydd ei adael yn ei euogrwydd, a throi ei waradwydd yn ôl arno.

Barn Derfynol ar Israel

13:1 Pan lefarai Effraim byddai dychryn; yr oedd yn ddyrchafedig yn Israel; ond pan bechodd gyda Baal, bu farw.
13:2 Ac yn awr y maent yn pechu ychwaneg; gwnânt iddynt eu hunain ddelw dawdd, eilunod cywrain o arian, y cyfan yn waith crefftwyr. "Aberthwch i'r rhai hyn," meddant. Pobl yn cusanu lloi!
13:3 Felly byddant fel tarth y bore, ac fel gwlith yn codi'n gyflym, fel us yn chwyrlïo o'r llawr dyrnu, ac fel mwg trwy hollt.
13:4 "Myfi yw'r ARGLWYDD dy Dduw, a'th ddygodd o wlad yr Aifft; nid adwaenit Dduw heblaw myfi, ac nid oedd achubydd ond myfi.
13:5 Gofelais amdanat yn yr anialwch, yn nhir sychder.
13:6 Dan fy ngofal cawsant ddigon; fe'u llanwyd, a dyrchafodd eu calon; felly yr anghofiwyd fi.
13:7 Minnau, byddaf fel llew iddynt; llechaf fel llewpard ar ymyl y llwybr.
13:8 Syrthiaf arnynt fel arth wedi colli ei chenawon, rhwygaf gnawd eu mynwes, ac yno traflyncaf hwy fel llew, fel y llarpia anifail gwyllt hwy.
13:9 "Pan ddinistriaf di, O Israel, pwy fydd dy gynorthwywr?
13:10 Ble yn awr mae dy frenin, i'th achub yn dy holl ddinasoedd, a'th farnwyr, y dywedaist amdanynt, 'Dyro inni frenin a thywysogion'?
13:11 Rhoddais iti frenin yn fy nig, ac fe'i dygais ymaith yn fy nghynddaredd.
13:12 Rhwymwyd drygioni Effraim, a storiwyd ei bechod.
13:13 Pan ddaw poenau esgor, am mai plentyn anghall ydyw, ni esyd ei hun yn yr amser ym man yr esgor.
13:14 "A waredaf hwy o Sheol? A achubaf hwy rhag angau? O angau, ble mae dy blâu? O afael Sheol, ble mae dy ddinistr? Cuddiwyd trugaredd oddi wrth fy llygaid.
13:15 "Yn wir yr oedd yn dwyn ffrwyth ymysg brodyr, ond daw dwyreinwynt, gwynt yr ARGLWYDD, yn codi o'r anialwch; â ei ffynnon yn hesb, a sychir ei bydew; dinoetha ei drysordy o'i holl ddarnau gwerthfawr.
13:16 Bydd Samaria yn euog, am iddi wrthryfela yn erbyn ei Duw; syrthiant wrth y cleddyf, dryllir eu rhai bychain yn chwilfriw, a rhwygir eu rhai beichiog yn agored."

Apâl Hosea at Israel

14:1 Dychwel, Israel at yr ARGLWYDD dy Dduw, canys syrthiaist oherwydd dy ddrygioni.
14:2 Cymerwch eiriau gyda chwi, a dychwelwch at yr ARGLWYDD; dywedwch wrtho, "Maddau'r holl ddrygioni, derbyn ddaioni, a rhown i ti ffrwyth ein gwefusau.
14:3 Ni all Asyria ein hachub, ac ni farchogwn ar geffylau; ac wrth waith ein dwylo ni ddywedwn eto, 'Ein Duw'. Ynot ti y caiff yr amddifad drugaredd."

Ymateb Duw

14:4 "Iachâf eu hanffyddlondeb; fe'u caraf o'm bodd, oherwydd trodd fy llid oddi wrthynt.
14:5 Byddaf fel gwlith i Israel; blodeua fel lili a lleda'i wraidd fel pren poplys.
14:6 Lleda'i flagur, a bydd ei brydferthwch fel yr olewydden, a'i arogl fel Lebanon.
14:7 Dychwelant a thrigo yn fy nghysgod; cynhyrchant ŷd, ffrwythant fel y winwydden, bydd eu harogl fel gwin Lebanon.
14:8 "Beth sydd a wnelo Effraim mwy ag eilunod? Myfi sydd yn ei ateb ac yn ei arwain yn gywir. Yr wyf fi fel cypreswydden ddeiliog; oddi wrthyf y daw dy ffrwyth."
14:9 Pwy bynnag sydd ddoeth, dealled hyn; pwy bynnag sydd ddeallgar, gwybydded. Oherwydd y mae ffyrdd yr ARGLWYDD yn gywir; rhodia'r cyfiawn ynddynt, ond meglir y drygionus ynddynt.